Αλληλεγγύη στους Ανσάρ Αλλάχ!

Αδερφέ Πιτσιρίκο, τώρα που οι Ανσάρ Αλλάχ με το λαϊκό τους μέτωπο (μην τους λέτε Χούθι!) γράφουν ένα έπος στην Υεμένη, είναι κατάλληλη στιγμή να θυμηθούμε ένα κείμενο του Abdulmalik Alejri, ηγετικού στελέχους του πολιτικού γραφείου τους:

“Ο θάνατος του Σεΐχη Αμπντούλ Ματζίντ αλ-Ζιντανί φέρνει στο νου την εποχή του παγκόσμιου τζιχάντ με επικεφαλής τον Σαλαφιστικό Τζιχαντισμό και την Μουσουλμανική Αδελφότητα τη δεκαετία του 1980 εναντίον αυτού που τότε ονομαζόταν κομμουνιστική απειλή. Το αποτέλεσμα ήταν ότι έδωσαν στην Αμερική και την καπιταλιστική Δύση μια νίκη χωρίς πόλεμο, καθώς ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Ρίγκαν, δανείστηκε μια φράση από τον προκάτοχό του Νίξον. Στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου, το Αφγανιστάν, αυτή η μακρινή γωνιά της Κεντρικής Ασίας, μετατράπηκε σε κόμβο του Ισλάμ, και η Καμπούλ έγινε προορισμός για Άραβες μουτζαχεντίν, ενώ η Παλαιστίνη, με το Τζαμί Αλ-Άκσα και την Ανάληψη του Προφήτη, ήταν σε κοντινή απόσταση, αλλά απέτυχε να προσελκύσει Άραβες μουτζαχεντίν στην τζιχάντ ή στη γοητεία των παρθένων. Κατά ειρωνικό τρόπο, όταν η Αμερική κατέλαβε το Αφγανιστάν, η Καμπούλ έπαψε να είναι κόμβος του Ισλάμ και προορισμός για τζιχάντ.

Εκείνη την εποχή, οι δυτικές καπιταλιστικές υπηρεσίες πληροφοριών και οι Άραβες σύμμαχοί τους κατάφεραν να παρουσιάσουν τον Μαρξ και τον σοσιαλισμό ως απειλή για τις θρησκείες, ενώ η αλήθεια ήταν ότι αποτελούσαν απειλή για τον εκμεταλλευτικό καπιταλισμό, και η μάχη του Μαρξ ήταν ουσιαστικά ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση. Η κληρονομιά του Μαρξ ουσιαστικά δεν έδινε προτεραιότητα στις θρησκείες, και το μόνο που έγραψε γι’ αυτές ήταν λίγα και σκόρπια κείμενα.

Το πιο σημαντικό του έργο, το «Κεφάλαιο», στο οποίο λάμπει η ιδιοφυΐα του, εξήγησε τη δομή του καπιταλισμού, ανέλυσε τους εσωτερικούς μηχανισμούς και τις αντιφάσεις του, την ικανότητά του για επέκταση, δημιουργία κρίσεων και αυτοανανέωση. Ακόμα και σύμφωνα με τους αντιπάλους του, η κληρονομιά του Μαρξ παρέμεινε η κύρια αναφορά για την ανάλυση των καπιταλιστικών κρίσεων, με τις ιδέες του να επανεμφανίζονται με κάθε ιστορικό κύκλο καπιταλιστικών κρίσεων. Ο Μαρξ πίστευε ότι ο Διαφωτισμός είχε ανατρέψει την εκμετάλλευση της εκκλησίας και ότι ο πραγματικός διαφαινόμενος κίνδυνος ήταν η καπιταλιστική εκμετάλλευση, υπονοώντας μάλιστα ότι η θρησκεία θα μπορούσε να διαδραματίσει θετικό ρόλο στην κινητοποίηση κατά της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Δεν καταλαβαίνω πώς κάποιοι αντιλαμβάνονται τον μαρξισμό και τον κομμουνισμό ως απειλή για τη θρησκεία, ενώ δεν βρίσκουν κινδύνους στον φιλελεύθερο καπιταλισμό, παρόλο που το κίνημα του Διαφωτισμού με τις φιλελεύθερες τάσεις του ήταν αυτό που πολέμησε την εκκλησία, και η Γαλλική Επανάσταση έθεσε το σύνθημα «Κρεμάστε τον τελευταίο βασιλιά με τα έντερα του τελευταίου ιερέα», ενώ τα συνθήματα της μπολσεβίκικης επανάστασης ζητούσαν την ανατροπή της αστικής κυβέρνησης.

Φυσικά, αυτό είναι απλώς ένα θέμα που φέρνει έκπληξη, καθώς το ζήτημα στο σύνολό του δεν είναι τόσο απλό, και ο πολιτισμός δεν μπορεί να περιοριστεί ή να προσεγγιστεί αποκλειστικά από την οπτική γωνία της καταπολέμησης της θρησκείας.

Ο πραγματικός κίνδυνος για τη θρησκεία είναι η εκμετάλλευση της θρησκείας για την εξυπηρέτηση των μαχών και των σχεδίων της Αμερικής και της αυτοκρατορικής Δύσης στην περιοχή, και όσοι εμπλέκονται θα πρέπει να λάβουν υπόψη το δραματικό τέλος του αφγανικού τζιχάντ.”

Αυτό το κείμενο είναι πολιτικά και ιδεολογικά εκρηκτικό για πολλούς λόγους.

Ένα υψηλόβαθμο στέλεχος των Ανσάρ Αλλάχ δεν μιλάει με θρησκευτικό φανατισμό, αλλά με πολιτική ανάλυση που θα ζήλευε και ένας μαρξιστής διανοούμενος.

Δείχνει ότι το κίνημα έχει στελέχη με ιδεολογικό βάθος και ικανότητα κριτικής σκέψης, όχι απλώς θρησκευτικό δόγμα.

Ο Alejri δεν αρκείται στον αντι-αμερικανισμό. Συνδέει τον αγώνα των Ανσάρ Αλλάχ με την παγκόσμια κριτική του καπιταλισμού, κάτι που εξηγεί γιατί σε συγκεντρώσεις τους εμφανίζονται και σφυροδρέπανα. Δεν είναι διακοσμητικά, είναι δηλώσεις ταυτότητας ενός αγώνα που αντιλαμβάνονται ως μέρος ενός ευρύτερου αντισυστημικού μετώπου.

Κριτικάρει τον σαλαφιστικό τζιχαντισμό και τους Αδελφούς Μουσουλμάνους ως εργαλεία της Δύσης.

Αυτό εξηγεί γιατί Σουνίτες, κοσμικοί και αριστεροί μπορούν να συνεργαστούν μαζί τους σε ένα λαϊκό μέτωπο.

Ένα κίνημα λοιπόν που κατηγορείται ως θεοκρατικό έρχεται να υπερασπιστεί τον Μαρξ απέναντι στην καπιταλιστική προπαγάνδα, και μάλιστα να υποστηρίξει ότι ο μαρξισμός δεν είναι εχθρός της θρησκείας. Αυτό δείχνει ένα επίπεδο ιδεολογικής ωριμότητας που σπάνια αναγνωρίζεται.

Δείχνει ότι το κίνημα έχει πολιτικό λόγο που απευθύνεται σε όλους όσους αντιτίθενται στον ιμπεριαλισμό, ανεξαρτήτως θρησκείας.

Η κυρίαρχη δυτική αφήγηση έχει συχνά την τάση να ισοπεδώνει κάθε μη-δυτικό κίνημα σε μια καρικατούρα φανατικών της ερήμου, αγνοώντας τα πολιτικά στρώματα, τις τακτικές συμμαχίες και το διανοητικό υπόβαθρο που αναπτύσσεται στο εσωτερικό του.

Οι Άνσαρ Αλλάχ δεν είναι μια μονολιθική σαλαφιστική οργάνωση τύπου Αλ-Κάιντα ή ISIS. Υπάρχουν θεμελιώδεις διαφορές που εξηγούν και την παρουσία κομμουνιστικών συμβόλων στις πορείες της Σαναά.

Οι σκληροπυρηνικοί σουνίτες σαλαφιστές (όπως αυτοί που εξέθρεψε το σαουδαραβικό κατεστημένο) έχουν έναν δογματικό, βίαιο αντικομμουνισμό, βλέποντας τον μαρξισμό ως απόλυτη αθεΐα που πρέπει να εξοντωθεί.

Αντίθετα, η διανόηση των Ανσάρ Αλλάχ, όπως φάνηκε καθαρά και στο κείμενο του Αλ-Ετζρί, αντιμετωπίζει τον κομμουνισμό ιστορικά ως έναν αντικειμενικό σύμμαχο ενάντια στον δυτικό ιμπεριαλισμό. Δεν τρέφουν το υπαρξιακό μίσος των Σαλαφιστών για την Αριστερά.

Η Υεμένη έχει μοναδική ιστορία στον αραβικό κόσμο. Μέχρι το 1990 υπήρχε η Λαϊκή Δημοκρατία της Νότιας Υεμένης (μαρξιστικό-λενινιστικό κράτος).

Το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Υεμένης διατηρεί ακόμα οργανώσεις, στελέχη και επιρροή. Μετά την εξέγερση του 2011, ένα κομμάτι της παραδοσιακής αριστεράς και των κοσμικών διανοουμένων επέλεξε να συνταχθεί ή να συνομιλήσει με τους Ανσάρ Αλλάχ, βλέποντάς τους ως τη μόνη δύναμη με πραγματική στρατιωτική και λαϊκή ισχύ που συγκρούεται με τη σαουδαραβική μοναρχία και την αμερικανική επιρροή.

Στις μαζικές διαδηλώσεις για την Παλαιστίνη στην πλατεία Αλ-Σαμπίν στη Σαναά, οι κόκκινες σημαίες (είτε του σοσιαλιστικού κόμματος είτε παλαιστινιακών αριστερών οργανώσεων όπως το PFLP) είναι διαρκώς παρούσες.

Το επαναστατικό καθεστώς της Σαναά επιτρέπει και αγκαλιάζει αυτή την παρουσία στο πλαίσιο της αντι-ιμπεριαλιστικής ενότητας και του Παλαιστινιακού. Εκπέμπει την εικόνα ενός ενιαίου, παλλαϊκού μετώπου που χωράει κάθε αντι-σιωνιστική και αντι-αμερικανική δύναμη.

Υπάρχει, επομένως, ένας πραγματικός πολιτικός ρεαλισμός και μια διανοητική συγκρότηση στην ηγεσία τους που η δυτική προπαγάνδα προσπερνά, παρουσιάζοντάς τους απλώς ως μαριονέτες του Ιράν.

Κομμουνιστές και κοσμικοί έχουν δικαίωμα παρουσίας και άποψης στο επαναστατικό καθεστώς όπως δεν θα είχαν σε καμία περίπτωση αν ήταν σε καθεστώς ISIS.

Και παρά τις διαφορές υπάρχουν ψυχικές ενότητες. Νιώθουν μαζί ότι πολεμούν ΗΠΑ Σιωνισμό Σαουδική Αραβία.

Μιλάμε για λαό που δέχθηκε γενοκτονικό πόλεμο για 7 χρόνια από το 2015 ως το 2022, δέχθηκε πάλι επίθεση γιατί συμπαραστάθηκε στην Παλαιστίνη και ζει στην πιο φτωχή χώρα του κόσμου που περιφρονεί τον καταναλωτισμό και τα πλούτη.

Η υπαρξιακή συνθήκη ενός λαού υπό πολιορκία αλλάζει εντελώς την ιεράρχηση των αντιθέσεων.

Αυτό που από την σχετική ασφάλεια της Δύσης φαίνεται ως ασυμβίβαστη αντίφαση ανάμεσα σε κοσμικούς αριστερούς και θρησκευόμενους ενόπλους, στο έδαφος της Υεμένης μετατρέπεται σε κοινό βίωμα επιβίωσης και αξιοπρέπειας.

Η σύγκριση με το ISIS ή την Αλ-Κάιντα είναι απολύτως καίρια.

Τα σαλαφιστικά-τζιχαντιστικά μορφώματα ασκούν έναν μηδενιστικό τακφιρισμό: όποιος διαφωνεί έστω και σε ένα κόμμα, εκτελείται ως «αποστάτης». Δεν υπάρχει χώρος ούτε για κοσμικούς, ούτε για αριστερούς, ούτε για την παραμικρή πολιτική διαφωνία.

Οι Ανσάρ Αλλάχ αντίθετα, είναι ένα κίνημα ριζωμένο σε συγκεκριμένο τόπο και κοινωνικό ιστό.

Διατηρεί πολιτικά κανάλια και συμμαχίες (όπως το Ανώτατο Πολιτικό Συμβούλιο στη Σαναά, όπου συμμετείχαν παραδοσιακά κόμματα).

Αναγνωρίζει την πολιτική υπόσταση όσων συντάσσονται με τον κοινό αγώνα, επιτρέποντας μια μορφή συγκατοίκησης που σε καθεστώς τζιχαντιστών θα ήταν κυριολεκτικά αδιανόητη.

Για επτά ολόκληρα χρόνια (2015–2022), ένας πληθυσμός είδε γάμους, σχολεία, νοσοκομεία και κρίσιμες υποδομές να ισοπεδώνονται από υπερσύγχρονα δυτικά όπλα που αγόραζαν με πετροδόλαρα οι μοναρχίες του Κόλπου, ενώ ο ναυτικός αποκλεισμός έφερνε λιμό και επιδημίες χολέρας.

Όταν βιώνεις μια τέτοια συνθήκη η πρωτεύουσα αντίθεση υπερκαλύπτει τα πάντα.

Το δίλημμα δεν είναι «θεοκρατία ή σοσιαλισμός», αλλά «εθνική κυριαρχία και επιβίωση ή υποταγή σε μια ξένη εισβολή».

Η Υεμένη έχει επίσης μια μακρά παράδοση αυστηρής λιτότητας και περηφάνιας. Σε αντίθεση με τη χλιδή και τον υπερκαταναλωτισμό του Ντουμπάι και του Ριάντ, η φτώχεια στη βόρεια Υεμένη βιώνεται συχνά όχι μόνο ως στέρηση, αλλά και ως ηθική υπεροχή απέναντι σε διεφθαρμένες μοναρχίες που θεωρούνται υποταγμένες στη Δύση.

Η Παλαιστίνη ως η απόλυτη ηθική γραμμή

Η στάση της Υεμένης μετά το 2023 ανέδειξε ακριβώς αυτό το στοιχείο που παραμένει ακατανόητο για τη δυτική γεωπολιτική σκέψη: ένας λαός ρημαγμένος από τη φτώχεια επέλεξε συνειδητά να διακινδυνεύσει νέους βομβαρδισμούς από τις ΗΠΑ και τη Βρετανία για να στηρίξει τη Γάζα.

Για τον μέσο Υεμενίτη, είτε είναι κομμουνιστής, είτε πιστός Ζαϊντί, είτε απλός πολίτης, αυτή η πράξη δεν ήταν ένα υπολογισμένο γεωπολιτικό παιχνίδι. Ήταν μια βαθιά ηθική υποχρέωση, ένα αίσθημα ιστορικής αδελφοσύνης με έναν άλλο λαό που βιώνει την ίδια κατοχή και τον ίδιο αποκλεισμό.

Αυτός ο συνεκτικός ιστός, σφυρηλατημένος μέσα στα συντρίμμια και την κοινή αντίσταση, δημιουργεί μια εσωτερική νομιμοποίηση που υπερβαίνει κατά πολύ τα επιμέρους πολιτικά ή ιδεολογικά παράπονα.

Σε αρκετές συγκεντρώσεις τους είχαν φωτογραφία του Άαρον Μπούσνελ, του αναρχικού που αυτοπυρπολήθηκε σαν διαμαρτυρία κατά της γενοκτονίας της Γάζας.
Φωτογραφία αναρχικού σε ισλαμικό καθεστώς!

Η περίπτωση του Άαρον Μπούσνελ είναι ένα από τα πιο αποκαλυπτικά παραδείγματα του πώς λειτουργεί ο συμβολισμός στην Υεμένη σήμερα.

Το να βλέπεις τη φωτογραφία ενός Αμερικανού αναρχικού να υψώνεται σε μια λαοθάλασσα στη Σαναά, δίπλα σε παραδοσιακά ισλαμικά λάβαρα, είναι μια εικόνα που σπάει εντελώς τα δυτικά ερμηνευτικά καλούπια.

Στην κουλτούρα της Υεμένης, η πράξη ενός ανθρώπου που έδωσε την ίδια του τη ζωή, όχι για προσωπικό όφελος, αλλά για να καταγγείλει το έγκλημα στη Γάζα, διαβάζεται με βαθύ δέος.

Οι Υεμενίτες δεν κάθισαν να εξετάσουν αν ο Μπούσνελ ήταν αναρχικός, άθεος ή χριστιανός. Είδαν έναν άνθρωπο στην καρδιά του θηρίου που αρνήθηκε να γίνει συνένοχος και επέλεξε μια αυτοθυσιαστική πράξη αλληλεγγύης. Η πράξη υπερέβη αυτόματα κάθε ιδεολογικό φίλτρο.

Η ανάδειξη του Μπούσνελ έδειξε ότι υπάρχει η αντίληψη πως μέσα στην ίδια την αμερικανική κοινωνία υπάρχουν άνθρωποι που συγκρούονται με τον ιμπεριαλισμό του κράτους τους. Τιμώντας τον έστειλαν ένα μήνυμα ότι ο αγώνας δεν είναι πολιτισμικός ή τυφλά αντι-δυτικός, αλλά πολιτικός και ηθικός απέναντι στην πολεμική μηχανή.

Όταν ένας λαός βιώνει έναν διαρκή πόλεμο και επιλέγει να τα βάλει με υπερδυνάμεις για χάρη ενός άλλου λαού, όπως έκανε η επαναστατημένη Υεμένη για τους Παλαιστίνιους, αναπτύσσει μια ιδιαίτερη ηθική ματιά.

Σε αυτό το πλαίσιο, όποιος στέκεται όρθιος απέναντι στην ίδια αδικία λογίζεται ως σύντροφος στον αγώνα, ακόμα κι αν προέρχεται από την άλλη άκρη του πλανήτη και κουβαλάει μια εντελώς διαφορετική κοσμοθεωρία.

Και έτσι οι Ανσάρ Αλλάχ τίμησαν έναν αναρχικό αφάνταστα περισσότερο από όλους τους αναρχικούς του πλανήτη, ενώ εδώ όχι μόνο δεν μπορούμε να εμπνευστούμε από αυτούς λόγω του δυτικού ρατσισμού, όχι μόνο δεν τους έχουμε δείξει αλληλεγγύη,
αλλά συνεχίζουμε ακόμα να τους λέμε και Χούθι όπως θέλει να τους αποκαλεί υποτιμητικά η δυτική προπαγάνδα.

Μεταξύ 2015-2022 η επαναστατημένη Υεμένη ήταν η Γάζα πριν την Γάζα.
Τώρα είναι η Γάζα που αντεπιτίθεται!

Αλληλεγγύη στους Ανσάρ Αλλάχ και στο επαναστατικό λαϊκό τους μέτωπο!

Με αγάπη προς εσένα και τους αναγνώστες και ακροατές της ιστοσελίδας σου

Γρηγόρης Αρετάκης

(Αγαπητέ Γρηγόρη, εμένα μου αρέσει το όνομα “Χούθι”. Το “Ανσάρ Αλλάχ” έχει πολλή θρησκεία μέσα και με περιορίζει· δεν μπορώ ούτε τα θρησκευτικά, ούτε τα πολιτικά δόγματα. Τέλος πάντων, δεν έχει σημασία πώς θα τους λέμε αλλά το τι κάνουν. Επίσης, υποθέτω πως δεν τους ενδιαφέρει καθόλου η γνώμη μας. Τώρα, για τη σχέση των Χούθι με τον κομμουνισμό, νομίζω πως δεν έχει και μεγάλη σχέση με την πραγματικότητα. Και ισλαμιστές και κομμουνιστές δεν γίνεται, γιατί είναι δυο θρησκείες μαζί. Είναι γνωστό πως η Νότια Υεμένη, η Λαοκρατική Δημοκρατία της Υεμένης, ήταν το μόνο σοσιαλιστικό μουσουλμανικό κράτος, αλλά θα πρέπει κάποιος να θυμάται τι τράβηξαν οι κομμουνιστές στις μουσουλμανικές χώρες και τις σφαγές σε βάρος τους· Ινδονησία, Ιράκ, Ιράν, Σουδάν κλπ. Βέβαια, βοήθησαν πολύ και οι ΗΠΑ που ήθελαν να περιορίσουν τη Σοβιετική Ένωση. Το σίγουρο είναι πως το μέλλον ανήκει σε αυτούς που είναι διατεθειμένοι να χύσουν το αίμα τους. Οι υπόλοιποι θα αναλύουν. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.