Γαβσερέμος! Ή όταν η απελπισία πάρει τη θέση της ελπίδας

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός της ελεύθερης αγωνιζόμενης Θεσσαλονίκης -λέμε και καμιά μ@λακία για να περνά η ώρα- η ανταπόκριση του οποίου αρχίζει με μία μικρή ιστορική παρένθεση- ανακεφαλαίωση με πηγές διάφορα βιβλία και εφημερίδες των τελευταίων δεκαετιών:

Τα βαθύ κράτος της Ελλάδας αποτελείται από δύο αντίπαλα αν και συγκοινωνούντα συστήματα πατρωνίας τα οποία έχουν ιεραρχική οργάνωση και βαθειά ερείσματα στον κρατικό μηχανισμό.

Στο βιβλίο του R. Beaton “Ελλάδα: η Γένεση ενός Έθνους” μπορεί κανείς να συμπεράνει πως αυτή η διαίρεση έλκει την καταγωγή της από τον 19ο αιώνα και την αντιπαλότητα Τρικούπη και Δεληγιάννη που πήρε διάφορες μορφές διχασμού και εμφύλιων συγκρούσεων στις αρχές του 20ου.

Οι ανώτερες και ανώτατες θέσεις ευθύνης στην Διοίκηση στελεχώνονται από ευπειθείς εθελόδουλους και αδίστακτους εντολοδόχους μέλη των συστημάτων αυτών, οι οποίοι έχουν ως βασικό χαρακτηριστικό προσόν την υπακοή στα ανώτερα ιεραρχικά μέλη.

Τα δύο αυτά συστήματα πατρωνίας ελέγχουν -μέσω των πελατειακών σχέσεων- την κρίσιμη μάζα των ψηφοφόρων και φυσικά εντός του κρατικού μηχανισμού είναι ανελέητα σε όποιο συνήθως άξιο και προσοντούχο άτομο αντιταχθεί στα συμφέροντά τους.

Μέλη τους στελεχώνουν Δικαιοσύνη, Στρατό, Σώματα Ασφαλείας, Ποινικούς και μαφία επομένως έχουν (παρα)θεσμική δύναμη αλλά και την δύναμη των όπλων.

Τα δύο αυτά συστήματα αποτελούν τον μηχανισμό που υλοποιεί δράσεις προς συμφέρον των πολυεθνικών εταιρειών που είναι τα πραγματικά αφεντικά τους μαζί με τους ντόπιους ολιγάρχες και ταΐζει πολύ, πάρα πολύ κόσμο από διαμορφωτές της κοινής γνώμης μέχρι διεφθαρμένους δημόσιους λειτουργούς.

Ενός τρίτου συστήματος επιχειρήθηκε η αρχή με τον ελληνικό εμφύλιο όμως, όπως μου είπε και ο Μίσσιος, ο ήρωας των νεανικών μου χρόνων όταν τον συνάντησα στο χωριό που ζούσε έξω από την Αθήνα, “καλύτερα που δεν κερδίσαμε γιατί θα είχαμε γίνει Αλβανία”.

Ο Μίσσιος μου το είπε καιρό πριν το δημοσιοποιήσει ως ατάκα και εννοούσε προφανώς ότι αυτή θα ήταν η κατάληξη εάν την εξουσία έπαιρναν οι παλιάνθρωποι της κομματικής νομενκλατούρας που περιγράφει στα βιβλία του.

Εκείνη την άδολη εποχή, πριν από 25 ίσως χρόνια, συζητώντας το με έναν σύντροφο, κατοπινό σύμβουλο Πρωθυπουργού, ο τελευταίος μου πέρασε γενεές δεκατέσσερις τον Μίσσιο….

Στο τώρα όμως: Η ελληνική κοινωνία προσπάθησε στις αρχές της δεκαετίας του 2010 να αντιδράσει στη χρεοκοπία της χώρας και την επερχόμενη μεταφορά του πλούτου από τη μεσαία τάξη στην πλουτοκρατία μέσα από ένα πράγματι ετερόκλητο συνονθύλευμα αντιδρώντων ομάδων.

Η καταστολή ήταν απίστευτη και η οδυνηρή μεταστροφή (;) του ΣΥΡΙΖΑ, η απίστευτη απογοήτευση που πολλούς τους οδήγησε στην αναζήτηση καλύτερης τύχης στο εξωτερικό ή σε μία μελαγχολική (στην καλύτερη περίπτωση) ιδιωτεία.

Όσοι από τους άξιους και προσοντούχους έμειναν, προσπαθούν να διαχειριστούν το σοκ της ματαίωσης και τις συνέπειές της.

Είναι άδικο λοιπόν να επιχαίρει κάποιος “για τον ηλίθιο λαό που αξίζει για αυτά που υποφέρει” και για τις επιλογές του βάζοντας συλλήβδην τους πάντες στην λογική της συλλογικής ευθύνης.

Εξάλλου, οι επιλογές στην αστική δημοκρατία όπου σημασία έχει ο έλεγχος της κρίσιμης μάζας των ψηφοφόρων είναι συγκεκριμένες, επομένως αν όχι ΣΥΡΙΖΑ “που μας πρόδωσε” τότε τι;

Τους Ιεχωβάδες του Περισσού που έλεγε σωστά ο Πανούσης ή τα διάφορα γκρουπούσκουλα με τους πρόθυμους-Ντόναλτσον;

Σε ένα προτεκτοράτο δεν ελέγχονται μόνο τα κοινοβουλευτικά κόμματα ή κάνω λάθος;

Εάν πάλι κάποιος περιμένει κάποιου είδους προ-επαναστατική διαδικασία, θα περιμένει πολύ κατά τη γνώμη μου.

Η ώρα που το δέντρο της Ελευθερίας θα ποτιστεί με αίμα τυράννων και ηρώων αργεί ακόμη.

Η τεχνολογία της επιτήρησης και της καταστολής είναι κορυφαία πια και οι μάζες γεμάτες επιθυμία για κατανάλωση και υλική ευμάρεια.

Πράγματι αυτό που απομένει είναι να πάρουμε τα νησιά όπως εσύ Πιτσιρίκο -αν όχι το εξωτερικό όπως πολλοί από τους ανταποκριτές του blog- και να αναζητήσουμε την ελπίδα στις σχέσεις με τους ανθρώπους στον λεγόμενο μεταβατικό χώρο έννοια που ανέπτυξε μία εμβληματική μορφή της Ψυχιατρικής του 20ου αιώνα ο Βρετανός παιδοψυχίατρος D.W. Winnicott.

Και εδώ ακριβώς είναι το πρόβλημα για τους ανθρώπους των πόλεων (τυχερέ πιτσιρίκο)

Η “αντιμετώπιση” της κρίσης συνίσταται δια της καραντίνας και της περιστολής των ατομικών δικαιωμάτων στη διάλυση του μεταβατικού χώρου των σχέσεων, της ονειροπόλησης , των θεσμών, της παιδείας, της πολιτιστικής δημιουργίας του πολιτισμού γενικότερα. Οι συνέπειες όλων αυτών στα αστικά κέντρα είναι δριμύτατες.

Και πού αλλού συναντάται η διάλυση του μεταβατικού χώρου; Μαντέψτε…

Η διάλυση του μεταβατικού χώρου αποτελεί βασικό στοιχείο του δόγματος του Σοκ σύμφωνα με την Ν. Klein. Είτε τα άτομα είτε οι λαοί απογυμνώνονται από αντικείμενα ή θεσμούς παρηγοριάς.

Εκτός λοιπόν από τον φόβο του θανάτου, οι άνθρωποι στερούνται των σχέσεων και του μεταβατικού χώρου παρηγοριάς.

Το σοκ είναι πράγματι μεγάλο και ίσως εξηγεί την απάθεια του “πειραματόζωου”. Θαρρείς και ο Λάνθιμος κινηματογραφεί με κρυφές κάμερες το πλανητικό χωριό και οι άνθρωποι πρωταγωνιστούν εν αγνοία τους στη νέα του ταινία.

Το blog σου, όμως, με την ανταλλαγή ιδεών μεταξύ ανθρώπων που ακόμη σκέπτονται ή μπορούν να πάρουν την αποστασιοποιημένη θέση του παρατηρητή στα γεγονότα, είναι ένας πολύτιμος χώρος, έστω και άυλος, συνάντησης ανθρώπων.

Ίσως λοιπόν η πανδημία προκαλέσει την ανάγκη σε πολλούς ανθρώπους που επιθυμούν να αποδράσουν από αυτό το παγκόσμιο πείραμα κυβερνοπολιτικής δια της υγειονομικής δικτατορίας να βρεθούν σε επαρχίες σε πραγματικό και όχι άυλο χώρο.

Εδώ νομίζω πως είναι η ελπίδα, στην συνάντηση των ανθρώπων και στη σχέση.

Όσον αφορά στις αγωγές και στις μηνύσεις νομίζω πως ακόμη και αν βρει κάποιος αξιόπιστο δικηγόρο δύσκολα θα βρεθεί δικαστής που θα στραφεί εναντίον της πολιτικής εξουσίας στο προτεκτοράτο.

Αξίζει, όμως, την προσπάθεια καθότι οι νυν διαχειριστές της εξουσίας δια πράξεων ή παραλείψεων πιθανότατα ευθύνονται για την απώλεια ανθρωπίνων ζωών εξαιτίας της πλημμελούς προετοιμασίας ενόψει του δεύτερου (ή πρώτου άραγε;) κύματος του υιού.

Μία από τις τελευταίες σκανδαλώδεις συνέπειες της εγκληματικής διαχείρισης της πανδημίας είναι η απόπειρα να κλείσει η Παιδοψυχιατρική Κλινική του Νοσοκομείου Παπανικολάου η οποία καλύπτει με τις εφημερίες της όλη τη Βόρεια Ελλάδα.

Στον Καιάδα οι έφηβοι με κάποιο επείγον ψυχιατρικό νόσημα που, εάν αντιμετωπιστεί σωστά στην εφηβεία, η πρόγνωση είναι πολύ καλή!

Όσον αφορά στην παλιανθρωπιά (οι Έλληνες είναι σκατάδες κλπ, κλπ) αυτή νομίζω είναι παγκόσμιο και όχι ελληνικό χαρακτηριστικό γεγονός που μου το θύμισε πρόσφατα η ταινία “το τρένο θα σφυρίξει τρεις φορές” (Netflix ε;) που για κάποιο λόγο μου έφερε στη μνήμη το “σκυλοχωριό” του Τρίερ, αν και οι σκύλοι ποτέ δεν θα φέρνονταν με τέτοια παλιανθρωπιά διατείνεται ο M. Rowlands στο βιβλίο του “Ο φιλόσοφος και ο λύκος”.

Οι σκύλοι, γράφει, εμπνεόμενος από τη σχέση του με ένα λύκο, είναι απολύτως ειλικρινείς και ευθείς καθόσον δεν διαθέτουν ικανότητα να συνωμοτήσουν και να συμμαχήσουν ταυτόχρονα εναντίον και υπέρ του ίδιου ανθρώπου σε αντίθεση με τα πιθηκοειδή και τον άνθρωπο.

Ας “γίνουμε σκύλοι” λοιπόν, και μαζί με άλλους αποστάτες του είδους τους (του ανθρωπίνου) ας ξανασυναντηθούμε οπουδήποτε είναι αυτό δυνατό, σε ένα blog, σε ένα χωριό, σε μία βόλτα, οπουδήποτε, και ας προσπαθήσουμε να φτιάξουμε σχέσεις που θα μας “κρατήσουν” σε αυτή τη δύσκολη περίοδο που ζούμε.

Και όταν τελειώσουν οι (οικονομικές) καβάντζες που έχουμε, γιατί μάλλον όλοι όσοι συναντιόμαστε στο επίπεδο των ιδεών έχουμε ακόμη καβάντζες, τότε θα έρθει και η ώρα της δράσης.

Όταν η απελπισία πάρει την θέση της ελπίδας.

Γαβσερέμος!

Με φιλικούς χαιρετισμούς

Βαγγέλης

(Αγαπητέ Βαγγέλη, σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, αν και θα μπορούσες να γράψεις λίγα καλά λόγια ακόμα. Βαγγέλη, όπως μπορεί ο καθένας. Ταπεινή μου γνώμη είναι “μακριά από την Αθήνα”, αν και το καλύτερο είναι “μακριά από την Ελλάδα”. Επίσης μακριά από τοξικούς ανθρώπους και τοξικούς επαγγελματικούς χώρους. Αλλά ξέρω πια καλά πως πάρα πολλοί άνθρωποι είναι ικανοποιημένοι όταν είναι δυστυχισμένοι. Περίεργο αλλά συμβαίνει. Το έχω δει και σε φίλους μου. Βαγγέλη, δεν είμαι τυχερός, έκανα την επιλογή μου. Επέλεξα να μην έχω ιδιοκτησία και να μην δουλεύω για μαφιόζους ολιγάρχες, όπως και αρνήθηκα τις προτάσεις για να πολιτευτώ. Από το δικό μου στόμα βγήκε το όχι, ενώ τα λεφτά ήταν πολλά. Οι φίλοι μου που έχουν σπίτια κάθονται στην Αθήνα και τα φυλάνε, ενώ πολλοί δουλεύουν για ανθρώπους που σιχαίνονται. Άρα, αυτό θέλουν. Μετά από μια ηλικία, έχουμε αυτό που θέλουμε και γινόμαστε αυτοί που θέλουμε να γίνουμε. Η ζωή είναι τώρα, δεν περιμένει κανέναν και εγώ θα φάω τώρα τα κάστανα που μου έφεραν χέρια αγαπημένα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.