Σκέψεις για το Ιράν

Το Ιράν “κείται μακράν”, αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, κάνει και ομοιοκαταληξία, σε αντίθεση με το “η Κύπρος κείται μακράν”, που δεν κάνει ομοιοκαταληξία, γιατί γενικά το μόνο πράγμα που μπορώ να σκεφτώ ότι κάνει κάπως ομοιοκαταληξία με το “Κύπρος” είναι το “ύπνος” και δεν μπορώ να το συνδέσω με την μαρτυρική Μεγαλόνησο. Μπορώ να πω σίγουρα ότι δεν χάνουμε ύπνο για την Κύπρο (παπάρια ομοιοκαταληξία κάνει τελικά) – και γιατί άλλωστε να χάσουμε, εδώ δεν χάνουν οι Κύπριοι. Γιατί να χάσουν κι αυτοί, ό, τι έγινε έγινε, μην θυμόμαστε τα παλιά τώρα και στενοχωριόμαστε. Άλλωστε δεν τις λένε χαμένες πατρίδες τυχαία, άπαξ και τις έχασες, σύρε παρακάτω με τη ζωή σου.

Οι μόνοι που ξαναβρήκαν χαμένη πατρίδα ήταν κάποιοι Εβραίοι που πίστευαν ακράδαντα ότι θα την ξαναβρούν γιατί τους την είχε υποσχεθεί ένας θάμνος που καιγόταν αλλά δεν κατακαιγόταν πριν 3.000 χρόνια και τελικά κράτησε την υπόσχεσή του. Ηθικό δίδαγμα: να εμπιστεύεστε τους θάμνους, ειδικά όταν καίγονται και δεν κατακαίγονται· είναι φερεγγυοι.

Μπέσα ο θάμνος.

Μετά απορεί κανείς που ο κόσμος πιστεύει στα ζώδια, εδώ οι άλλοι έπεισαν τον κόσμο ότι τους ανήκει μια χώρα βασισμένοι σε ανάλογες πεποιθήσεις.

Ηθικό δίδαγμα νούμερο 2: Αν πιστέψεις πραγματικά σε κάτι, το σύμπαν συνωμοτεί για να το πραγματοποιήσεις. Ειδικά αν είσαι λευκός, αν το σύμπαν έχει πολλά όπλα και αν αυτό στο οποίο πιστεύεις βρίσκεται σε μία περιοχή με κατοίκους καφέ χρώματος και με πολύ πετρέλαιο στο υπέδαφος.

Γιατί στο αεροδρόμιο πέτυχα την προηγούμενη εβδομάδα 5-6 ξανθούς, κοκκινοτρίχηδες, γαλανομάτηδες και πρασινομάτηδες Αμερικανοεβραίους και ήθελα πραγματικά να τους ρωτήσω, καλά ρε μ@λάκες (με την φιλική έννοια του όρου, δεν έχω κάτι με τα παιδιά) πραγματικά πιστεύετε ότι είστε από εκεί κάτω; Γιατί εγώ είμαι από λίγο πιο πάνω και, αν με βάλεις στην Παλαιστίνη, εγώ περνάω για ντόπιος ενώ εσείς περνάτε για τουρίστες από Βρετανία, Ολλανδία, Γερμανία. Αυστρία το νοτιότερο που μπορώ να σκεφτώ.

Αλλά άντε πες εσείς το πιστεύετε, όλοι εμείς οι υπόλοιποι; Και αυτό λέει πολλά για εμάς τους υπόλοιπους, όχι για αυτούς. Θα μου πεις, εδώ πιστέψαμε οι υπόλοιποι ότι σταύρωσαν έναν απ’ αυτούς – ξανθός γαλανομάτης και εκείνος αν πιστέψουμε τις εικόνες, πρέπει να είχαν φτάσει οι Σκανδιναβοί στη Μέση Ανατολή τότε και να είχαν ξεσκιστεί στο γ@μήσι, πολύ σκανδιναβικό γονίδιο κυκλοφορούσε- και σηκώθηκε μετά από τρεις μέρες και μετά από άλλες σαράντα ανέβηκε στον ουρανό. Και την πληρώνουν τα αρνιά και τα κατσίκια κάθε άνοιξη. Αδικία.

Σκέψου και το άλλο, όμως: αντί να αρχίσουμε από τα βασικά, μας έχει φάει ο προβληματισμός για την θεοκρατία και την καταπίεση και την έλλειψη δημοκρατίας και την καταπάτηση των δικαιωμάτων στο Ιράν. Έβλεπα εχθές ένα απόσπασμα από την εκπομπή του κορυφαίου κωμικού Jon Stewart στον οποίο ένας διάσημος Ιρανός σκηνοθέτης διηγούνταν την φριχτη μοίρα των αντιφρονούντων στο Ιράν. Σύμφωνοι, όλο λάθος. Αλλά φίλε, να λύσετε το πρόβλημα του δομικού ρατσισμού στις ΗΠΑ και μετά συγκινηθείτε για τους Ιρανούς. Γιατί, αν τα στοιχεία δεν λένε μ@λακίες, ένας στους πέντε μαύρους Αμερικανούς γεννημένους μετά το 2001 θα φυλακιστεί κάποια στιγμή της ζωής του, φοράει δε φοράει μαντίλα. Στα παπάρια τους λοιπόν η συμπόνια σας για τους Ιρανούς. Και όπως είπε ο μέγιστος Μοχάμεντ Άλι για το Βιετνάμ, “κανένας Βιετναμέζος δεν με έχει πει αράπη”.

Μία από τα ίδια για τους ντόπιους αριστερούς εργατοπατέρες μας. Ο κόσμος της χώρας μας πεθαίνει μέρα παρά μέρα στη δουλειά και κάθε μέρα σαν άμεσο ή έμμεσο αποτέλεσμα της δουλειάς. Αφήστε λοιπόν τους Πέρσες να πολεμήσουν στον πόλεμό τους και βάλτε τα με το σύστημα που σκοτώνει τον Έλληνα και στερεί το μέλλον στα παιδιά του.

Αλλά πoύτσα τους, αιώνια καθαρά Δευτέρα εδώ, ο χαρταετός μόνιμα σηκωμενος.

Όλα αυτά είναι κουραστικά, αγαπημένε μου Πιτσιρίκο (γράφω στο κινητό και πολύ γουστάρω που όταν γράφω “αγαπημένε” συμπληρώνει αυτόματα το “μου” και καπάκια το “Πιτσιρίκο”). Πολύ κουραστικά, αυτό ήθελα να σου πω. Και μάταια, κουραστικά και μάταια.

Έχουμε κατακερματιστεί, όχι μόνο σαν κοινωνίες αλλά σαν όντα. Που μάλλον ούτε όντα είμαστε, μάλλον προϊόντα είμαστε. Μας πουλάνε την οντότητά μας, ίσως ούτε καν αυτό, με leasing μας την παραχωρούν και την παίρνουν πίσω όποτε γουστάρουν. Είμαστε θεατές πρωταγωνιστές και κομπάρσοι σε ένα θέατρο του παραλόγου. Ο ήχος που ακούμε δεν είναι χειροκρότημα, είναι οι ασταμάτητες σφαλιάρες που ρίχνουμε με το ένα χέρι στον εαυτό μας και με το άλλο στον διπλανό μας.

Και χαιρόμαστε, γιατί για κάθε σφαλιάρα παίρνουμε λάικ στα κοινωνικά δίκτυα, που θα έπρεπε να τα λένε αντικοινωνικά δίκτυα. Το “δίκτυα” τους το χαρίζω γιατί είναι πετυχημένο, πιάνεσαι στα δίχτυα και αισθάνεσαι σύνδεση. Με ποιους συνδέθηκες; Με άλλους πιασμένους στα δίχτυα, οπότε πάτε όλοι μαζί στον πάτο.

Γιατί οι άλλοι που πάμε, στους ουρανούς σαν τον εσταυρωμένο; Ούτε καν. Αλλά τουλάχιστον δεν έχουμε τα μυαλά μας τυλιγμένα σε δίχτυα. Μπορούμε να γυρνάμε ελεύθερα το κεφάλι και να κοιτάζουμε με θαυμασμό και περιέργεια όπου θέλουμε, να απλώνουμε τα χέρια μας και να αγκαλιάζουμε με αγάπη όποιον θέλουμε, να τεντώνουμε τα πόδια μας με θυμό και να κλωτσαμε με θυμό όποιον θέλουμε.

Είναι κι αυτό μια παρηγοριά, είναι μία ανακούφιση. Είναι μία απόλαυση ενίοτε. Όχι η κλωτσιά, η ελευθερία του να αποφασίσουμε οι ίδιοι αν και ποιον θα κλωτσήσουμε. Ακόμα βαθύτερα, η ελευθερία να αισθανθούμε αυτό που αισθανόμαστε πραγματικά, αυθόρμητα και πηγαία, αντί να είμαστε μαριονέτες που κινούνται με χέρια και πόδια δεμένα με σκοινάκια.

Ή η ψευδαίσθηση της ελευθερίας. Που δεν διαφέρει στο τέλος από την ψευδαίσθηση της ελευθερίας των δικτυωμένων, οπότε μηδέν εις το πηλίκο και όλα μάταια, όπως είπε και κάποιος σοφός – εγώ δηλαδή, λίγες σειρές πιο πριν.

Κάποιος άλλος, ακόμα πιο σοφός, λέει πως η ομορφιά θα σώσει αυτούς που μπορούν να την δουν. Δεν πιστεύω πολλά πράγματα, αλλά αυτό το πιστεύω σχεδόν δογματικά, γιατί το ζω, οπότε δεν αμφιβάλω γι αυτό.

Στέλνω την αγάπη μου

Βασίλης

Υ.Γ.1 Να διαβάζετε παιδιά, έχει πολλή ομορφιά εκεί μέσα.
Υ.Γ.2 Διαβάστε το “Εκπνοή” του Τεντ Τσανγκ. Πολλή ομορφιά.

(Φίλε Βασίλη, το “ενδιαφέρον” και η νευρικότητα των ανθρώπων για την επίθεση του Ισραήλ και των ΗΠΑ στο Ιράν έχει να κάνει με το ότι αντιλαμβάνονται -ενστικτωδώς οι περισσότεροι- πως εδώ υπάρχει και παρακάτω, το οποίο θα επηρεάσει και τις δικές τους ζωές· δεν είναι ένας ακόμα πόλεμος one off. Οπότε, τα υπόλοιπα μπορεί να μην έχουν και ιδιαίτερη σημασία. Εγώ λέω να απολαύσουμε την ομορφιά -όσοι μπορούμε να την δούμε- τώρα που μπορούμε ακόμα. Βασίλη, ένα καλοκαίρι ακόμα· με τα βιβλία μου σε μια έρημη παραλία. Ξέρεις την δική μου επιθυμία. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.