Το μικρό μας τσίρκο
Από τη στιγμή που η Νέα Δημοκρατία αντιπολιτεύτηκε χυδαία και υστερικά την κυβέρνηση στην οποία τον πρώτο λόγο είχε ο ΣΥΡΙΖΑ -παρουσιάζοντας τον ΣΥΡΙΖΑ σαν τον υπεύθυνο όλων των κακών από την δημιουργία του Ελληνικού Κράτους- θα έπρεπε να περιμένει αυτό που συμβαίνει σήμερα με την υπόθεση Λιγνάδη.
Όταν ο Μητσοτάκης αυτοπροσδιορίστηκε ως άριστος και παρουσίασε την κυβέρνησή του ως κυβέρνηση αρίστων, έβαλε πολύ ψηλά τον πήχη και ήταν βέβαιο πως θα περάσει από κάτω.
Ήταν βέβαιο πως στην πρώτη μεγάλη ευκαιρία που θα του δινόταν, το σύστημα ΣΥΡΙΖΑ -με πολύ ΠΑΣΟΚ μέσα του- θα χτυπούσε αλύπητα.
Και η υπόθεση Λιγνάδη είναι μάλλον μια τέτοια υπόθεση. Ας μην κοροϊδευόμαστε, η υπόθεση Λιγνάδη είναι μια πολιτική υπόθεση, λόγω της καλής προσωπικής σχέσης του με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και το πρωθυπουργικό περιβάλλον.
Τον Δημήτρη Λιγνάδη θα τον κρίνει η Δικαιοσύνη. Μάλλον. Στην Ελλάδα ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται.
Δεν μπορώ να σχολιάσω με όρους πρωινάδικων και social media μία υπόθεση για την οποία είναι προφανές πως μόνο η Δικαιοσύνη μπορεί να αποφασίσει. Έστω, αυτή η Δικαιοσύνη που έχουμε.
Άλλωστε, βρίσκω κάπως αστείο να υπάρχουν ΜΜΕ που ανήκουν σε μαφιόζους -που παίζει να είναι υπεύθυνοι και για δολοφονίες- αλλά υπάρχουν άνθρωποι που πάνε να βρουν το δίκιο τους σε αυτά τα ΜΜΕ και λένε τις πονεμένες ιστορίες τους σε δημοσιογράφους που δουλεύουν για αυτούς τους μαφιόζους και, αν δεν έχουν παρενοχλήσει ή κακοποιήσει σεξoυαλικά οι ίδιοι, καλύπτουν τους δημοσιογράφους που το έχουν κάνει. Σε αυτά τα ΜΜΕ και σε αυτούς τους δημοσιογράφους γίνονται οι αποκαλύψεις αλλά ζούμε σε μια χώρα που ακόμα και οι “προοδευτικοί δικαιωματιστές” και οι αναρχικοί βλέπουν πρωινάδικα σε κανάλια μαφιόζων, και συγκινούνται πάρα πολύ. Τι να πεις;
Έχω διαβάσει αυτές τις μέρες αρκετά σχόλια δικηγόρων για την ηλικία συναίνεσης, για τη συγκατάθεση, για το πότε είναι ποινικό αδίκημα η σεξoυαλική πράξη ενήλικα με ανήλικο, και οφείλω να παραδεχτώ πως -σε αντίθεση με πάρα πολλούς άλλους- δεν έχω άποψη.
Τα δικαστήρια δεν αποφασίζουν σύμφωνα με την προσωπική ηθική του καθενός μας -άλλωστε, δεν έχουμε όλοι την ίδια ηθική και τους ίδιους κανόνες στη ζωή μας- αλλά σύμφωνα με τους νόμους. Ευτυχώς. Γιατί οι νόμοι δεν ηθικολογούν.
Είναι πολύ έξυπνο από τη μεριά του ΣΥΡΙΖΑ -και των ΜΜΕ και των δημοσιογράφων που τον στηρίζουν φανερά ή …κρυφά- να την βγαίνει στην Νέα Δημοκρατία από δεξιά· στους δεξιούς την βγαίνεις από δεξιά και στους αριστερούς από αριστερά, και εγώ αυτό το κάνω πολλά χρόνια.
Το “κοιτάξτε τι έκανε αυτός ο άθλιος στα παιδιά σας” -χωρίς να έχει προηγηθεί δίκη- έρχεται από δεξιά.
Βέβαια, καλά να πάθει η Νέα Δημοκρατία. Ας πρόσεχε. Όταν είσαι συνέχεια με το δάχτυλο σηκωμένο στους άλλους, είναι βέβαιο πως θα έρθει η ώρα που το δάχτυλό σου θα μπει βαθιά στην ένατη πύλη του κορμιού σου· που θα έλεγε και ο Γκιγιόμ Απολινέρ.
Προσπαθήστε για μια στιγμή να σκεφτείτε τι θα συνέβαινε αν ο Δημήτρης Λιγνάδης ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Θα είχε λυσσάξει όλο το μιντιακό σύστημα των μαφιόζων που στηρίζουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη, για τον άθλιο και διεστραμμένο αριστερό. Αλλά τώρα, κάνουν τους ανήξερους.
Τα προσωπικά πάθη των ανθρώπων -είτε είναι ποινικά αδικήματα, είτε όχι- δεν είναι ούτε αριστερά, ούτε δεξιά, ούτε κεντρώα. Είναι απλά ανθρώπινα. Στην Ελλάδα γεννήθηκε η τραγωδία, οφείλουμε να ξέρουμε για τα ανθρώπινα πάθη. Και να μην ξεχνάμε και την κωμωδία που γεννήθηκε κι αυτή στην Ελλάδα.
Θεωρώ ηλίθιους αυτούς που επιμένουν να παρουσιάζουν τους “άλλους” ως διεστραμμένους και τους “δικούς τους” ως αγίους.
Ειδικά στην Ελλάδα, οι σκατάδες -δεξιοί και αριστεροί- περισσεύουν.
Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να κονταροχτυπηθούν μόνο για θέματα “ηθικής”, όπως η υπόθεση Λιγνάδη. Μόνο να ηθικολογούν μπορούν.
Τα Μνημόνια μαζί τα ψήφισαν και μαζί θα τα ψηφίσουν ξανά.
Οπότε, δώστε στο λαό αίμα και σπέρμα, και όταν θα έρθει η ώρα για το νέο Μνημόνιο, τότε κάτι θα πάρει χαμπάρι.
Πάντως, διαπιστώνω αυτές τις μέρες πως σχεδόν όλοι οι Έλληνες είναι πάρα πολύ ηθικοί, οπότε αναρωτιέμαι ποια είναι αυτά τα καθάρματα που συναντάς κάθε μέρα μπροστά σου.
Υπάρχουν δυο τάσεις για την υπόθεση Λιγνάδη και για όλες τις άλλες υποθέσεις με ηθοποιούς που είναι στην επικαιρότητα:
Αυτοί που είναι με τα “θύματα” και αυτοί που είναι με τους “θύτες”.
Εγώ δεν είμαι ούτε με τα “θύματα”, ούτε με τους “θύτες”. Εγώ δεν είμαι δικαστής.
Εγώ είμαι με την Δικαιοσύνη. Η Δικαιοσύνη θα αποφασίσει αν υπάρχουν θύτες και θύματα· δεν θα αποφασίσει η εξαγριωμένη διαδικτυακή μάζα. Υποθέτω πως έχουμε κατακτήσει την νεωτερικότητα.
Έγραψα πολλές φορές τα τελευταία δέκα χρόνια -μετά την χρεοκοπία της χώρας- πως με λιγότερα χρήματα μπορούμε να ζήσουμε, χωρίς Δικαιοσύνη είμαστε τελειωμένοι.
Αλλά τα προτεκτοράτα δεν έχουν “κανονική” Δικαιοσύνη.
Δικαιοσύνη έχουν οι Δημοκρατίες.
Τα προτεκτοράτα δεν έχουν κυβερνήσεις.
Τα προτεκτοράτα έχουν ανθρώπους που είναι στα πράγματα.
Και όποιος είναι στα πράγματα, έχει και τη μάσα και την κουτάλα.
Αυτό αφορά και η υπόθεση Λιγνάδη: Τη μάσα και την κουτάλα.
Οπότε λουστείτε την Δημοκρατία και την Δικαιοσύνη που καταφέρατε να έχετε, και καλή τύχη. Αλλά φτάνει με την υποκρισία.
(Θεωρώ πολύ βλαβερό για το κίνημα Me Too στην Ελλάδα -αν υπάρχει πραγματικά τέτοιο κίνημα- πως το θέμα έχει περιοριστεί στο χώρο των ηθοποιών. Έγραψα “Κρατήστε τους ηθοποιούς μακριά από το Me Too”. Είναι πολύ σοβαρή υπόθεση το Me Too, για να αφορά μόνο τους ηθοποιούς. Οι ηθοποιοί είναι νάρκισσοι από τη φύση τους. Το λένε και μόνοι τους. Επίσης, για όποιον δεν το έχει καταλάβει ακόμα, υπάρχουν και τρελές προσωπικές φιλοδοξίες σε κάποιους ηθοποιούς. Και αυτές οι φιλοδοξίες δεν έχουν να κάνουν με το θέατρο, έχουν να κάνουν με την πολιτική. Όσο το θέμα του Me Too αφορά μόνο τους ηθοποιούς, οι άνδρες και οι γυναίκες που είναι σε ταπεινές και κακοπληρωμένες δουλειές -και δεν έχουν βήμα πουθενά- θα συνεχίσουν να υφίστανται σεξoυαλικές παρενοχλήσεις και κακοποιήσεις από τα αφεντικά τους, γιατί δεν έχουν άλλη επιλογή. Αλλά ποιος χέστηκε γι’ αυτούς; Η μάζα θέλει …διασημότητες.)
(Με την ευκαιρία, να πω για μια ακόμα φορά πως δεν είμαι με κανέναν. Δεν είναι υποχρεωτικό να είσαι με την Νέα Δημοκρατία, τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, τον Βαρουφάκη κλπ. Εγώ, για παράδειγμα, έχω σταματήσει να ψηφίζω -δεν βλέπω το λόγο να ψηφίζει κάποιος σε ένα προτεκτοράτο- και δεν είμαι ο μόνος· στο 42,08% ήταν η αποχή στις εκλογές του 2019. Καταλαβαίνω πως η πόλωση στην Ελλάδα χτυπάει πάντα ουρανό -γιατί είναι πολλοί αυτοί που θέλουν να είναι κοντά στους ισχυρούς για να πάρουν μια κουταλίτσα από τη μάσα- αλλά υπάρχουμε και κάποιοι άνθρωποι σε αυτή τη χώρα που δεν είμαστε με κανέναν. Οπότε, σκοτωθείτε μεταξύ σας, για να δούμε ποιος είναι πιο …ηθικός και αφήστε τους υπόλοιπους στην ησυχία τους. Πάντως, αυτές τις μέρες βλέπω να δίνουν ρεσιτάλ ηθικολογίας και κάποιοι άνθρωποι που γνώρισα και είναι πολύ μεγάλα καθάρματα.)
(Μια διευκρίνιση που μάλλον είναι απαραίτητη σε αυτή την εποχή των έξαλλων ανθρώπων: Δεν γράφω για να μάθω την γνώμη σας, ούτε για να σας ανοίξω κουβέντα. Γράφω επειδή περνάω καλά γράφοντας, και επειδή γράφω γρήγορα. Είμαι σε μια ηλικία που αφενός είμαι πολύ απασχολημένος με την δική μου γνώμη και αφετέρου δεν με ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων. Όχι από ναρκισσισμό, είναι θέμα χρόνου πια. Ευχαριστώ.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.