Τώρα, τι γίνεται τώρα;

Καλησπέρα, πιτσιρίκο.
Εσύ καλά τα λες. Εσυ καλά τα λες για την εργασία. Για τη δουλεία, η οποία έχει επιβληθεί με απίστευτη πειθώ σε δισεκατομμύρια συνανθρώπους μας και βαφτίστηκε «εργασία».

Σε κάθε περίπτωση, λοιπόν, το δεδομένο είναι ότι στον σύγχρονο κόσμο, για να επιβιώσεις σε οργανικό επίπεδο, θα πρέπει να κάνεις κάποια αγγαρεία. Και να ήταν τόσο απλό; Δεν είναι. Γιατί σε αυτή την αγγαρεία προστίθενται εντολές, άγχη επίδοσης, άγχη μισθολογικής και βαθμολογικής εξέλιξης, πίεση συνύπαρξης με συναδέλφους, ψεύτικος σεβασμός προς τους προϊστάμενους, αυτολογοκρισία και πολλά άλλα, κατά περίπτωση.

Αλλά το διακύβευμα είναι τόσο μεγάλο, ώστε όλα αυτά πρέπει να τα αποδεχτείς. Αλλιώς; Αλλιώς πρέπει να γίνεις ένας πιτσιρίκος, ώστε να απαλλαγείς από όλα αυτά και να μη φλερτάρεις με τα ψυχοσωματικά. Αλλά, προφανώς, ο πιτσιρίκος είναι η εξαίρεση. Σπάνια έως ποτέ δεν έχουμε γνωρίσει ανθρώπους απαλλαγμένους από όλη αυτή την υστερία, από όλα αυτά τα δεσμά. Υλικά δεσμά και κοινωνικά δεσμά. Όλα τα δεσμά, τέλος πάντων.

Αλλά δεν παύει κάποιοι να αναγνωρίζουμε ότι τα δεδομένα της σύγχρονης κοινωνίας βρίσκονται πλέον στα όρια του θνησιγενούς. Οριακά πλέον σκοτώνουν. Η εργασία και η κοινωνία δηλητηριάζουν ψυχή και σώμα ανελέητα. Το γνωρίζουμε. Είναι σχεδόν πανθομολογούμενο, ένα κοινό μυστικό. Συν τω χρόνω, ολοένα και περισσότεροι —μηδέ εξαιρουμένης της επιστήμης— κάνουν λόγο για βαθιά παθογένεια, ξεκινώντας πάντα από το οικονομικό μοντέλο, από το οποίο διαχέεται όλη η παθογένεια σε κάθε κύτταρο του ατόμου, της ομάδας και της κοινωνίας.

Αλλά, παρά τη σταδιακά διαφαινόμενη αναγνώριση όλης αυτής της άρρωστης κατάστασης, συνεχίζουμε να την υπηρετούμε, ρίχνοντας νερό στον μύλο της αυτοκαταστροφής.

Αυτό, θεωρώ, δεν συμβαίνει λόγω απόλυτης συναίνεσης. Οι από πάνω γνωρίζουν ότι το μεγαλύτερο κίνητρο είναι η επιβίωση. Και συνέδεσαν την επιβίωση με την εργασία. Παλαιόθεν.

Ανεβαίνοντας, όμως, το γνωσιακό επίπεδο της κοινωνίας, συνυπάρχουν πλέον η υπηρέτηση και η αμφισβήτηση του συστήματος. Συνειδητά, πιθανόν.

Στην Ελλάδα, βέβαια, λόγω της ιδιοσυγκρασίας μας, όλα τα παραπάνω πολλαπλασιάζονται. Με αποτέλεσμα να έχουμε μια χώρα τελειωμένη, μια χώρα αλυσοδεμένη, μια πατρίδα όλο τρύπες και φτερά, ένα κουφάρι τυλιγμένο με τη γαλανόλευκη.

Αλλά ο χρόνος τρέχει. Η επιβίωση σε καλεί. Η στέγαση και η σίτιση δεν είναι δωρεάν. Εν έτει 2026, στον 21ο αιώνα, στην ευρωπαϊκή ήπειρο, πρέπει να κάνεις αγγαρείες και θελήματα, ώστε να τα αποκτήσεις.

Οπότε τώρα; Τι κάνουμε τώρα; Η σύγκρουση των δεδομένων με την πραγματικότητα μάς έχει στραπατσάρει τη μούρη. Ξυπνήσαμε από το σοκ. Και βλέπουμε τον εαυτό μας αλυσοδεμένο. Και γύρω μας κάγκελα. Χρυσά. Δεμένοι και σε κελί.

Τώρα; Τι κάνουμε τώρα; Δεν ακουγόμαστε. Φωνή εντόμων τώρα είναι η φωνή μας. Από τη μια ο γκρεμός της επιβίωσης, από την άλλη το ρέμα, ο δαίμονας του εαυτού μας, που ουρλιάζει. Που αφήνει κάθε τόσο την τελευταία του πνοή, αλλά ανασταίνεται και ξαναρχίζει να αργοπεθαίνει.

Και όλο οι ανάσες λιγοστεύουν. Και όλο και περισσότερο τρώμε τις σάρκες μας, ώστε να ισορροπήσουμε ανάμεσα στον γκρεμό και στο ρέμα.

Πρόσεχε. Μην κατακρημνιστείς στον γκρεμό και μην πνιγείς στο ρέμα.

Και όλο το ρέμα φουσκώνει πίσω μας. Και όλο και περισσότερο πλησιάζει ο γκρεμός μπροστά μας.

Τώρα; Τι θα κάνουμε τώρα;

Κώστας Α.

(Αγαπητέ φίλε, δεν θα κάνουμε κάτι όλοι μαζί τώρα ή αργότερα. Δεν το λέω εγώ, το λέει η Ιστορία αλλά και οι σύγχρονες δυτικές κοινωνίες, όπου ο εγωισμός αντικαταστάθηκε από τον ατομικισμό. Όποιος θέλει πραγματικά να ζήσει ελεύθερος, θα προσπαθήσει να το πετύχει. Τον εαυτό του μόνο μπορεί κάποιος να ελευθερώσει, κανέναν άλλον. Άλλωστε, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι, θέλουν πάντα κάποιον να τους λέει τι να κάνουν και οι ίδιοι να πιστεύουν πως είναι αθώοι, αδικημένοι και δεν έχουν καμία ευθύνη. Και πάνε έτσι μέχρι τον θάνατο, αποκτώντας πράγματα που δεν χρειάζονται και κάνοντας πράγματα που δεν αγαπάνε, ξεχνώντας πως μπροστά τους το μόνο σίγουρο είναι ο θάνατος. Μια ζωή μέσα στο Matrix, με τις σκιές στον τοίχο από τον πλατωνικό μύθο του σπηλαίου. Δεν υπάρχει η πραγματικότητα. Δεν θυμάμαι ποιος είχε γράψει πως η λέξη “πραγματικότητα” είναι η μόνη λέξη που πρέπει πάντα να μπαίνει σε εισαγωγικά. Αγαπητέ φίλε, όπως και όσο μπορεί ο καθένας. Δεν μπορώ να υποδείξω σε κάποιον πώς θα ζήσει τη ζωή του -είναι η δική του ζωή-, αφού δεν αντιλαμβάνονται όλοι οι άνθρωποι τη ζωή και τον κόσμο με τον ίδιο τρόπο. Δεν ήρθαμε όλοι μαζί στον κόσμο αυτό και δεν θα φύγουμε παρέα. Πάντως, μπορώ να πως πως η φιλοσοφία του Επίκουρου για τη ζωή μου έχει φανεί χρήσιμη. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.