Ό,τι αρχίζει με θυμό, τελειώνει με ντροπή

Γεια σου φίλε Πιτσιρίκο,
Η φράση αυτή -ό,τι αρχίζει με θυμό τελειώνει με ντροπή- αποδίδεται στον Βενιαμίν Φραγκλίνο, τον οποίο πολλοί μπορεί και να μην ξέρουν καν.

Σε κάθε περίπτωση, νομίζω κάνει μπαμ ότι ο εν λόγω κύριος έζησε 3 αιώνες πριν, γιατί ο σύγχρονος κόσμος τον διαψεύδει.

Πριν 300 χρόνια, έτσι και αποκαλούσες κάποιον «ανάγωγο», θα σε προκαλούσε σε μονομαχία, θα πυροβολούσατε ο ένας τον άλλο ακίνητοι από τα 20 βήματα, κι αν από σπόντα επιζούσατε και οι δυο, θα αγκαλιαζόσασταν και θα πηγαίνατε για ποτό, με την προσβολή να έχει συγχωρεθεί.

Στον σύγχρονο κόσμο δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα: ό,τι αρχίζει με θυμό, συνεχίζει με θυμό, και τελειώνει με μοναξιά· και θυμό.

Από τα χειρότερα συναισθήματα πρέπει να είναι να είσαι γέρος, μόνος σου, και θυμωμένος με τους πάντες και τα πάντα.

Γιατί τα σκέφτομαι όλα αυτά;

Γιατί αυτή η διαρκής κρίση που ζούμε -που μόνο μορφή αλλάζει αλλά η ίδια είναι- θα έπρεπε να έχει αποκαλύψει και στον πιο αδαή ότι ζούμε περιτριγυρισμένοι από ανθρωποφάγους.

Πολλή τσαντίλα έχει απλωθεί γύρω μας, Πιτσιρίκο, και αν για τις ασθένειες βρίσκονται εμβόλια, για την μισανθρωπία δεν υπάρχει ούτε εμβόλιο, ούτε θεραπεία.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης -αλλά και το ίντερνετ γενικά- σίγουρα παίζουν ρόλο.

Εντάξει, ας μην γελιόμαστε, πάντα υπήρχαν και ηλίθιοι και μοχθηροί.

Αλλά αυτή η ψηφιακή λύσσα είναι πραγματικά το κάτι άλλο, και ο λόγος που γιγαντώνεται είναι φυσικά ότι έχουμε πάψει να βλέπουμε τους άλλους ως ανθρώπους.

Αν, για παράδειγμα, είμαστε σε μια καφετέρια κι ακούσει ένας κάποιον άλλο να λέει κάτι άσχημο -κάτι ρατσιστικό ή ομοφοβικό, ας πούμε- ε, δεν θα σηκωθεί να τρέχει από τραπέζι σε τραπέζι και να φωνάζει «Ααα! Ακούσατε τι είπεεε! Βοήθειααα!» ούτε θα τρέχει να βρει πού δουλεύει ο άλλος για να απαιτήσει να τον απολύσουν.

Γελοίο δεν ακούγεται;

Ε, τότε γιατί το κάνουμε στο ίντερνετ;

Γιατί είμαστε ανθρωποφάγοι, γι’ αυτό.

Είμαστε θυμωμένοι και φοβισμένοι, και μάλιστα συχνά -αν και ο Βασίλης θα μπορούσε να το εξηγήσει πολύ καλύτερα από εμένα- είμαστε θυμωμένοι ακριβώς γιατί είμαστε φοβισμένοι, χωρίς να μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το φόβο μας.

Στη Φινλανδία έχουμε μια έκφραση που σημαίνει, περίπου, «έμμεση ντροπή», και είναι η ντροπή που νιώθεις όταν κάτι ντροπιαστικό συμβαίνει σε κάποιον άλλον.

Φυσικά, αυτό απαιτεί ενσυναίσθηση: να μπορείς να ταυτιστείς με το τι περνάει ο άλλος.

Άραγε θα υπάρχουν τέτοιες λέξεις σε 50 χρόνια;

Εδώ, θα πει κανείς, μπορεί να μην υπάρχουν καν άνθρωποι, στις λέξεις θα κολλήσουμε;

Ό,τι αρχίζει με τον θυμό τους, τελειώνει με την ντροπή μας.

Να είσαι καλά,

Χρήστος

Υ.Γ.1 Θεωρώ πολύ γελοίο να τσακώνονται οι άνθρωποι. Αν δεν μπορείς να πείσεις κάποιον ότι έχεις δίκιο ήρεμα και με λογικά επιχειρήματα, τι νόημα έχει να φωνάζεις; Θεωρώ, πάντως, ακόμα πιο γελοίο να τσακώνονται στο ίντερνετ. Αλλά η αποθέωση της γελοιότητας είναι να τσακώνονται για το σε ποιον τσοπάνη ανήκει ο καθένας ανάλογα με το τι σκέφτεται. Ας πούμε, ποιοι είναι και σε ποιον ανήκουν «οι ψεκασμένοι»: είναι αυτοί που θέλουν το εμβόλιο ή αυτοί που δεν το θέλουν, και ανήκουν στην κυβέρνηση ή στην αντιπολίτευση; Δηλαδή εντάξει, ξέρω ότι η Ελλάδα σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο σε ηλιθιότητα και μικροαστίλα, αλλά αυτό πια…

Υ.Γ.2 Στο «Πώς στρώθηκε ο δρόμος για το φασισμό», σωστά λες ότι, σε αντίθεση με σήμερα, οι παλαιότερες γενιές όλο και κάτι είχαν διαβάσει, και οπωσδήποτε δεν κορόιδευαν αυτούς που αγαπούσαν το διάβασμα. Ας θυμηθούμε πάνω σ’ αυτό και κάτι που είπε ο Ουμπέρτο Έκο: «Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δίνουν σε στρατιές ηλιθίων το δικαίωμα να μιλούν, όταν αυτοί πρωτύτερα μιλούσαν μόνο σε ένα μπαρ, μετά από ένα ποτήρι κρασί, χωρίς να βλάπτουν την κοινωνία …αλλά τώρα έχουν το ίδιο δικαίωμα στην ομιλία με κάποιον βραβευμένο με το Νόμπελ. Είναι η εισβολή των ηλιθίων»

Υ.Γ.3 Μια φιλική συμβουλή προς όλους μας: Δεν είναι υποχρεωτικό να έχετε γνώμη για τα πάντα.

(Φίλε Χρήστο, υπάρχει πολλή τυφλή οργή στον πλανήτη. Και πολλή ιδιωτεία. Και πολλή μοναξιά. Και το χειρότερο που μπορεί να κάνει κάποιος που είναι μόνιμα οργισμένος και νιώθει μοναξιά, είναι να επιμένει να περνάει τον χρόνο του στα social media. Τα social media είναι ο σίγουρος δρόμος για την κατάθλιψη. Όσο για τους ανθρώπους που είναι μόνιμα σε επιθετικότητα, ουσιαστικά φωνάζουν “αγαπήστε με, σας παρακαλώ”. Αλλά θα ήταν προτιμότερο -αντί να ουρλιάζουν και να βρίσουν τους άλλους- να το πουν ευθέως. Δεν γράφω περισσότερα γιατί θέλω να πάω στην θάλασσα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.