Γκρεμιστής

Σύντροφε πιτσιρίκο,
Αισθάνθηκα τι ανάγκη να σου γράψω για πρώτη φορά, αν και διαβάζω εσένα και την υπόλοιπη παλιοπαρέα, σχεδόν ανελλιπώς, για πάνω από δέκα χρόνια.

Δεν ξέρω, αλλά υποψιάζομαι ότι καταλαβαίνεις τι τεράστια σημασία έχει το blog για όλες τις φτωχές ψυχές εκεί έξω. Σε θεωρώ δικό μου άνθρωπο και δεν θα ξεχάσω πόσο ανησύχησα και στενοχωρέθηκα όταν πριν λίγα χρόνια εξαφανίστηκες για κάποιες μέρες.

Θα έλεγα ότι είσαι ένας μονόπλευρος φίλος. Ξέρεις, με την έννοια του γνωστού ανέκδοτου… «τά έχω με την τάδε (φοβερά όμορφο κορίτσι) – Τι λες ρε θηρίο, εκείνη το ξέρει;

Ορίστε, πιτσιρίκο, τώρα το ξέρεις, είσαι φίλος μου και δεν θέλω αντιρρήσεις.

Σήμερα λοιπόν, φίλε, ήρθε ο μικρός μου γιός για να δούμε ένα κομμάτι που σκεφτόμαστε να φτιάξουμε (παίζουμε κι οι δυό μουσική). Ενώ λοιπόν συζητούσαμε για τους στίχους, μου ήρθε στο μυαλό ένα ποίημα, που είχα μεταξύ άλλων καρφωμένο στον τοίχο, από τον καιρό που οι «αγανακτισμένοι» παλεύαμε στα μαρμαρένια αλώνια της πλατείας Συντάγματος με τους ανεμόμυλους, γιατί θεώρησα ότι ταίριαζε στην εποχή.

Μου φάνηκε ότι ταιριάζει και σήμερα αλλά και αύριο, όπως και στο χθες που γράφτηκε το μακρινό εκείνο 1907, γι’ αυτό και του το διάβασα χωρίς να μπορέσω να αποφύγω και τα άτιμα τα σκουπιδάκια που βρίσκουν ευκαιρία τέτοιες ώρες και μπαίνουν στα μάτια σου.

Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατ’ είμ’ εγώ κι ο χτίστης,
ο διαλεχτός της άρνησης κι ο ακριβογιός της πίστης.
Και θέλει και το γκρέμισμα νου και καρδιά και χέρι.
Στου μίσους τα μεσάνυχτα τρέμει ενός πόθου αστέρι.
Κι αν είμαι της νυχτιάς βλαστός, του χαλασμού πατέρας,
πάντα κοιτάζω προς το φως το απόμακρο της μέρας.
Εγώ ο σεισμός ο αλύπητος, εγώ κι ο ανοιχτομάτης·
του μακρεμένου αγναντευτής, κι ο κλέφτης κι ο απελάτης·
και με το καριοφίλι μου και με το απελατίκι
την πολιτεία την κάνω ερμιά, γη χέρσα το χωράφι.

Κάλλιο φυτρώστε, αγριαγκαθιές, και κάλλιο ουρλιάστε, λύκοι,
κάλλιο φουσκώστε, πόταμοι, και κάλλιο ανοίχτε, τάφοι,
και, δυναμίτη, βρόντηξε και σιγοστάλαξε, αίμα,
παρά σε πύργους άρχοντας και σε ναούς το Ψέμα.

Των πρωτογέννητων καιρών η πλάση με τ’ αγρίμια ξανάρχεται.
Καλώς να ’ρθεί. Γκρεμίζω την ασκήμια.
✳
Είμ’ ένα ανήμπορο παιδί που σκλαβωμένο το ’χει
το δείλιασμα, κι όλο ρωτά και μήτε ναι, μήτε όχι
δεν του αποκρίνεται κανείς και πάει κι όλο προσμένει
το λόγο που δεν έρχεται, και μια ντροπή το δένει.

Μα το τσεκούρι μοναχά στο χέρι σαν κρατήσω,
και το τσεκούρι μου ψυχή μ’ ένα θυμό περίσσο.
Τάχα ποιός μάγος, ποιό στοιχειό τού δούλεψε τ’ ατσάλι
και νιώθω φλόγα την καρδιά και βράχο το κεφάλι,
και θέλω να τραβήξω εμπρός και πλατωσιές ν’ ανοίξω,
και μ’ ένα Ναι να τιναχτώ, μ’ ένα Όχι να βροντήξω;
Καβάλα στο νοητάκι μου, δεν τρέμω σας, όποιοι είστε·
γρικάω, βγαίνει από μέσα του μια προσταγή: Γκρεμίστε!

Κωστής Παλαμάς, 1907

Αισθάνομαι ότι τώρα πια, το πράγμα είναι στα χέρια τους. Χαρμολύπη…

Από τα βουνά στο βορά της έρημης χώρας μας

Ο μικρός τυμπανιστής

Υ.Γ. Ο Κουφοντίνας απέδειξε ότι είναι παλικάρι και ήδη Νικητής, άσχετα με το αν κάποιος συμφωνεί ή όχι με την τότε δράση του. Μακάρι για όλους να βγει από αυτό και ζωντανός.

(Αγαπητέ φίλε, σας ευχαριστώ. Και για εμένα έχει σημασία το μπλογκ. Έχουν σημασία οι άνθρωποι που γράφουν. Είμαι περήφανος για αυτούς τους φίλους, που με τους περισσότερους δεν έχω γνωριστεί. Αλλά είναι σαν να γνωριζόμαστε. Επίσης, έχει μεγάλο ενδιαφέρον στο μπλογκ πως ποτέ δεν ξέρεις ποιος νέος άνθρωπος θα πεταχτεί, ούτε από ποιο μέρος του πλανήτη θα πεταχτεί. Να είστε καλά. Όλοι σας. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.