Με κατεύθυνση την ευτυχία

Αγαπημένε κύριε Πιτσιρίκο,
Ελπίζω να είστε καλά. Είμαι μία νεαρή αναγνώστριά σας που έχετε συντροφεύσει άπειρες ώρες κατά τη διάρκεια της ζωής της. Η μαμά μου διαβάζει μεγαλοφώνως τα άρθρα σας από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου· μπορείτε να μαντέψετε λοιπόν ότι τα «κεριά που έχω αναμμένα μπροστά μου είναι πολύ περισσότερα από αυτά που έχω πίσω μου».

Είστε ένας υπέροχος αρθρογράφος και -επειδή πρόσφατα έβαλα να ακούσω και «τον καλύτερο ραδιοφωνικό σταθμό του κόσμου»- μπορώ με μεγάλη ασφάλεια να αποφανθώ πως είστε τόσο υπέροχος όσο και τα άρθρα σας.

Έχω αποφασίσει να σας γράψω εδώ και πολύ καιρό, όμως συνεχώς το αναβάλλω. Ίσως είναι οι υποχρεώσεις -η δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι σαν μαχαίρι στην καρδιά-, ίσως είναι οι conditions de la pandemie, πάντως κάθε φορά κάτι τυχαίνει και φτου ξανά και από την αρχή.

Και τώρα στο προκείμενο: Έχοντας ως αφόρμηση μία έκθεση που είχαμε να γράψουμε στη Νεοελληνική Γλώσσα όσον αφορά στο χάσμα των γενεών, έστυψα το μυαλό μου, άκουσα μουσική, στύλωσα το βλέμμα μου στη βιβλιοθήκη του σπιτιού μου, όμως τίποτα.

Και έπειτα κατάλαβα την αιτία αυτής της απουσίας ιδεών: το χάσμα γενεών προβλέπει μία επαναστατικότητα από την πλευρά των νέων, η οποία -στο σχολικό και κοινωνικό μου περιβάλλον τουλάχιστον- είναι ανύπαρκτη.

Όταν με φώτισε αυτή η ουρανοκατέβατη ιδέα, αποφάσισα να γράψω κάτι έξω από τα όρια της εν λόγω έκθεσης ιδεών. Και έτσι αποφάσισα να σας γράψω επιτέλους.

Ιδού το παιδί της «γόνιμης σκέψης» μου:

Παρατηρώντας την ανθρώπινη κοινωνία σε όλες τις εκφάνσεις της κάτω από ένα μικροσκόπιο -ηλεκτρονικό ή απλό δεν έχει σημασία-, ένας επιστήμονας θα σχολίαζε ασφαλώς την ύπαρξη μίας κηλίδας, μίας απροσπέλαστης, ίσως, αβύσσου που φαίνεται πως χωρίζει τις παλαιότερες από τις νεότερες γενεές.

Αυτή λοιπόν η εκπληκτική ανακάλυψη που θα φώτιζε το απορημένο βλέμμα του σχολαστικού επιστήμονα και που έχει ονομαστεί «Χάσμα των γενεών» αποτελεί μία από τις μείζονες συνιστώσες της καθημερινότητάς μας.

Ένα όμως μοναδικό φαινόμενο παρατηρείται τα τελευταία χρόνια. Μία νέα υπόσταση του εν λόγω χάσματος, πιο σκοτεινή και επικίνδυνη.

(Έως εδώ κατάφερα να γράψω τα καθιερωμένα και τα αναμενόμενα. Όμως το να αποφανθώ πως οι σημερινοί νέοι χαρακτηρίζονται από γνήσιο επαναστατικό πνεύμα, αυτό δεν μπορώ να το κάνω. Και έτσι, συνεχίζω με δικά μου λόγια, αντίθετα της κεντρικής ιδέας της έκθεσης, αλλά σύμφωνα με τη λογική μου.)

Οι νέοι (και συνομήλικοί μου) δεν εμφανίζουν την αισιοδοξία που θα φάνταζε λογικό να τους χαρακτηρίζει και φαίνεται σαν να έχουν γεράσει πριν την ώρα τους.

Ευνουχισμένοι από τους γονείς τους λόγω της ναρκισσιστικής θεώρησης των πραγμάτων που τους έχουν εμφυσήσει οι πρώτοι, δεν διακατέχονται από την αγνότητα και την αθωότητα που θα ταίριαζε στο νεαρό της ηλικίας τους.

Αντιθέτως, η μεμψιμοιρία, η πρώτη θέση του συμφέροντος στη συνείδησή τους και οι υπερβολικές προσδοκίες που θέτουν στους εαυτούς τους, τους καθιστούν εχθρικούς απόμακρους και …γερασμένους.

Τα συναισθήματα παραμένουν στο μεγαλύτερο μέρος τους ξεχασμένα στο παιδικό δωμάτιο της ψυχής τους. Η φιλία πια είναι δυσεύρετη, ως και αποκύημα της φαντασίας, μίας φαντασίας άλλης εποχής, κλειδαμπαρωμένης μέσα στα βιβλία. (Η υπερβολική αγάπη για την Λογοτεχνία, αν και με έχει ωφελήσει απίστευτα πολύ, μου έχει δημιουργήσει μία εξαιρετικά ουτοπική οπτική του κόσμου, η οποία σιγά – σιγά αποσαθρώνεται και σβήνεται με αρκετό πόνο και στεναχώρια από μέρους μου).

Ένα νέο είδος νέων ευδοκιμεί στη χώρα μας, ανδρείκελα καρφιτσωμένα στην καρέκλα τους, με ένα κινητό στο χέρι. Πλάσματα απελπισμένα, που δεν πιστεύουν σε τίποτα, φοβούνται πολλά και σε καμία περίπτωση δεν θα τα χαρακτήριζα ελεύθερους «νέους», παρά σαθρά, κίβδηλα υποκατάστατα μίας νεότητας.

Αν ο άνθρωπος είναι σαν ένα σκοινί τεντωμένο μεταξύ κτήνους και υπερανθρώπου, σύμφωνα με τον μηδενιστή φιλόσοφο Νίτσε, έχω να παρατηρήσω πως αυτή η συνθήκη έχει αλλάξει πια.

Ο σημερινός άνθρωπος γέρνει προς τη μεριά του κτήνους αν δεν μεταβληθεί κάτι σύντομα, θα μεταμορφωθεί σε κάτι χειρότερο από αυτό.

Η μοίρα, όπως πάντα, γελάει με την παραδοξότητα της ανθρώπινης ύπαρξης και εξέλιξης: στην αρχή οι γονείς δίδασκαν και οι νέοι αμφισβητούσαν, ενώ τώρα πια οι νέοι χάνονται σε έναν βούρκο απάθειας και οι γονείς αδυνατούν να τους αφυπνίσουν.

Ας ελπίσουμε πως αυτή δεν θα είναι η καταδίκη μας, γιατί αποτελεί έναν αργό και οδυνηρό θάνατο του πνεύματος, των αξιών και τέλος της …ελπίδας.

Υστερόγραφο:

Η αλήθεια είναι ότι περνάω μία περίοδο χρώματος σκούρου (μάλλον μαύρου). Η τηλεκπαίδευση δεν βοηθά κανέναν και πουθενά. Θέλω να φύγω από την Αθήνα, να πάω στην επαρχία, σε ένα νησί, να ατενίζω ατάραχη (όσο γίνεται) τη θάλασσα, να γράφω και να τραγουδάω. Δεν μπορώ άλλο τα κρούσματα, τις ειδήσεις (και να φανταστείτε ότι δεν έχουμε τηλεόραση στο σπίτι). Θέλω να πάρω την οικογένεια και τους φίλους μου, τους λιγοστούς και αγαπημένους και να φύγουμε. Για πού; Με κατεύθυνση την ευτυχία, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Είστε ένας φάρος ελπίδας στην καθημερινότητά μου (ναι, είμαι γνήσιος εκπρόσωπος του Ρομαντισμού, αν δεν το έχετε καταλάβει).

Αγαπημένε κύριε Πιτσιρίκο σας εύχομαι ένα ξάστερο, πανέμορφο βράδυ…

Η μικρή φίλη σας

Στέλλα

(Αγαπητή Στέλλα, πόσες γενιές Ελλήνων θα διαπαιδαγωγήσω πια; Καλά, αστειεύομαι. Πάντως, εγώ φιλόλογος ήθελα να γίνω αλλά δεν ήθελαν οι γονείς μου. Δεν υπήρχε πιτσιρίκος τότε για να διαβάζουν οι γονείς μου και να ξεστραβωθούν. Χαχαχαχαχαχαχα! Στέλλα, δεν μπορώ να δώσω συμβουλή σε κανέναν, ούτε άλλωστε μου ζητάς συμβουλή. Αλλά ξέρω πως ο κάθε άνθρωπος έχει χρέος να διεκδικήσει την ευτυχία. Οπότε, είσαι σε καλό δρόμο, γιατί το ξέρεις αυτό. Μην πάρεις κανέναν μαζί σου σε αυτό το ταξίδι. Όποιος θέλει να έρθει, θα έρθει. Αλλά δεν θέλουν όλοι οι άνθρωποι την ευτυχία στη ζωή. Ακόμα και πολύ αγαπημένα μας πρόσωπα δεν θέλουν την ευτυχία. Το ταξίδι είναι πάντα μοναχικό αλλά περιέχει εξαιρετικές συνευρέσεις με όμορφους και συναρπαστικούς ανθρώπους. Το στομάχι μας τους εντοπίζει αμέσως. Το μυαλό μας αντιστέκεται. Το στομάχι ξέρει. Βασικά, μην ακούς κανέναν. Ούτε εμένα, εννοείται. Αγαπητή Στέλλα, από την όμορφη Ζάκυνθο -που έχει ξαστεριά- σου στέλνω την αγάπη μου. Να είσαι καλά και σε ευχαριστώ. Και συγχαρητήρια στη μαμά σου!)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.