Η τεμπελιά οδηγεί στην αταξική κοινωνία
Γεια σου φίλε μου, πιτσιρίκο!
Με χαρά διάβασα το κείμενο του Χρήστου από την Φινλανδία. Χαίρομαι που βλέπω να μεγαλώνει η παρέα των συνειδητών τεμπέληδων, αν και ο Χρήστος φαίνεται παλιά καραβάνα, οπότε ίσως να ήταν ήδη μεγάλη και να μην το ήξερα.
Ο Χρήστος μου θύμισε ένα αφιέρωμα με 9 κείμενα που είχα κάνει κάποτε στο μπλογκ για την εργασία, πριν ανακαλύψω τα πόντκαστ. Διάβαζα David Graeber τότε και είχα επηρεαστεί πολύ.
Με έβαλε σε σκέψεις ο Χρήστος. Με έβαλε σε σκέψεις αυτό που είπε για την ατομική ευθύνη, εν καπιταλισμώ.
Γιατί, εν καπιταλισμώ, άλλη ευθύνη έχει ένα άτομο, και άλλη μια εταιρεία, παραδείγματος χάρη.
Άλλη η ευθύνη ενός ατόμου, και άλλη μιας κυβέρνησης, αν και στην περίπτωση της Ελλάδας, το ελληνικό DNA κατάφερε το ακατόρθωτο, δηλαδή να νομοθετήσει την ανευθυνότητα των κυβερνήσεων -δηλαδή αυτών που παίρνουν αποφάσεις εις βάρος μας-, στο διηνεκές.
Γι’ αυτό, λόγω της διαφοράς της ευθύνης του ατόμου από την ευθύνη μιας εταιρείας ή μιας κυβέρνησης, ακόμα και σε αυτό το σάπιο σύστημα, ως άτομο, δεν έχει κανείς τη δυνατότητα να καθυστερήσει να πάρει τα παιδιά του από τον παιδικό σταθμό, έναντι ενός προστίμου -για παράδειγμα- που θα του επιβάλλεται από τη διεύθυνση του παιδικού σταθμού.
Η μετατροπή της υποχρέωσης του ατόμου, της ευθύνης του, σε αμειβόμενη υπηρεσία, σε εμπόρευμα, έχει κάποια όρια στο άτομο, ακόμα κι αν υπάρχουν άνθρωποι που έχουν και την δυνατότητα, και την θέληση να το κάνουν.
Ενώ όμως δεν επιτρέπεται να εμπορευματοποιήσεις την ευθύνη να καθυστερήσεις να πάρεις τα παιδιά σου από τον παιδικό σταθμό -πληρώνοντας ένα πρόστιμο-, αν είσαι πετρελαϊκή εταιρεία, μπορείς να μολύνεις και να ρυπαίνεις όσο γουστάρεις, πληρώνοντας ένα μικρό αντίτιμο για το δικαίωμά σου να μολύνεις και να ρυπαίνεις.
Πουλάμε δικαίωμα στην καταστροφή του πλανήτη. Ωιμέ!
Και αφού ακολούθησα αυτή τη συλλογιστική για λίγο, συμπέρανα ότι στον καπιταλισμό είναι αδύνατο να είναι κάποιος αλτρουιστής, ή κοινωνικά υπεύθυνος -για να χρησιμοποιήσω τον όρο του Χρήστου– και ταυτόχρονα οικονομικά παραγωγικός.
Ή θα είσαι εργατικός και παραγωγικός, συνεισφέροντας έτσι στην διόγκωση της κοινωνικής αδικίας του συστήματος, βοηθώντας στην αύξηση των κερδών του αφεντικού σου, παίζοντας τον υπάλληλο του μήνα και τον καινοτόμο entrepreneur, ή θα προσπαθείς συνειδητά να συμμετέχεις όσο λιγότερο μπορείς σε αυτή τη κοροϊδία.
Η τεμπελιά, το φίδιασμα στη δουλειά, η αποφυγή της εργασίας με κάθε τρόπο (πχ με ψευδείς αναρρωτικές άδειες, ή το να κλέβεις λεπτά πηγαίνοντας λίγο πιο αργά και φεύγοντας λίγο πιο νωρίς), και η αντι-καταναλωτική στάση, είναι μια καλή αρχή.
Αν η νέα θρησκεία είναι η οικονομία, και το χρήμα, αυτό που χρειαζόμαστε επειγόντως είναι οικονομικά άθεους και “οπισθοδρομικούς”, που να οργανώσουν την επιβράδυνση της οικονομίας, και την εγκατάλειψη της ανάπτυξης για την ανάπτυξη.
Δηλαδή, την εγκατάλειψη της επιδίωξης να συνεχιστεί ο ρόλος της κοινωνίας ως μηχανή του κιμά.
Ο εργαζόμενος, επομένως, γίνεται “επαναστάτης” κατά κάποιον τρόπο, όταν καταστρέφει την εργατικότητά του, την παραγωγικότητά του, όταν αρχίσει να συμπεριφέρεται ως άνθρωπος, και όχι ως μηχανή, ή ως γρανάζι.
Όταν φτάνει στο σημείο να απεχθάνεται την ταξική του θέση, κι όταν αρχίζει να ξεφορτώνεται εκείνα ακριβώς τα χαρακτηριστικά για τα οποία οι Μαρξιστές τον εξυμνούν περισσότερο: την ηθική της δουλειάς, την σμίλευση του χαρακτήρα με βάση την βιομηχανική πειθαρχία, τον σεβασμό στην ιεραρχία, την τυφλή υπακοή στο κόμμα, σε αρχηγούς κλπ κλπ.
Καθώς και όταν αρχίζει να ξεφορτώνεται εκείνα τα χαρακτηριστικά για τα οποία τον εξυμνούν οι καπιταλιστές: την ηθική της δουλειάς -αυτό το έχουν κοινό-, την υπακοή στην ιεραρχία -κι αυτό επίσης-, την υπακοή στο καπιταλιστικό δόγμα -κι αυτό, ως προς την υπακοή στο δόγμα-, τον καταναλωτισμό, την πατριαρχία, τον ιμπεριαλισμό, τον ρατσισμό κ.α.
Αυτά είναι τα βαρίδια που χρειάζεται να ξεφορτωθεί κάθε άνθρωπος που εργάζεται για το ψωμί του.
Η ταξική συνείδηση, λοιπόν, αποκτά νόημα μόνο όταν οδηγεί στην ανάγκη και την επιθυμία να την υπερβούμε, δημιουργώντας μια αταξική κοινωνία.
Μια κοινωνία συνειδητών τεμπέληδων, που προτιμούν να μην δουλεύουν για να ζουν, παρά να ζουν για να δουλεύουν.
Διαφορετικά, ο μόνος κερδισμένος θα είναι το κεφάλαιο, οι πλούσιοι σακαφλιάδες στην κορυφή, αφού οι άνθρωποι θα παραμένουν χωρισμένοι σε ταξικά στρατόπεδα, τα οποία έχουν -φαινομενικά τουλάχιστον- αντικρουόμενα συμφέροντα.
Γιατί, το θέμα δεν είναι να αμφισβητήσουμε απλά τις οικονομικές και πολιτικές προϋποθέσεις της ιεραρχικής κοινωνίας που βασίζεται στην ιδιωτική περιουσία, αλλά τις ίδιες τις έννοιες της ιεραρχίας και της ιδιωτικής περιουσίας.
Αυτή η διαδικασία έγινε ολοφάνερη στην Ισπανία, στις παραμονές της επανάστασης του 1936, όταν οι εργάτες σε κάθε πόλη καλούσαν σε απεργία για να σπάσουν πλάκα. Απλά, για να εκφράσουν την ανεξαρτησία τους, τη διάσπασή τους από την κοινωνική τάξη πραγμάτων και από τις αστικές συνθήκες ζωής.
Ψιτ, αδέρφια μου, αλήτες, πουλιά, η ταξική πάλη έχει ηττηθεί, ας το ξεπεράσουμε επιτέλους. Αφήστε την να αναπαυθεί εν ειρήνη.
Αυτό που χρειαζόμαστε είναι, όχι να αναπτύξουμε ταξική συνείδηση, αλλά αταξική συνείδηση και συνειδητή τεμπελιά. Αλλιώς, θα ζούμε πάντα χώρια.
Από το μακρινό Αμστελόδαμο, σηκώνοντας τα πόδια ψηλά, με αγάπη,
Κώστας
(Φίλε Κώστα, είναι εύκολο να καταστρέψουμε το καπιταλιστικό σύστημα. Αρκεί να μην κάνουμε τίποτα. Εγώ το χτυπάω ανελέητα το σύστημα. Του έχω αλλάξει τα φώτα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.