Οι συμμορίες της Νέας Υόρκης

Αγαπητέ πιτσιρίκο καλησπέρα.
ΗΠΑ και εισβολή του καρναβαλιού στο Καπιτώλιο λοιπόν, ενώ καλούμαστε να πιστέψουμε πως η αμερικάνικη αστυνομία που πυροβολεί για ένα στραβοκοίταγμα «απέτυχε» να τους αναχαιτίσει.

Αυτά γράφτηκαν ήδη και θα απορούσα με την αφέλεια οποιουδήποτε που θα πειθόταν πως μπορείς να παρακάμψεις αστυνομία, στρατό, FBI και να μπουκάρεις με την παρέα σου σε όποιο αμερικανικό κυβερνητικό κτήριο θες.

Στο εγχειρίδιο του καλού συστήματος, πρώτος κανόνας είναι να αποτρέψεις την κατευθείαν σύγκρουση κυβέρνησης-λαού. Όσο και αν η ραγδαία εξελισσόμενη τεχνολογία και τα όπλα δίνουν τεράστιο στρατηγικό πλεονέκτημα στη μια πλευρά, οι απλές αριθμητικές αναλογίες σε βάθος χρόνου είναι για αυτή δυσοίωνες.

Στο εγχειρίδιο του καλού συστήματος, δεύτερος κανόνας είναι πως από τη στιγμή που αποτυγχάνεις να αποτρέψεις τη ριζοσπαστικοποίηση του λαού, φροντίζεις να τον διαιρέσεις και να προκαλέσεις την εσωτερική του βίαιη σύγκρουση πριν προλάβει η βία να φτάσει σε σένα.

Το έκανε το γερμανικό κατεστημένο τη δεκαετία του 1930, όταν το γερμανικό προλεταριάτο βαφόταν κόκκινο και βρισκόταν λίγα βήματα από μια γνήσια κομμουνιστική επανάσταση.

Η ιστορία γνωστή, ο Χίτλερ, η κατασκευή του ακροδεξιού λαϊκιστικού αντίβαρου, η προώθηση του Χίτλερ από τον Κάιζερ και το αστικό πολιτικό σύστημα, ο αντικομμουνισμός, ο ναζισμός.

Θα μου πεις, το γερμανικό μοντέλο κατέληξε σε παγκόσμια τραγωδία. Απέτυχε, όμως, στον αρχικό σκοπό; Πέντε χρόνια και 80.000.000 νεκρούς αργότερα, ο σκοπός του τελικά είχε επιτευχθεί: Οι οικονομικές ελίτ γερμανικές και λοιπές ευρωπαϊκές πρακτικά ανέγγιχτες και ο «κίνδυνος» μιας κομμουνιστικής επανάστασης στον εκβιομηχανισμένο δυτικό κόσμο εν γένει οριστικά αποκλεισμένος.

Και όχι, δεν θα ισχυριστεί κανείς νουνεχής πως τα πάντα ήταν προγραμματισμένα και προδιαγεγραμμένα, η μάχη του Στάλινγκραντ, το Άουσβιτς, η πυρηνική βόμβα στη Χιροσίμα. Όμως, ας νιώσουμε για λίγο το δέος της συνειδητοποίησης ότι ο σκοπός για τον οποίο δημιουργήθηκε το φαινόμενο Χίτλερ, επετεύχθη.

Προσοχή στην κρίσιμη διαφορά μεταξύ του γιατί κατασκεύασε τον Χίτλερ η οικονομική ελίτ της Γερμανίας και του τι διακήρυττε ο ίδιος ο Χίτλερ ως στόχους του ναζισμού. Το δεύτερο ηττήθηκε, όχι το πρώτο.

Στις ΗΠΑ της τελευταίας δεκαετίας, κάτι αλλάζει. Η οριστική κατεδάφιση του αμερικάνικου ονείρου για τη μεσαία τάξη και η φτωχοποίηση ειδικά της γενιάς των millennials οδήγησαν στην άνευ προηγουμένου ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας προς την αριστερά, με κύριο εκφραστή της τον Bernie Sanders αλλά και τη “squad” του Κογκρέσου.

Το σύστημα δεν θα άφηνε όλο αυτό να απειλήσει το πολιτικό status quo των ΗΠΑ, όμως σε κάθε περίπτωση μια σοβαρή απειλή στα θεμέλια του αμερικάνικου συστήματος είχε αναγνωριστεί.

Και κάπως έτσι, φτάνουμε στον Τραμπ και το καρναβάλι των οπαδών του.

Στο φινάλε της ταινίας «Οι συμμορίες της Νέας Υόρκης» του Μάρτιν Σκορσέζε (2002) βλέπουμε τη Νέα Υόρκη στα μέσα του 19ου αιώνα βυθισμένη σε έναν απέραντο πόλεμο συμμοριών τελικά να ισοπεδώνεται αδιακρίτως από τα κανόνια του στρατού και έτσι να τελειώνει οριστικά και ο τοπικός τους εμφύλιος.

Με μια μικρή αναδιάταξη στη χρονολογία της ταινίας και χωρίς τον Σκορσέζε, βλέπουμε να στήνεται το σκηνικό για άλλη μια επαλήθευση του Καρλ Μαρξ πως η ιστορία επαναλαμβάνεται, την πρώτη φορά ως τραγωδία και τη δεύτερη ως φάρσα:

Το χρεοκοπημένο αμερικανικό κατεστημένο φτωχοποιεί τις μεσαίες και κατώτερες τάξεις ➜ Οι πολίτες ριζοσπαστικοποιούνται προς την αριστερά ➜ Ο λαϊκιστικός Τραμπισμός έρχεται και σπέρνει το χάος και την απειλή εμφυλίου ➜ «Έρχεται το ιππικό» του χρεοκοπημένου αμερικανικού κατεστημένου να σώσει την κατάσταση και να επαναφέρει την ειρήνη ➜ […και από την εμπειρία της Ελλάδας:] Οι μεσαίες και κατώτερες τάξεις το παίρνουν απόφαση πως πλέον η φτωχοποίηση θα είναι η νέα κανονικότητα, ξαναψηφίζοντάς τους.

Καλό μας ξημέρωμα,

Δ.

(Αγαπητέ φίλε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, το έγκλημα το έκαναν οι Δημοκρατικοί, όταν επέλεξαν για υποψήφια πρόεδρο την αντιπαθητική και καθεστωτική Χίλαρι Κλίντον και όχι τον Μπέρνι Σάντερς. Γιατί ήταν προφανές πως και το κατεστημένο των Δημοκρατικών προτιμούσε τον Τραμπ από τον Σάντερς. Πάντως, οι δημοσκοπήσεις έδειχναν πως ο Σάντερς θα νικούσε τον Τραμπ. Η συνέχεια θα έχει ενδιαφέρον γιατί ο Τραμπ δεν θα είναι πρόεδρος αλλά οι ΗΠΑ δεν έχουν πια πρόεδρο. Ο Μπάιντεν είναι για απόσυρση. Βέβαια, οι ΗΠΑ δεν είναι Ελλάδα. Οι ΗΠΑ δεν είναι προτεκτοράτο και οι Αμερικανοί δεν είναι Έλληνες. Είναι προφανές πως το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ είναι ξεπερασμένο και μη λειτουργικό. Οι υγιείς δυνάμεις των ΗΠΑ πρέπει να βρουν τρόπο να εκφραστούν πολιτικά και θεωρώ πως θα τον βρουν. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.