Ένα πολιτικό ζόμπι γύρισε στην Ιθάκη του
Αδερφέ Πιτσιρίκο, στα πολλά βιβλία που διάβασα αυτούς τους μήνες διάβασα και το βιβλίο του Τσίπρα, την Ιθάκη.
Καλογραμμένο βιβλίο που διαβάζεται ξεκούραστα και γρήγορα.
Ποιο ήταν το κεντρικό μήνυμα του βιβλίου; Το ίδιο με αυτό που διακινούν πάνω κάτω οι οπαδοί του:
Ότι ο ίδιος είναι ένας ηθικός και αδιάφθορος ηγέτης που είχε το θάρρος να αναλάβει την μέγιστη πολιτική ευθύνη, όταν η χώρα βρισκόταν σε αποσύνθεση και στην χειρότερη θέση της από την μεταπολίτευση. Ένας ηγέτης που τα έβαλε με τους πιο εχθρικούς κύκλους της νεοφιλελεύθερης ευρωπαϊκής ηγεσίας, όπως και με το ακόμα πιο εχθρικό ντόπιο δεξιό πολιτικό κατεστημένο που είχε την αίσθηση ότι του ανήκει η χώρα που την οδήγησε στα βράχια και ο οποίος μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες, κατάφερε να κρατήσει την χώρα όρθια, να την βγάλει από τα μνημόνια και να τις δώσει ξανά νέες προοπτικές.
Αυτό το φοβερό κατόρθωμα το κατάφερε μάλιστα κι ενώ είχε πολιτικούς συνεργάτες που δεν είχαν ενότητα μεταξύ τους και έκαναν συχνά σφάλματα, είτε λόγω της απειρίας τους είτε κι ακόμα λόγω των ιδεολογικών αγκυλώσεων και των περιορισμένων ικανοτήτων τους.
Όμως το ντόπιο κατεστημένο ήταν τόσο ισχυρό και αδίστακτο ώστε να καταφέρει να τον διώξει από την εξουσία παρά τα πολιτικά θαύματα που είχε καταφέρει ο ίδιος.
Δικαιολογείται μετά πως κατάφερε ένας τέτοιος τρομερά ικανός ηγέτης που έκανε τέτοια πολιτικά κατορθώματα στις πιο αντίξοες συνθήκες, να είναι επιπλέον και ο μόνος πολιτικός αρχηγός που μείωσε τόσο τα ποσοστά της αξιωματικής αντιπολίτευσης και να ανεβάσει τα ποσοστά της κυβερνητικής ΝΔ, γράφοντας ομολογουμένως κάτι πολύ σωστό που το μεταφέρω αυτούσια:
“Η πανδημία, όμως, άλλαξε δραματικά τα δεδομένα. Οι πολιτικές των παρατεταμένων λοκντάουν επηρέασαν βαθιά τη σχέση των πολιτών με την πολιτική και ιδιαίτερα με την εξουσία. Το κράτος απέκτησε πρωτοφανείς αρμοδιότητες στη ρύθμιση της καθημερινής ζωής: απαγορεύσεις κυκλοφορίας, περιορισμοί συναθροίσεων, ψηφιακή επιτήρηση, αυξημένος αστυνομικός έλεγχος.
Στο όνομα της δημόσιας υγείας διαμορφώθηκε ένα «έκτακτο καθεστώς» εγκλεισμού και απομόνωσης. Αυτό σχεδόν εκμηδένισε τους παραδοσιακούς μηχανισμούς κοινωνικής συμμετοχής και συλλογικής έκφρασης, τα σωματεία, τους συλλόγους,
τις μαζικές συγκεντρώσεις, ενισχύοντας μια σχέση ατομική, παθητική, ακόμα και υποτακτική, απέναντι στο κράτος. Όλοι ανέμεναν την «ενημέρωση των 6 μ.μ.» από τον επικεφαλής της ομάδας των λοιμωξιολόγων, Καθηγητή Σωτήρη Τσιόδρα, καθώς και τα συχνά διαγγέλματα του Μητσοτάκη, για να πληροφορηθούν για τις εξελίξεις και τι τους ξημερώνει. Κράτος αφέντης και προστάτης συνάμα, αυτή ήταν η εικόνα.
Έτσι, η πανδημία λειτούργησε ως επιταχυντής μιας νέας κουλτούρας πειθάρχησης και «τεχνικής διαχείρισης» των κοινωνικών ζητημάτων. Το πολιτικό γινόταν όλο και περισσότερο τεχνικό, δηλαδή υπόθεση ειδικών, διαταγμάτων και αριθμών.
Αυτό περιόρισε ακόμα περισσότερο τον δημόσιο διάλογο και την αίσθηση δημοκρατικής συμμετοχής. Οι συνέπειες φαίνονται ακόμα και σήμερα.
Κλειστήκαμε λοιπόν στο σπίτι μας, «μείναμε σπίτι» όπως έλεγε και το γνωστό σλόγκαν. Τελείωσαν οι εκδηλώσεις και οι συγκεντρώσεις.
Ο μόνος μηχανισμός ενημέρωσης ήταν τα κανάλια, στα οποία ο Μητσοτάκης είχε συντριπτική υπεροπλία.”
Κι ενώ γράφει αυτό το σωστό ο ίδιος το ακυρώνει γράφοντας επίσης:
“Εμείς, ως Αντιπολίτευση, οφείλαμε να είμαστε σοβαροί και συναινετικοί, πολύ περισσότερο, που η πανδημία συνιστούσε παγκόσμια απειλή. Κατανοούσα πως έτσι διαλυόταν όλο το πλαίσιο πάνω στο οποίο είχαμε συγκροτήσει την παρουσία μας τους τελευταίους επτά-οκτώ μήνες. Δεν είχαμε όμως άλλη επιλογή. Προείχε η δημόσια υγεία.
Ασφαλώς θα έπρεπε να είμαι αφελής για να πιστέψω πως οι εκκλήσεις του Μητσοτάκη για συναίνεση είχαν πραγματική βάση”
δίνοντας έτσι πλήρη κάλυψη στο καθεστώς εξαίρεσης που δεν άφησε ούτε ένα συνταγματικό δικαίωμα όρθιο και το οποίο δεν είχε καμία πραγματική σχέση με την προστασία της δημόσιας υγείας και την ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας.
(Η Ελλάδα είχε διπλάσιους νεκρούς από την Σουηδία και την Λευκορωσία που δεν εφάρμοσαν κανένα τέτοιο καθεστώς εξαίρεσης στο όνομα της προστασίας της δημόσιας υγείας και η κυβέρνηση υπονόμευσε απαράδεκτα το δημόσιο σύστημα υγείας προς όφελος του ιδιωτικού σε συνθήκες πανδημίας)
Αυτό εξηγεί γιατί ο ίδιος δεν έδωσε καμία στήριξη στην εξέγερση της Νέας Σμύρνης τον Μάρτη του 2021, όταν η νεολαία είχε αγανακτήσει με την αστυνομική χούντα του Μητσοτάκη.
Αυτά είναι όμως λεπτομέρειες. Για τον Τσίπρα το πιο σημαντικό στο βιβλίο του ήταν ο Πολάκης.
Σε αυτόν χρεώνει περισσότερο την μείωση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ γιατί λέει είχε βγει με λίστα συγκεκριμένων ανθρώπων της δεξιάς για τους οποίους ζητούσε την τιμωρία τους.
Και γενικά ο Τσίπρας δεν έχει διάθεση να τιμωρήσει κανέναν όσο κι αν περιγράφει το δεξιό κατεστημένο αδίστακτο και διεφθαρμένο.
Είναι μεγαλόψυχος και δεν μπήκε στην πολιτική για να τιμωρήσει!
Σε αντίθεση με το πώς γράφει για τους πρώην πολιτικούς συνεργάτες και συντρόφους του για τους οποίους συχνά πυκνά στάζει φαρμάκι και τους αποδίδει τις μέγιστες ευθύνες για τις εκλογικές ήττες, είναι γλυκομίλητος όταν μιλά για τον Ομπάμα, την Μέρκελ και τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον πατέρα του Κούλη. Τους περιγραφεί σαν ηγέτες που έδειξαν κατανόηση και οι οποίοι ήθελαν ακόμα και να βοηθήσουν έστω κι αν υπήρχαν οι δεδομένες ιδεολογικές διαφορές που μάλιστα στην περίπτωση του Ομπάμα δεν αναφέρει καν ότι υπήρχαν σαν τέτοιες.
Το βιβλίο τελειώνει γελοιοποιώντας τον Κασελάκη που πάλι χρεώνει στον Πολάκη ότι τον έφερε στο ΣΥΡΙΖΑ και καταλήγει με μια αίσθηση μεγαλείου για αυτόν τον πολιτικό άντρα, τον Αλέξη Τσίπρα, τον σπάνιο, καλό, αδιάφθορο και ικανότατο πολιτικό ηγέτη που κατάφερε τόσα, ενώ είχε δίπλα του ανίκανους συνεργάτες και είχε να αντιμετωπίσει τον πιο φρικτό πόλεμο από το ντόπιο και ευρωπαϊκό κατεστημένο.
Αν υπάρχει ένα κείμενο και μάλιστα από υποστηρικτή του που μπορεί να συνοψίσει καλύτερα την πολιτική θέση του βιβλίου του, είναι τούτο: (το μεταφέρω ολόκληρο)
“Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένας πολιτικός που θέλει να κυβερνήσει μια καπιταλιστική χώρα που ανήκει στην ευρωπαϊκή ένωση και το ΝΑΤΟ και κατοικείται από έναν λαό που δεν θέλει ούτε επανάσταση, ούτε δραχμή, ούτε συνθήκες Σοβιετικής Ένωσης.
Ο Αλέξης Τσίπρας και η ΕΛΑΣ είναι μια πολιτική πρόταση που απευθύνεται σε όλες τις Ελληνίδες και όλους τους Έλληνες που ζούνε και εργάζονται στην Ελλάδα και αφορά τη διαχείριση της διακυβέρνησης με γνώμονα το καλύτερο βιοτικό επίπεδο της κοινωνικής πλειοψηφίας και όχι τις τσέπες δέκα φίλων της κυβέρνησης.
Δεν πρόκειται ν’αλλάξει η κύρια γεωστρατηγική πολιτική της Ελλάδας, δεν πρόκειται ν’αλλάξει η κερδοφορία των μεγάλων επιχειρήσεων, δεν πρόκειται ν’ αλλάξει η πρόσβαση της χώρας στις μεγάλες αγορές.
Θ’αλλάξει η διαχείριση των δημοσίων οικονομικών, τα οποία θα κατευθύνονται για να καλυτερέψει η ζωή μας, θα σταματήσει η διαφθορά και η διαπλοκή, όπως σταμάτησε σε σημαντικό βαθμό το 15-19 και οι πόροι του κράτους θα δοθούνε στην καλυτέρευση της ζωής μας και όχι στα ακίνητα των στελεχών του κόμματος και τους φίλους τους.
Καπιταλισμό θα συνεχίσει να ’χει η Ελλάδα,στη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ θα συνεχίσει να είναι η Ελλάδα, δεν θα γίνουμε ξαφνικά κομμάτι των BRICS,
κυβέρνηση θα υπάρχει, Βουλή, αστυνομία, τουρισμός και επιχειρήσεις θα υπάρχουνε.
Διαχείριση θα κάνει ο Αλέξης Τσίπρας με σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα αντί για ακραία νεοφιλελεύθερο όπως αυτό της ΝΔ.
Άρα, η όποια τυφλά αρνητική κριτική εξ αριστερών, που συγκρίνει τον Τσίπρα μ’ ένα υποθετικό ονειρικό, ρομαντικό σενάριο κυβέρνησης της Αριστεράς του Βουνού που θα έκοβε τα κεφάλια των αστών και θα χάριζε τα μέσα παραγωγής στους εργάτες και τον βρίσκει «δεξιό» είναι άτοπη και οριακά ανόητη.
Ο ελληνικός λαός θέλει μια κυβέρνηση που να μην τον κλέβει μέσα στα μούτρα του και ν’ αποτελείται από ανθρώπους με ηθική και ενσυναίσθηση.
Αυτό προτείνει ο Τσίπρας.
Το θέλετε;
Ψηφίστε τον.
Δε τον θέλετε;
Θα συνεχίσει να κυβερνάει η Νέα Δημοκρατία.”
Κι εδώ είναι που σταματάω τις ευγένειες και αρχίζω να γράφω ωμά.
Ο Τσίπρας υπήρξε η πιο μοιραία και ολέθρια πολιτική φιγούρα της μεταπολίτευσης που όχι μόνο μας έφερε ως φυσική συνέπεια την χειρότερη δεξιά αλλά και που μετά από 7 ολόκληρα χρόνια αυτής της εγκληματικής δεξιάς το μόνο που έχει να προτείνει ουσιαστικά είναι η πιο αδιάφθορη διαχείριση ενός φρικτού συστήματος που τα ξεπούλησε όλα, χωρίς να θέλει να τιμωρήσει ούτε ένα από τα πολιτικά καθάρματα αυτής της δεξιάς.
Είναι η προσωποποίηση της πιο άδοξης και κυνικής επιτομής του αποφθέγματος ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση που την εφάρμοσε από το 2015, οδηγώντας στο μεγαλύτερο κύμα αποπολιτικοποίησης και κυνισμού της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.
Και η δεύτερη εκδοχή του, αυτή του 2026, είναι ακόμα χειρότερη από αυτή του 2015, όντας περιστοιχισμένος από πρώην Δαπίτες που εκθείαζαν τα μνημόνια και από αντικομμουνιστές όπως ο Μαντζαρίδης.
Κι αν η πρώτη εκδοχή του ήταν τραγωδία, η δεύτερη εκδοχή του είναι φάρσα έχοντας φτιάξει τον πιο προσωποπαγή φορέα της σύγχρονης Αριστεράς όπου κριτήριο είναι πόσο αθεράπευτα γλύφτης και υποτακτικός στον μεγάλο ηγέτη είσαι για να έχεις ηγετική θέση σε αυτόν. Η δική του προσωπική εκδίκηση για τις κριτικές και αμφισβητήσεις που δεχόταν στον ΣΥΡΙΖΑ.
Προσωποπαγές ήταν βέβαια και το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου αλλά τουλάχιστον αυτό είχε κι ένα πολύ πιο αριστερό πρόγραμμα στην αρχή του, δεν έλεγε ότι δεν θα πειράξει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια της Δεξιάς για να μην λαβωθεί η συνέχεια του κράτους!
Ο Τσίπρας του 2026 είναι ένα πολιτικό ζόμπι που στηρίζεται βασικά όχι από ορθολογικούς πολιτικούς υποστηρικτές αλλά από ψώνια και πολιτικές γκρούπις που δεν έχουν καμία αυτογνωσία για το πόσο πολιτικά μηδενικά είναι τα ίδια και τα οποία αυτοεξευτελίζονται όπως αυτοεξευτελίζονται άνθρωποι που έχουν ερωτευτεί τοξικούς ανθρώπους που τους περιφρονούν.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν δείχνω κατανόηση για τους ανθρώπους που ακόμα τον στηρίζουν και δεν γνωρίζω γιατί ακόμα έχει κάποια δυναμική που ενδεχόμενα θα τον φέρει εκλογικά στην δεύτερη θέση (αλλά ποτέ ξανά στην πρώτη!)
Ακόμα και σαν πολιτικό ζόμπι ο Τσίπρας έχει ακόμα σεβαστή επιρροή.
Και πώς να μην έχει όταν αντίπαλος του είναι μια εγκληματική συμμορία που έχει ταυτιστεί με τους γενοκτόνους Σιωνιστές και έχει φέρει τα πιο αντιδραστικά νομοσχέδια και αστυνομοκρατία διαλύοντας την δημόσια υγεία και παιδεία; Όταν το επίπεδο των αντιπολιτευόμενων κομμάτων είναι τόσο χαμηλό κι όταν (και εξαιτίας του αλλά όχι μόνο) οι κινηματικές αντιστάσεις είναι στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο και κανένας άλλος πολιτικός ή κοινωνικός φορέας δεν έχει αποδειχθεί ικανός να κοινωνήσει ένα ανατρεπτικό πολιτικό πρόγραμμα και να εμπνεύσει μαζικές αντιστάσεις;
Έστω λοιπόν κι ως πολιτικό ζόμπι ο Τσίπρας είναι ικανός να φέρει εκλογικά ένα 15% με οροφή το 20%.
Κι όσο αυτός ο λαός είναι σε αυτό το επίπεδο, να καταπίνει τα πάντα αδιαμαρτύρητα και να είναι ανίκανος να εξεγερθεί, τόσο δεν μπορούμε να τον κατηγορήσουμε γιατί ένα σεβαστό κομμάτι του θα δώσει εκλογική στήριξη σε ένα τέτοιο πολιτικό ζόμπι.
Διατηρώ και θα συνεχίσω να διατηρώ φιλικές σχέσεις με ανθρώπους που θα τον ψηφίσουν. Όταν έχεις εσωτερικεύσει ότι δεν υπάρχει καμία επαναστατική εναλλακτική είναι λογικό να βλέπεις ακόμα τον Τσίπρα σαν κάποια λύση. Ακόμα και τώρα που είναι ακόμα χειρότερος από το 2015.
Ο Τσίπρας (μαζί με την Καρυστιανού που θα γράψω ξεχωριστό κείμενο για την ίδια) ήταν το άτομο που έστω στιγμιαία τα τελευταία 15 χρόνια, απέκτησε πρωτοφανή πολιτική και κοινωνική υποστήριξη.
Ο Τσίπρας είχε φτάσει να έχει ως και 70% υποστήριξη στους πρώτους μήνες του 2015.
Είχε το μεγαλύτερο πολιτικό κεφάλαιο που είχε πολιτικός ηγέτης στην σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας και μάλιστα σε συνθήκες στις οποίες ο λαός απαιτούσε παραδειγματική τιμωρία των τραπεζιτών και πολιτικών που μας χρεοκόπησαν και μας εξαθλίωσαν και ήταν διατεθειμένος να ακολουθήσει μέχρι τέλους έναν ηγέτη που θα ερχόταν σε ολική σύγκρουση και ρήξη με το Ελληνικό και Ευρωπαϊκό κατεστημένο.
Έκανε την επιλογή να ξεπουληθεί στο όνομα της προστασίας των αστικών συμφερόντων και της παραμονής με κάθε μέσο στο Ευρώ,
διαλύοντας με τον πιο τραυματικό τρόπο το μεγαλύτερο πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο που είχε δημιουργηθεί από τους αγώνες και τις εξεγέρσεις κατά των μνημονίων.
Επανέρχεται τώρα θρασύτατα για να κεφαλοποιήσει αυτό το ξεπούλημα του και έχοντας δώσει όλα τα διαπιστευτήρια ότι δεν αποτελεί καμία απειλή για το σύστημα.
Τον παίρνει να το κάνει αυτό γιατί έχει απέναντι του πλέον έναν λαό ηττημένο και διαλυμένο. Όχι τον λαό που θα τον ακολουθούσε σε κάθε ριζοσπαστική σύγκρουση και ρήξη.
Και ας αφήσουμε το παραμύθι για το πόσο ηθικός είναι.
Άτομο που έκανε συμφωνίες με γελάκια με τον αρχιγενοκτόνο Νετανιάχου και τον αρχιδικτάτορα Σίσι της Αιγύπτου, μόνο ηθικό δεν το λες.
Άτομο που ομολογεί στο βιβλίο του ότι έκανε μεγαλύτερη λιτότητα κι από αυτή που είχε συμφωνήσει το καλοκαίρι του 2015 για να δείξει πόσο καλό παιδί είναι απέναντι στους Ευρωπαίους αλά Σόιμπλε που ο ίδιος αποκαλεί αδίστακτους που ήθελαν να διαλύσουν την Ελλάδα, πάλι δεν το λες ηθικό.
Κι ούτε άλλωστε είχε και την επιλογή να είναι ανήθικος και διεφθαρμένος με τον τρόπο που είναι ο Κούλης, έχοντας απέναντί του όλα τα ΜΜΕ που ξεψάχνιζαν κάθε κίνηση του, ασφυκτική εποπτεία μέχρι το 2018 κι ένα δικαστικό σώμα στα χέρια της δεξιάς.
Τα ίδια ΜΜΕ και τα ίδια ολιγαρχικά συμφέροντα που ο ίδιος θα μπορούσε να είχε συντρίψει το 2015 με την στήριξη του λαού.
Ούτε καν δεν πρότεινε την κρατικοποίηση των τραπεζών όπως είχε κάνει η Ισλανδία σε ανάλογη περίπτωση και άφησε ατιμωρήτους τους τραπεζίτες που μας χρεοκόπησαν. Κι ανοίγοντας τον δρόμο ώστε αυτοί οι τραπεζίτες να παίρνουν μαζικά τα σπίτια του κόσμου.
Αυτό είναι και το τελευταίο κείμενο με το οποίο ασχολούμαι μαζί του. Ως πολιτικό ζόμπι και ως φάρσα ο Τσίπρας δεν είναι καν τόσο σημαντικός ώστε να τραβάει την βασική προσοχή.
Και την μεγάλη ζημιά που ακόμα την πληρώνουμε, την έκανε το 2015. Τώρα ούτε ικανός για μεγάλη ζημιά δεν είναι.
Το βασικό ζήτημα παραμένει με τεράστια διαφορά πως και πότε αυτός ο λαός θα ξυπνήσει και θα εξεγερθεί για να συντρίψει την εγκληματική συμμορία της ΝΔ.
Αλλά και το νέο επαναστατικό πρόγραμμα που χρειαζόμαστε ως λαός και κοινωνία που θα είναι ικανό να εμπνεύσει σε μαζική δράση και να φέρει πραγματικές λύσεις.
Έτσι τουλάχιστον το βλέπω εγώ κι ας φαίνεται τώρα αυτό ουτοπικό και ανεδαφικό και η γενική κατάσταση δεν εμπνέει καμία ελπίδα….
Με αγάπη προς εσένα
Γρηγόρης Αρετάκης
(Αγαπητέ Γρηγόρη, 10 μέρες μετά το δημοψήφισμα του 2015, έγραψα “Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένα πολιτικό ζόμπι”. Επίσης, τον έχω χαρακτηρίσει “πολιτικό απατεώνα” και “κωλόπαιδο”. Δεν με νοιάζει τι γράφει στο βιβλίο του ο Αλέξης Τσίπρας· άσε που δεν πιστεύω πως ο Τσίπρας μπορεί να γράψει· ο Τσίπρας είναι τραγικά αμόρφωτος. Αυτό που ξέρω είναι πως ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο κύριος υπεύθυνος που πάρα πολλοί Έλληνες σταμάτησαν να ψηφίζουν και να έχουν την παραμικρή εμπιστοσύνη στην αστική δημοκρατία και στους αγώνες για κάτι καλύτερο. Μπορεί οι Έλληνες να έκαναν ξανά πρωθυπουργό τον Τσίπρα τον Σεπτέμβριο του 2015, μετά την ανατροπή του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος και την ψήφιση του Μνημονίου, αλλά η αποχή ήταν πια σχεδόν 44%· η υψηλότερη αποχή σε εκλογές -μέχρι τότε- από την αρχή της Μεταπολίτευσης. Οπότε, δεν έστειλαν ο κορωνοϊός και το Lockdown τους Έλληνες στα σπίτια τους· το είχε κάνει ο Τσίπρας νωρίτερα· εντάξει, δεν έχουμε πάθει όλοι αμνησία. Ο Τσίπρας έφερε τον Μητσοτάκη, και τώρα ο Μαρινάκης, ο Μελισσανίδης, ο Μυτιληναίος και άλλοι εθνικοί ευεργέτες θέλουν να φέρουν τον Τσίπρα ή, έστω, να πιέσουν τον Μητσοτάκη για το δικό τους όφελος. Να είναι καλά όλοι τους, εμένα δεν με αφορά το θέμα, δεν ψηφίζω και δεν πρόκειται να ψηφίσω όσο η Ελλάδα είναι ένα θλιβερό προτεκτοράτο. Βέβαια, έχω την αίσθηση πως οι Έλληνες πολίτες είναι -στην πλειοψηφία τους- μεγαλύτερα λαμόγια από τον Μητσοτάκη, τον Τσίπρα και όλες αυτές τις πολιτικές μαριονέτες. Ας τελειώσει κάποια στιγμή το παραμύθι και ο αφόρητος λαϊκισμός με τον αθώο “λαό”. Οι Έλληνες παίρνουμε αυτό που μας αξίζει.
“Μπορεί οι Έλληνες να είμαστε απλά σκατάδες και να ψάχνουμε την εξήγηση για την αφασία μας σε ένα σωρό δευτερεύοντα θέματα”.
Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.