Σύνδρομο της Στοκχόλμης μια χώρα ολόκληρη
Γεια σου, πιτσιρίκο.
Κάποιοι θα αντιδρούσαν εάν οι κυβερνήσεις παραβίαζαν την “κόκκινη γραμμή τους”. Ξέρετε, αυτοί οι “όλα για τα παιδιά μου τα έκανα/κάνω”, οι “κι εγώ, πώς θα ζήσω;”.
Τελικά όμως δεν αντέδρασαν
όταν τους γάμησαv τα εργασιακά τους δικαιώματα,
όταν τους γάμησαv τις συντάξεις τους,
όταν τους γάμησαv την υγεία,
όταν τους γάμησαv τα σχολεία,
όταν τους γάμησαv την σίτιση
όταν τους γάμησαv τα ανθρώπινά τους δικαιώματα και τα μετέτρεψαν σε προνόμια χωρίς φιοριτούρες και γκλίτερ. Ωμά.
Δεν αντέδρασαν ούτε όταν τους γάμησαv τα χωρικά τους δικαιώματα, τη γη των παππούδων τους,
ούτε όταν τους γάμησαv το φραπέ,
ούτε όταν τους γάμησαv το σπίτι,
ούτε όταν τους γάμησαv τους ίδιους, κάνοντάς τους τελικά δημόσια μουvιά για τους λεφτάδες (οι πουτάvες πληρώνονται),
ούτε όταν τους γάμησαv τον ήλιο και τη θάλασσα, απαγορεύοντάς τους να τα απολαμβάνουν για το καλό τους.
Οι “όλα τα κάνω για τα παιδιά μου” δεν αντέδρασαν με οργή και φωτιά ούτε όταν τους γάμησαv τα παιδιά τους. Κυριολεκτικά σε αυτή την περίπτωση.
Αναμένουμε μονάχα. Μάλιστα, αυτή την περίοδο αναμένουμε με λύσσα. Εντάξει, το έχουμε πει, κοινωνικές συμβάσεις είναι όλα, κοινωνικό συμβόλαιο κτλ.
Τώρα, όμως, που περιμένουμε να μας γαμήσουv και το δικαίωμα στη ζωή, πώς νιώθει άραγε ο καθένας για το πώς κατάντησε η σύμβασή του με αυτό στο οποίο μεταλλάχθηκε αυτή η προσπάθεια για κράτος;
Κάποιοι δεν ξέρουν γιατί νιώθουν αυτή την αναμονή στον αέρα, την νιώθουν όμως. Αναρωτιούνται αν περιμένουν το πότε θα ξεκινήσει πάλι η ζωή.
Άλλοι αναμένουν το θάνατο. Όσοι έχουν επίγνωση της επικείμενης δολοφονίας του απεργού πείνας, πονούν για τον επικείμενο θάνατο αυτού.
Γνωρίζουν ότι, στην κοινωνική σύμβαση μέσα στην οποία ζούμε, θα ήταν καλό να συμπλέαμε με τις αξίες της Δημοκρατίας και να βοηθήσουμε στο να υπάρξει σε αυτή την τρύπα της γης. Θα ήταν μια καλή αρχή.
Όμως, φτάσαμε σιγά σιγά στο σημείο να αναμένουμε τον θάνατο αυτής της Δημοκρατίας στο πρόσωπο αυτού του απεργού πείνας, άσχετα με το ποιός είναι αυτός. Σε μια Δημοκρατία, αυτός είναι απρόσωπος από τη στιγμή που ζητά μόνο να εφαρμοστούν οι κανόνες της.
Από την άλλη, υπάρχουν κι αυτοί που αναμένουν με προσμονή και έξαψη το θάνατο του απεργού πείνας.
Όσοι δεν νιώθουν θρίαμβο και λύσσα για δημόσιο κρέμασμα, για αίμα και σπέρμα, μια οργασμική σαδιστική έξαψη για την κρατική δολοφονία στις ανοργασμικές ζωές τους, νιώθουν μια άλλου τύπου βαθιά ικανοποίηση: Ικανοποίηση επειδή ο απεργός πείνας, ο δολοφόνος, παίρνει αυτό που του αξίζει. Επιλεκτικά ξεχνώντας ή αγνοώντας το τι σημαίνει σωφρονιστικό σύστημα. Έχουν απλά απελπισμένη ανάγκη για μια νίκη. Μια νίκη μόνο, βρε παιδιά κι ας είναι οποιαδήποτε νίκη, ας είναι και των βιαστώv μας. Αρκεί να μας επιτρέψουν να την ζήσουμε και να την πανηγυρίσουμε κι εμείς.
Βέβαια. Στη χώρα των δειλών, θέλουν να δουν αίμα. Όχι το δικό τους, ούτε καν την πιθανότητα να τους χυθεί προσπαθώντας για κάτι καλύτερο.
Θέλουν να δουν το αίμα των άλλων, να πανηγυρίσουν γηπεδικά για αυτό κι έπειτα η εξουσία να απενοχοποιήσει τα αισθήματά τους αυτά, ψιθυρίζοντάς τους ηδoνικά ότι του άξιζε κι εσείς είστε γενναίοι. Σταθήκατε ακλόνητοι σαν το βράχο στη θάλασσα, στο πλευρό της κυβέρνησης αυτής της χώρας όπου γεννήθηκε η Δημοκρατία μαζί με ό,τι καλό έχει υπάρξει ποτέ στον πλανήτη.
Είναι υπέροχο, οι γ@μιάδες να χαϊδεύουν τα θύματά τους κι αυτά να το απολαμβάνουν.
Σύνδρομο της Στοκχόλμης μια χώρα ολόκληρη.
Μόνο φωτιά, μπας και φωτιστεί λίγο το σκοτάδι.
Στεφ
(Αγαπητή φίλη, το “όλα τα κάνω για τα παιδιά μου” είναι η πιο άθλια δικαιολογία για αυτούς που δεν θέλουν να αποδεχτούν πως είναι σκατάδες· οπότε βάζουν τα παιδιά τους μπροστά. λες και υπάρχει παιδί που θέλει οι γονείς του να είναι σκατάδες. Αν δεν έχει γίνει ακόμα αντιληπτό πως το πρόβλημα της χώρας είναι οι Έλληνες -και πως όποιος δεν θέλει να ζει μέσα σε αυτή τη σαπίλα πρέπει να φύγει στο εξωτερικό-, δεν θα γίνει αντιληπτό ποτέ. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, τον θάνατο του απεργού πείνας τον θέλουν ακόμα και αυτοί που δεν φαντάζεστε. Υπάρχει μια διαχρονική αγάπη για τους νεκρούς και την εργαλειοποίησή τους στην Ελλάδα. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.