«Ελάτε στη Ζάκυνθο»: Ένα τουριστικό παραμύθι με μπόχα
Φυσικά, η Άμπουλα έχει βραβευτεί με γαλάζια σημαία για το 2026:
Δεν ισχύουν αυτά που λένε και γράφουν κάποιοι κακοήθεις πως υπάρχουν τεράστια προβλήματα στο δίκτυο αποχέτευσης και στις υποδομές της Ζακύνθου -εξαιτίας του υπερτουρισμού- ούτε ότι οι μεγαλοξενοδόχοι κάνουν ό,τι γουστάρουν, έχοντας εξαγοράσει κάποιους τοπικούς άρχοντες.
Ούτε είναι αλήθεια πως από το Τσιλιβί -που έχει παράνομο δίκτυο αποχέτευσης, (μόνο στην Ελλάδα αυτό)- πρέπει να περνάς με μάσκα για να μη λιποθυμήσεις από τη μπόχα του βιολογικού καθαρισμού που έχει ξεπεράσει τα όριά του και από τα λύματα που βγαίνουν στον δρόμο, σε αυλές και σε παιδικές χαρές.
Ελάτε όλοι στη Ζάκυνθο.
Και ελάτε στην Άμπουλα να κάνετε γαργάρες με θαλασσινό νερό.
(Η παραλία της Άμπουλας ήταν έτσι την δεκαετία του ’80:
Σήμερα η Άμπουλα είναι σαν χαβούζα.
Σε αυτήν την παραλία με έμαθε μπάνιο ο πατέρας μου. Βέβαια, η Ζάκυνθος των παιδικών μου χρόνων δεν υπάρχει. Δεν με συγκινεί πια η Ζάκυνθος -εδώ και πολλά χρόνια- ούτε οι άνθρωποί της, που δεν έχουν καμία σχέση με τους παλαιότερους Ζακυνθινούς, αφού, στην πλειοψηφία τους, είναι άπληστα, θλιβερά και αμόρφωτα ανθρωποειδή, όπως, άλλωστε, και οι περισσότεροι Έλληνες, ενώ λες και δεν έφταναν οι Ζακυνθινοί, έχουμε και τους Πελοποννήσιους “επιχειρηματίες”, αυτή τη μάστιγα. Στην Άμπουλα, όταν με έμαθε μπάνιο ο πατέρας μου, ήταν μόνο ο Αλεφός, που έμενε σε μια καλύβα. Η καλύβα του Αλεφού. Έτσι λέγαμε και την παραλία. “Πάμε στου Αλεφού”. Ο Αλεφός ήταν κομμουνιστής και είχε μια κόκκινη σημαία στην καλύβα του. Αυτό δεν είναι περίεργο γιατί ήταν πάρα πολλοί οι κομμουνιστές στη Ζάκυνθο εκείνα τα χρόνια· μετά, οι επόμενοι έγιναν πασόκοι, φιλελέδες και φλώροι. Έχω μια φωτογραφία με τον Αλεφό, που μου φαινόταν γέρος τότε, αλλά, όταν είσαι 5-6 χρονών, όλοι γέροι σου φαίνονται, οπότε συνειδητοποιώ πως μάλλον τώρα είμαι μεγαλύτερος από τον Αλεφό στη φωτογραφία. Ο Αλεφός ήταν πολύ ωραίος τύπος -στα παιδικά μου μάτια είχε κάτι το ηρωικό- και μοίραζε τα κηπευτικά που φύτευε στους χωριανούς που κατέβαιναν για μπάνιο στην παραλία. Τώρα, ο Αλεφός -που δεν ζει πια- έρχεται στον ύπνο μου, κρατάει στα χέρια του ένα υπερόπλο και ανατινάζει τα ξενοδοχεία και τις βίλες που έχουν κατακλύσει την Άμπουλα, ξαναφτιάχνει την καλύβα με την κόκκινη σημαία και μας λέει όμορφες ιστορίες. Και μετά ξυπνάω, και σκέφτομαι άντε να περάσει ο Αύγουστος να πάω στη νότια Κρήτη -που μου θυμίζει πολύ την Ζάκυνθο των παιδικών μου χρόνων- και έχει τους πιο γλυκούς, φιλόξενους και καλοσυνάτους ανθρώπους που έχω γνωρίσει στη ζωή μου.)
(Θα έγραφα κι άλλα για τη Ζάκυνθο, αλλά ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, τον οποίο γνωρίζω προσωπικά, τον εκτιμώ βαθύτατα και του έχω τυφλή εμπιστοσύνη, έχει δηλώσει πως η Ζάκυνθος είναι, αναλογικά, ο πιο εγκληματογόνος νομός της Ελλάδας.
Για τις Μαφίες της Ζακύνθου -την καλή κοινωνία του νησιού δηλαδή- θα γράψω σε ένα άλλο κείμενο.)
(Κανείς δεν αγαπάει αυτόν τον τόπο.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.