Εν Αθήναις (Αφήστε τα παιδιά, ρε, να είναι παιδιά)

Καλημέρα πιτσιρίκο,
Το blog μου θυμίζει αυτοσχέδιο λογισμικό ανοιχτού κώδικα (open source code) το οποίο εμπλουτίζεται και διανθίζει με πυρήνα την ελευθερία σκέψης. Ωραία θα ήταν μια μικρή μαλλιαρή μασκωτ, όπως το πιτσιρικάκι που έχεις εικόνα στην σελίδα σου (το οποίο πασχίζω να καταλάβω αν κρατάει σφυρί ή κάτι άλλο στο χέρι, μαστροχαλαστής ή θεριστής ένα πράγμα).

Προσωπικά, προσπαθώ να αφουγκραστώ τον παλμό της κοινωνίας και μέσα από την μικροκοινωνία της σχολικής κοινότητας ως μαμά 8χρονου κοριτσιού όπου βάλανε σε παιδάκια Γ΄ Δημοτικού να αντιγράψουν απόσπασμα από το ενημερωτικό φυλλάδιο “Μένουμε Σπίτι” ή κάποιο αντίστοιχο που διένειμαν στα σχολεία και να το πάρουν και για αντιγραφή στο σπίτι…

Επίσης, αντιλαμβάνομαι με τις συνομιλίες που έχω με άλλους γονείς (δημοκράτες, χρυσαυγίτες, αριστερούς, βασιλικούς & χουντικούς – απ’ όλα έχει ο μπαξές έξω απ’ τα σχολεία) πόσο αφελής είναι ο κόσμος, βέβαιοι πως αρχές Δεκέμβρη θα λειτουργήσουν όλα “φυσιολογικά” και πάλι και θα γραπώσουμε τον ρυθμό των Χριστουγέννων μην τυχόν και μας ξεφύγει, λες κι αυτό μας μάρανε.

Αλλά να πιάσει τόπο και το κομπόδεμα του Κώστα του Μπακογιάννη. Ολόκληρη επένδυση κάνει ο άνθρωπος για να εμβολίσει την ψυχολογία μας, μην την απαξιώσουμε.

Θεωρώ πως ο κόσμος των παιδιών μέσω covid είναι ένα κεφάλαιο από μόνο του. Νηπιάκια και μικρά παιδιά δημοτικού εκτός από την απομόνωση, την αντικοινωνική πρακτική και τις παράπλευρες απώλειες που επιδρούν στην ψυχοσύνθεσή τους, εκτός του ότι έχουν βγάλει σπυράκια στο πρόσωπο από την συνεχή χρήση της μάσκας ΚΑΙ στο διάλειμμα, αρχίζουν και μεταλλάσσονται σε επιστημονικούς μικρούς φωστήρες, μιας και τα ακούς να μιλούν συχνα πυκνά για κορωνοϊούς, ασθένειες, εμβόλια και τον θάνατο.

Αφήστε τα παιδιά, ρε, να είναι παιδιά.

Ευτυχώς εκ φύσεως αυτά βρίσκουν ενίοτε τρόπους και παραλληλίζονται και σ’ άλλα σύμπαντα της φαντασίας και κάπως αυτο-θεραπεύονται.

Τα δικά μας τα παιδιά, φυσικά, τα δυτικά. Γιατί τ’ άλλα είναι παιδιά ενός κατώτερου θεού.

Και όπως λέει και μια καλή φίλη, γκιλοτίνα. Λαιμητόμος ή καρμανιόλα. Γρήγορα πράγματα.

Λίνα

(Αγαπητή Λίνα, σφυρί κρατάει το μωρό στο logo του blog. Λίνα, πέτυχες την περίπτωση. Η τετράχρονη σταρ του μπλογκ, που πάει φέτος στα προνήπια, μας αποκάλυψε πριν από μερικές μέρες σε ένα podcast πως είναι πολύ στενοχωρημένη επειδή υπάρχει ο κορωνοϊός. Καλά, βέβαια, μετά παίζει και το ξεχνάει, αλλά το είπε. Δεν ξέρω πώς είναι να μεγαλώνουν τα παιδιά μέσα στην αποστείρωση και να μαθαίνουν πως δεν πρέπει να αγγίζονται -δεν ξέρω τι θα τους προκαλέσει αυτό- αλλά σκέφτομαι πως τώρα ευτυχώς είμαστε σε ένα νησί και τα παιδιά αγγίζονται και παίζουν και λυσσάνε όλη μέρα μέσα στους ελαιώνες. Γιατί οι δυο μήνες του εγκλεισμού στο διαμέρισμα στο πρώτο lockdown την περασμένη άνοιξη στην Αθήνα, ήταν μάλλον τραυματικοί για την μικρή σταρ του μπλογκ, που είχε χάσει τη μιλιά της. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, αν κάποιος αγαπάει τα παιδιά του, πρέπει να βρει έναν τρόπο να τα πάρει μακριά από την Αθήνα· τουλάχιστον τώρα. Δεν ξέρω τι μπορεί να προκαλέσουν σε ένα παιδί πέντε μήνες κλεισούρας μέσα στο σπίτι. Βέβαια, βλέπω τι προκαλεί αυτό και στους μεγάλους. Για να είναι καλά τα παιδιά, πρέπει να είναι καλά και οι γονείς τους. Λίνα, ζούμε μέσα σε ένα λάθος. Είναι όλα λάθος. Θα έγραφα κι άλλα, αλλά πρέπει να πείσω τώρα την τετράχρονη -που λυσσάει με ένα πατίνι μέσα στον κήπο- να έρθει να κάνουμε podcast. Να είσαι καλά. Και να χαίρεσαι το παιδί σου. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.