Στην Ελβετία καταργήθηκε η μπούργκα, στην Ελλάδα καθιερώθηκε η μάσκα
Πιτσιρίκο, στην Ελβετία, όπου απαγορεύτηκε με δημοψήφισμα και με οριακή πλειοψηφία (51,2%-48,8%) η μπούργκα, δηλαδή, να καλύπτουν οι μουσουλμάνες με ένα κομμάτι ύφασμα το πρόσωπο τους.
Όπως μεταδίδει το Reuters, η ελβετική κυβέρνηση είχε ζητήσει από τον κόσμο να ψηφίσει κατά της απαγόρευσης, αλλά τελικά υπερίσχυσε η γραμμή του ακροδεξιού κόμματος, που είχε ζητήσει και το δημοψήφισμα, ενώ το 2009 είχε καταφέρει να μπλοκάρει και την ανέγερση νέων μιναρέδων στη χώρα της κεντρικής Ευρώπης.
“Στην Ελβετία θέλουμε να δείχνουμε το πρόσωπό μας” ανέφερε χαρακτηριστικά ένας πολίτης, ενώ άλλοι θεωρούν την μπούργκα σύμβολο του ακραίου Ισλάμ.
Μουσουλμανικές οργανώσεις θα κινηθούν, ωστόσο, νομικά, υποστηρίζοντας ότι η κατάργηση της μπούργκα παραβιάζει τα δικαιώματα τους, ενώ θα πληρώσουν και τα πρόστιμα που θα επιβληθούν στις ελάχιστες πλέον γυναίκες που εξακολουθούν να φορούν το νικάμπ στην Ελβετία.
Στη Γαλλία τα καλύμματα προσώπου έχουν καταργηθεί από το 2011, ενώ στη Δανία, την Αυστρία, την Ολλανδία και τη Βουλγαρία υπάρχει ολική ή μερική απαγόρευση τους.
Στην Ελβετία το 5% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι, κυρίως από την Τουρκία, τη Βοσνία και το Κόσοβο.
Είναι και λίγο ειρωνικό, πάντως, να καταργείται η μπούργκα, τη χρονιά που καθιερώνεται παγκοσμίως και ειδικά στην Ελλάδα η μάσκα.
Για τον κορωνοϊό και όχι για τον βυθό, όπου και τη Δευτέρα 8/3 τα καλύτερα πλάνα ήταν με σαργό.
Στη φωτό με τη μάσκα, τη μεθύστρα και τα δύο πλαστικά που μάζεψα από τον βυθό, φαίνεται, εξάλλου, πόσο έχουν υποχωρήσει (λόγω των βοριάδων) τα νερά από τον γιαλό.
Παρεμπιπτόντως, κορυφαίο αυτό που ανέβασες, Πιτσιρίκο, ότι “μέχρι και η θάλασσα ψάχνει τρόπο να φύγει από αυτή τη χώρα”. Ωραίος και ο τίτλος που έβαλες στο ποστ της Μαρίας.
Κλείνοντας την θαλάσσια παρένθεση, επιστροφή στη χρονιά που οι ελευθερίες έχουν περιοριστεί όσο ποτέ και που η καταστολή έχει ξεφύγει σε επικίνδυνο βαθμό. Και οι μπάτσοι βαράνε στο ψαχνό.
Τουλάχιστον όλοι όσοι θεωρούν ότι επειδή μας επιτρέπεται ακόμα να βγαίνουμε μία βόλτα έξω είμαστε και τυχεροί, ίσως αλλάξουν γνώμη -έστω εκείνοι που δεν είναι φανατικοί- και συνέβαλαν και τα social media σε αυτό.
Τα βίντεο, δηλαδή, που κυκλοφόρησαν και έδειξαν τους πολίτες που έφαγαν ξύλο, επειδή είχαν βγει απλά μία βόλτα, κάτι που αντιμετωπίζεται σαν έγκλημα πια, τόσο από την κυβέρνηση, όσο και από τους “ειδικούς” και τους “δημοσιογράφους”.
Χάρη σε βίντεο στα social media είχε επίσης αποκαλυφθεί πως τον Ζακ Κωστόπουλο τον σκότωσαν και δεν πέθανε από ατύχημα.
Δεν πρέπει να υποτιμάμε τα social media -και το γράφω εγώ που δεν έχω-, διότι μέσω αυτών γίνεται πλέον η δημοσιογραφία, αφού οι “δημοσιογράφοι” είναι πια γραφεία τύπου των κομμάτων.
Ούτε να υπερτιμάμε τις διαδηλώσεις, που είναι βούτυρο στο ψωμί της εκάστοτε εξουσίας.
Στην πραγματικότητα, οι κυβερνήσεις τις επιδιώκουν, τόσο για να κρύψουν την ανυπαρξία τους σε θέματα ζωτικής σημασίας -όπως ότι διέλυσαν το σύστημα υγείας και την οικονομία, καλή ώρα- όσο και για να εκτονωθεί η οργή του κόσμου ανώδυνα για την εξουσία.
Ναι, ανώδυνα, διότι όσες οι βιτρίνες και να σπάσεις ένα βράδυ, οι ίδιοι άνθρωποι θα σε εξουσιάζουν το επόμενο πρωί. Μάλιστα, τα σπασμένα δεν θα τα πληρώσουν αυτοί, αλλά εσύ.
Δεν υπάρχει πιο ενδεικτική περίπτωση από αυτή των κίτρινων γιλέκων, του πιο μαζικού κινήματος που γεννήθηκε τα τελευταία χρόνια και διαδήλωνε κάθε βδομάδα επί μία διετία, χωρίς, όμως, να πετύχει τίποτα ουσιαστικό.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Μακρόν -αυτός ο σύγχρονος Λουδοβίκος- και παρέμεινε ακλόνητος στην εξουσία και τους έχει κλείσει όλους σπίτια τους και εκεί, από τις 6 το απόγευμα.
Οι διαδηλώσεις είναι καλές για να κοινοποιήσουν σε πρώτη φάση ένα αίτημα, που θα πρέπει να διεκδικηθεί στη συνέχεια με άλλα πιο αποτελεσματικά μέσα, όπως η γενική απεργία διαρκείας ή η στάση πληρωμών.
Τι νόημα έχει να κάνεις διαδήλωση, αν τη άλλη μέρα πας κανονικά στη δουλειά και στο τέλος του μήνα πληρώνεις τους λογαριασμούς στο αδηφάγο κράτος, που δεν το φτάνουν οι φόροι, αλλά βάζει πλέον και πρόστιμα στους πολίτες;
Ίσως να μεγάλωσα πια, Πιτσιρίκο, και να τα γράφω όλα αυτά, ίσως να μην έχω άλλα κουράγια πια.
Τελευταία φορά που είχα πάει σε διαδήλωση ήταν την Κυριακή 12 Φλεβάρη του 2012, με σχεδόν 1 εκ. κόσμο να έχει πλημμυρίσει την Αθήνα και τα δακρυγόνα να πέφτουν μέχρι το Κουκάκι.
Τελικά, πέρασε με συντριπτική πλειοψηφία το δεύτερο μνημόνιο τότε -επί κυβέρνησης Παπαδήμου- και 1 εκ. άνθρωποι έξω από τη Βουλή ήταν σαν να μην υπήρχαμε.
Εκείνη τη νύχτα απογοητεύτηκα πολύ, ίσως να έπαιξε ρόλο και ότι έμεινα άνεργος, περίπου την ίδια εποχή. Τι απεργίες κάναμε, τι επίσχεση εργασίας, τι δικαστήρια, τίποτα δεν πετύχαμε.
Ακόμα και μπράβους, αλλά και μία διμοιρία ΜΑΤ είχαν φέρει για να μας εμποδίσουν να εμποδίσουμε την έκδοση απεργοσπαστικού φύλλου. Η αλήθεια είναι ότι δεν χτύπησαν κανέναν, απλά μας απωθούσαν συνεχώς.
Τελικά, η εφημερίδα έκλεισε, τα δικαστήρια τα κερδίσαμε όλα, αλλά δεν πήραμε έστω 1 ευρώ από τα δεδουλευμένα ή σαν αποζημίωση κι εγώ το έριξα στα μπάνια, Μάρτη του 2012, περίπου τέτοια εποχή, αρχίζοντας τότε το σερί.
Μπορεί να κάνω και λάθος, αλλά νομίζω ότι τα social media ή το διαδίκτυο γενικότερα είναι και το μοναδικό όπλο των πολιτών. Άλλωστε, όπως το διαδίκτυο δίνει σε κάποιους τη δυνατότητα να δουλέψουν από το σπίτι τους και χωρίς αφεντικό -κάτι που έχεις αναδείξει και επισημάνει, Πιτσιρίκο- έτσι μπορεί να αξιοποιηθεί και για να διεκδικήσεις πράγματα.
Τα συμβατικά όπλα τα έχει όλα η εξουσία, αλλά το διαδίκτυο δεν θα μπορέσει να το ελέγξει ποτέ απόλυτα.
Γιατί δεν μπορείς να ελέγξεις το χάος.
Και το χάος είναι και ευχή και κατάρα. Ανάλογα με το πώς θα το χρησιμοποιήσεις.
Το ίδιο ισχύει και για τα social media. Το θέμα είναι πώς τα χρησιμοποιείς.
Για την ώρα, μάλλον θα ατονήσουν οι έλεγχοι, που είναι έτσι κι αλλιώς λίγοι, ενώ και το lockdown είναι ουσιαστικά – και επιτέλους – καμένο χαρτί.
Το lockdown που “έκαψε”, βέβαια, πολύ κόσμο και εδώ και στη Λατινική Αμερική.
Σύμφωνα, μάλιστα, με το Reuters, η πανδημία, ο τρόπος αντιμετώπισης της και τα ανύπαρκτα συστήματα υγείας ώθησαν στη φτώχεια πάνω από 22 εκ. ανθρώπους στη Λατινική Αμερική.
Μία γυναίκα αναγκάστηκε να βγάλει στο σφυρί το σπίτι της για να πληρώσει τα νοσήλια της μητέρας της που αρρώστησε από κορωνοϊό, ενώ μία άλλη κυρία στην Παραγουάη αναγκάστηκε να πάρει δάνειο 985 δολ., όταν ο άνδρας της διακομίστηκε με Covid 19 σε νοσοκομείο της πρωτεύουσας Ασουνσιόν.
Μόνο ένας στους πέντε κατοίκους της Παραγουάης έχει ιατροφαρμακευτική κάλυψη -χάρη στη δουλειά του- και μόνο το 7% είναι σε θέση να πληρώσει για ιδιωτική ασφάλεια υγείας.
Στην πόλη Μανάους της Βραζιλίας δεν υπάρχουν πλέον κρεβάτια στα νοσοκομεία και μία γυναίκα πλήρωσε 3.500 δολ. τον μήνα για να πάρει στο σπίτι αναπνευστήρα και φιάλη οξυγόνου για την 87χρονη μητέρα της που έγινε πλέον καλά.
Στο Μεξικό, μία 24χρονη πούλησε το φορτηγό της για να καλύψει τα νοσήλια (300 χιλ. δολ.) της αδερφής της, η οποία δεν κατάφερε, μάλιστα, να αναρρώσει από τον ιό. Η 24χρονη που σπουδάζει γιατρός λέει ότι η αδερφή της αποτελεί πλέον πηγή έμπνευσης για την ίδια.
Και στο Περού μία 26χρονη πούλησε τα πάντα για να λάβει ιατρική περίθαλψη ο πατέρας της, με την Οικονομική Επιτροπή του ΟΗΕ για τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική να προειδοποιεί ότι η φτώχεια θα οδηγήσει σε κοινωνικές εντάσεις, αν δεν δοθεί χρηματική βοήθεια σε τουλάχιστον 84 εκ. νοικοκυριά της περιοχής.
Βαγγέλης Σπανός
(Αγαπητέ φίλε, κι εγώ δεν συμφωνώ με τις μπούρκες. Η γυναίκα δεν είναι κατώτερη από τον άνδρα. Δεν είναι κατώτερο ον η γυναίκα, είναι άνθρωπος και έχει τα ίδια δικαιώματα που έχει ο κάθε άνθρωπος. Από την άλλη, είναι δικαίωμα της κάθε γυναίκας να την φοράει. Και πάλι από την άλλη, πρέπει κάποιος να σέβεται τους κανόνες της χώρας που επέλεξε για να ζήσει. Θα την βρουν την άκρη οι Ελβετοί, πάντα την βρίσκουν. Πάντως, στην Ελβετία οι μάσκες δεν ήταν ποτέ υποχρεωτικές σε εξωτερικούς χώρους στην διάρκεια της επιδημίας. Ήμουν, βέβαια, στη μεγαλειώδη διαδήλωση της 12ης Φεβρουαρίου του 2012. Και αν και μας έδιωξαν από την πλατεία τα ΜΑΤ -που μας χτύπησαν στις 6 παρά είκοσι, ώστε να προλάβουν πριν το μέγα πλήθος πλημμυρίσει την πλατεία Συντάγματος- κατάφερα να είμαι πάλι στην πλατεία, ακριβώς μπροστά στη Βουλή, λίγα λεπτά πριν τα μεσάνυχτα, την ώρα που ψηφιζόταν το Μνημόνιο. Η τελευταία διαδήλωση στην οποία πήγα, ήταν τον Ιούλιο του 2015, όταν ο Αλέξης Τσίπρας ανέτρεψε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Ήμασταν περίπου χίλιοι άνθρωποι. Ωραία μέρα για μπάνιο σήμερα. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.