Η Στέλλα θέλει να πει κάτι στη μητέρα της
Αγαπημένε κύριε Πιτσιρίκο,
Ελπίζω να είστε καλά κατά τη διάρκεια των τελευταίων πνοών του Μαρτίου. Σήμερα δεν έχω διάθεση να αναλύσω -ή και να επικρίνω- κάποια πτυχή της κοινωνίας. Θέλω, αντιθέτως, να σταθώ σε κάτι πολύ πιο όμορφο και ευχάριστο: στα γενέθλια της μητέρας μου.
Οπότε, μιας και αμέλησα (για πρώτη φορά στη ζωή μου!) να της αγοράσω κάποιο δώρο (λόγω των συνθηκών) θα ήθελα να της αφιερώσω ένα μικρό κειμενάκι, κάπου όπου σίγουρα θα το διαβάσει.
Και η σελίδα σας είναι το ιδανικό μέρος… Αν λοιπόν είστε σύμφωνος με την ιδέα μου, κάντε μου τη χάρη να δημοσιεύετε το εν λόγω «διανοητικό ανθάκι».
Κατ’ αρχάς, οφείλω τουλάχιστον ευγνωμοσύνη σε αυτήν τη φωτισμένη γυναίκα της οποίας έχω την τύχη να αποτελώ σπλάχνο. Από αυτήν την αστείρευτη, αμάλαγη πηγή γνώσης, καλοσύνης και αγάπης έχω λάβει όσα εφόδια χρειάζεται ένα παιδί, για να γίνει ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος.
Τα λόγια φαίνονται πολύ φτωχά μπροστά στη μοναδικότητα της ύπαρξής της.
Δεν ξέρω πώς να συνεχίσω, όμως θα προσπαθήσω! (Πρώτη φορά οι σκέψεις μου αρνούνται να συνεργαστούν και να πλαισιώσουν αρμονικά τα συναισθήματά μου…)
Μικροσκοπική (petite-femme), πανέμορφη -κανονική νεράιδα- που λατρεύει τη φύση και την κηπουρική (ο κήπος μας είναι σαν μία αιθέρια γωνιά του Παραδείσου, αν εξαιρέσουμε τις μέλισσες), είναι μία φωτεινή αντανάκλαση της ανθρώπινης καλοσύνης και ένα πρότυπο συμπεριφοράς.
Από όταν γεννήθηκα -σύμφωνα με αξιόπιστες μαρτυρίες-, με μύησε στον κόσμο της Λογοτεχνίας και της μουσικής (διαβάζοντας μου κάθε βράδυ από ένα παραμύθι -που αργότερα έγινε μυθιστόρημα και κείμενα από την υπέροχη σελίδα στην οποία έχω την τιμή να γράφω), με έμαθε να ταξιδεύω χωρίς κανένα υλικό μέσο, να βρίσκω την ευτυχία και στις πιο σκοτεινές γωνιές του κόσμου, να αγαπώ, να συγχωρώ.
Μέσα της, πάντα έκαιγε η αγάπη για τον πλησίον, το πάθος για τη ζωή, αλλά ταυτόχρονα αποτελούσε και μία όαση ξεκούρασης και παρηγοριάς για την παιδική μου φύση.
Όσο θυμάμαι πόσο την συγκινούσε ο χαρακτήρας του Γιάννη Αγιάννη από τους Άθλιους, τόσο ανακαλύπτω νέες ομοιότητές της με αυτό το πανέμορφο πρόσωπο που ενσάρκωνε την ανθρώπινη καλοσύνη και το ανθρώπινο θάρρος.
Πραγματικά, ο χαρακτήρας της θα μπορούσε να έχει παρθεί από κάποιο μυθιστόρημα, τώρα που το σκέφτομαι.
Ίσως, αν ποτέ αποφασίσω να θέσω σε εφαρμογή το σχέδιο μου να συγκεντρώσω τις σημειώσεις μου για να γράψω κάτι ολοκληρωμένο, θα αποτελέσει βασική μορφή του λογοτεχνικού μου κόσμου.
Σε ευχαριστώ πολύ, μανούλα, για όσα μου έχεις προσφέρει, για την πατρική σταθερότητα, τη γυναικεία γλυκύτητα και την καλλιέργεια του πνεύματος. Για την ενστάλαξη των αξιών και της απελευθερωμένης από στερεότυπα ηθικής.
Υπήρξες και συνεχίζεις να είσαι και μάνα και πατέρας μαζί. Πόσοι θα είχαν λυγίσει στο βάρος αυτών των ευθυνών, όμως εσύ παρέμεινες ακλόνητη, αυθεντική, υπέροχη.
Και όχι μόνο κατάφερες να με αναθρέψεις, αλλά τώρα πια θα ήθελα με όλη μου την καρδιά τη συνταγή, το μαγικό φίλτρο με το οποίο έγινες όχι απλώς καλή ή επαρκής μητέρα, αλλά η τελειότερη υπόσταση της μητρικής φύσης.
Σε έναν κόσμο μουντό είσαι μία αχτίδα, ένα κομμάτι αποσπασμένο από τον Παράδεισο στην επίγεια πραγματικότητα (μάλλον για αυτό και η συνεχής ενασχόληση με τον κήπο). Με μία φράση: σε θαυμάζω και σε αγαπώ Τοσοδούλα!
Σας ευχαριστώ κι εσάς, κύριε Πιτσιρίκο, που ομορφαίνετε τη ζωή της και την δικιά μου με τις σκέψεις και τα συναισθήματα που εκφράζετε στη σελίδα σας.
Χρόνια Πολλά μανούλα!
(μακάρι να δεις σήμερα το κείμενο)
Σας φιλώ,
Στέλλα
(Αγαπητή Στέλλα, πολύ όμορφο. Μάνα ο νιός και μάνα ο γέρος, μάνα ακούς σε κάθε μέρος, αχ τι όνομα γλυκό. Να την χαίρεσαι τη μητέρα σου και να σε χαίρεται. Λουλούδια από την όμορφη Ζάκυνθο και για τις δυο σας.
Να είστε πάντα καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.