Επιστρέφουμε
Αγαπημένε πιτσιρίκο,
Είναι η πρώτη φορά που σου γράφω, αν και σε διαβάζω πάνω από 10 χρόνια. Πολλές φορές μπήκα στον πειρασμό να σου στείλω κάτι είτε για το δημοψήφισμα είτε για τις εμπειρίες των Ελλήνων του εξωτερικού, τις περισσότερες φορές ωστόσο με κάλυψαν οι αναγνώστες του blog και τις υπόλοιπες δεν είχα να γράψω κάτι πάνω από 20 γραμμές.
Επειδή, όμως, έγινα πολύ πρόσφατα πατέρας, γράφω συχνά-πυκνά γράμματα με σκοπό να τα δώσω στο παιδί μου όταν μεγαλώσει, και παρατήρησα πόσο ψυχοθεραπευτικό είναι αυτό, οπότε είπα να δοκιμάσω και την τύχη μου με ένα μεγαλύτερο κοινό.
Οδοντίατρος στη Γερμανία η αφεντιά μου, αποφασίσαμε με την καλή μου να τα μαζέψουμε μετά από 8 χρόνια και να επιστρέψουμε στο κοτέτσι της βορειοανατολικής Αφρικής που ανήκει μεν στη Δύση –όπως κάθε σκλάβος ανήκει στο αφεντικό του– αλλά έχει τζάκια, τράγους, μαφιόζους, γλάστρες, κλακαδόρους κι ένα ψηφιδωτό αδιάγνωστων σχιζοφρενών, ψυχωτικών, μανιακών υπηκόων που παραπέμπει περισσότερο σε χουντοτρελοκομείο με στρας, οπότε νομίζω ότι δεν θα πλήξουμε για λίγο καιρό.
Άλλωστε, για την Ελλάδα δεν υπάρχει τίποτα να πει πλέον κανείς. Η μέρα της μαρμότας σε λούπα εις το τετράγωνο.
Μια φορά, θυμάμαι, βριστήκαμε με ένα θείο μου, γιατί με είπε συριζαίο που του τα είχα σούρει τότε που η ΝΔ ήταν πάλι κυβέρνηση και αυτός τα έβλεπε όλα τέλεια· όπως τα βλέπει και τώρα.
Βέβαια, δεν κατάλαβα ποτέ τι τον χάλασε στη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, αφού, ό,τι ψήφιζε, θα μπορούσε κάλλιστα να το ψηφίσει η ΝΔ.
Επίσης, τόσες δεκαετίες που ήταν ΝΔ-Πασοκοσύριζα στην εξουσία είναι απορίας άξιο πώς πάει κατά διαόλου η χώρα. Θα φταίνε τα ξένα κέντρα.
Τέλος πάντων, με αυτά και με αυτά, κατάλαβα ότι, αν θες να χάσεις το χρόνο σου, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να μιλήσεις για πολιτική με Έλληνες.
Ο λόγος επαναπατρισμού δεν είναι βέβαια η νοσταλγία για τα πάτρια εδάφη, αλλά, όσο να ‘ναι, στη Γερμανία πεθαίνουμε λίγο λίγο κάθε μέρα. Βασικά, δεν ξέραμε τι μας έφταιγε και είχαμε να σκάσουμε ένα χαμόγελο σαν φυσιολογικοί άνθρωποι για κάποια χρόνια, μέχρι που γνωρίσαμε τη Ρίτα.
Η Ρίτα λοιπόν μας λέει σε κάποια στιγμή ότι, αν είχε μείνει στη Γερμανία, θα είχε πεθάνει πολύ πριν φτάσει την ηλικία των 102 που είχε όταν γυρίστηκε η εκπομπή.
Κατά τη γνώμη μου, η Ρίτα έχει δίκιο. Ίσως το εξωτερικό να φαίνεται καλή επιλογή για τη ζουμερή ηλικία των 20-35 που, αν καθόσουν στην Ελλάδα, θα έτρωγες βρίσιμο που ζήτησες να πληρωθείς 200-300€ υπερωρίες, που θα δούλευες ανασφάλιστος 12ωρα και θα ζούσες μέχρι τα 35 στους γονείς σου.
Για τις άλλες χώρες δεν ξέρω, πάντως για τη Γερμανία μπορώ να καταθέσω πολλές εμπειρίες: το κάνω «πρακτική» σε μια εταιρεία αμισθί υπάρχει και είναι θεσμοθετημένο· αυτό ντε που είπε ο Πούμπουρας και τραβούσαν τις κοτσίδες τους οι ευαίσθητοι αριστερούληδες, που παίρνουν κατά τα άλλα μισθούς και βουλευτικές αποζημιώσεις.
Μάλιστα, πολλοί τελειόφοιτοι είναι υποχρεωμένοι στα πλαίσια των σπουδών τους να κάνουν ένα χρόνο πρακτική αμισθί, προκειμένου να πάρουν πτυχίο. Η δικαιολογία είναι ότι έτσι υπάρχει διασύνδεση εκπαίδευσης και εργασίας και ότι θα τους πάρουν μετά το πέρας της πρακτικής στην Χ εταιρεία.
Όσον αφορά τα σχολεία, μόλις το παιδί γίνει 14-15, πιάνει ο διευθυντής τους γονείς και τους δίνει τις εξής επιλογές: πρώτον, το παιδί «τραβάει», άρα να πάει στο λύκειο και ενδεχομένως να κάνει και τις εθνικές εξετάσεις για το πανεπιστήμιο.
Δεύτερον, το παιδί «ψιλοτραβάει», άρα θα σας προτείνουμε να πάει λύκειο με επιφύλαξη να αποφύγει τις εξετάσεις, ή να πάει τεχνικό λύκειο, ή θα το επαναξιολογήσουμε.
Τρίτο το παιδί «δεν τραβάει», οπότε δεν θα το αφήσουμε να εγγραφεί στο λύκειό μας.
Ο επόμενος δρόμος είναι κάποια τεχνική σχολή που θα δουλεύει από τα 15 δύο μέρες την εβδομάδα στα πλαίσια της τρίχρονης εκπαίδευσης με 800€/μήνα και μόλις ολοκληρώσει την εκπαίδευση θα έχει μισθό μεταξύ 1500-2500€ ανάλογα τον κλάδο, τις μετεκπαιδεύσεις κλπ.
Αυτά μεικτά, γιατί τσέπη μπαίνει σχεδόν το 60% και με τα έξοδα να φτάνουν τα 600€ το μήνα για 1 δωμάτιο 30m², λογαριασμοί, μαμ-κακά και νάνι. Άμα θες ζωή, οικογένεια, διακοπές κοστίζει παραπάνω.
Ένα μεγάλο άγχος αυτών των επαγγελματιών (που αποτελούν σχεδόν το 50% στη χώρα) είναι ότι δε τους φτάνει η σύνταξη που θα πάρουν στα 67 (συζητάνε να το πάνε και στα 68 τώρα), αλλά με τους μισθούς που έχουν δεν μπορούν να κάνουν και αποταμίευση.
Ειδικά σε αυτά τα επαγγέλματα οι προοπτικές αύξησης είναι ελάχιστες, οπότε, αν κάνεις και οικογένεια, η ζωή τελειώνει κάπου στα 67. Γι’ αυτό και δεν είναι ασυνήθιστο να βλέπεις ηλικιωμένους 70-80 χρονών(!) να δουλεύουν σε σούπερ μάρκετ, καφετέριες κλπ.
Στον δικό μου κλάδο τα αφεντικά έχουν υπολογίσει ότι πρέπει να βγάζεις 300€ την ώρα για να είσαι αρκετά αποτελεσματικός. Να τους βγάζεις ή μάλλον να βγάζεις για την επιχείρηση γιατί έχει και έξοδα η κακομοίρα.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα μούτρα του Γερμανού καθηγητή/αφεντικού όταν του είπα ότι εγώ δεν είμαι εδώ για να σου βγάζω λεφτά, την τρίτη φορά που μου ανέφερε ότι πρέπει να δουλέψω πιο αποτελεσματικά γιατί τα νούμερα δεν είναι καλά.
Εντάξει, μετά από αυτό δεν με έδιωξε, όπως ενδεχομένως να γινόταν στην Ελλάδα, αλλά μου είπε απλώς ότι, μετά τη λήξη του συμβολαίου μας, δεν θέλει να με ξαναδεί.
Πολλά νούμερα, όμως, πιτσιρίκο μου, και θα μου πεις εύλογα τι νόημα έχουν όλα αυτά.
Έχουν νόημα γιατί, όπως έχεις πει κι εσύ, αφενός η ευτυχία είναι προσωπική υπόθεση, αφετέρου για το εξωτερικό δεν έχουν όλοι την ίδια γνώμη.
Είναι δύσκολο να ακούς Γερμανούς γονείς να ζητάνε ενοίκιο από το παιδί τους μόλις έκλεισε τα 18 για να ζει μαζί τους, στο δωμάτιό του, επειδή τάχα, αν έφευγε, θα έδιναν το δωμάτιο σε κάποιον άλλο και, άρα, δεν θα είχαν διαφυγόντα έσοδα.
Είναι δύσκολο να μαθαίνεις από γιατρούς ότι πιέζουν ασθενείς 90 χρόνων για χειρουργεία, που, υπό άλλες συνθήκες, απλά θα τους παρακολουθούσαν μόνο και μόνο για να χτυπήσει νούμερα το νοσοκομείο.
Είναι δύσκολο να βλέπεις τη σύντροφό σου μετά από 12 ώρες τοκετού χωρίς νερό και φαγητό και να τους βάζεις εσύ τις φωνές που δεν της έχουν περάσει ακόμα γραμμή για ορό ή επαρκή αναισθησία γιατί θέλουν να προασπίσουν τη «φυσική μέθοδο». Τα οδοντιατρικά ας μην τα πιάσουμε καλύτερα, εν ολίγοις η λίστα είναι ατελείωτη.
Με εκτίμηση
Νίκος
Υ.Γ.1 Τελικά, το κείμενο βγήκε πιο σύντομο απ’ όσο θα ήθελα, δεν πειράζει φοβάμαι μη γίνω κουραστικός.
Υ.Γ.2 Τα νέα παιδιά πρέπει να πάνε στο εξωτερικό ασυζητητί. Κατά τη γνώμη μου, όμως, όχι μόνο για τα λεφτά, τη δουλειά και την οργάνωση. Κάθε χώρα έχει καλά και κακά, αλλά η Ελλάδα είναι μεταξύ άλλων απόλυτα σκοταδιστική. Κάποια χρόνια έξω, επιτρέπουν να ανοίξει κανείς τους ορίζοντές του και το μυαλό του· αν παραμείνει ανοιχτός και κόψει την πολλή παρέα με τους Έλληνες. Πολλές φορές φαντάζομαι ότι όλοι βλέπουμε τον ίδιο κόσμο, αλλά από τη δικιά μας κλειδαρότρυπα, με αποτέλεσμα να έχουμε όλοι μία άποψη βασισμένη στις εμπειρίες μας. Το πέρασμα από το εξωτερικό βοηθάει να διευρύνουμε την κλειδαρότρυπα, να αποκτήσουμε μια ακόμα οπτική και να γίνουμε περισσότερο άνθρωποι.
Υ.Γ.3
«Χωρίς μοίρασμα, δεν υπάρχει δικαιοσύνη.
Χωρίς δικαιοσύνη, δεν υπάρχει ειρήνη.
Χωρίς ειρήνη, δεν υπάρχει μέλλον»
(Αγαπητέ φίλε, δεν υπάρχουν ιδανικές χώρες. Κάθε χώρα έχει θετικά και αρνητικά. Αυτό που έχει σημασία είναι ποια ζωή θέλει να κάνει ο καθένας. Και βέβαια, έχει να κάνει και με τις ηλικίες. Άλλα θέλεις στα νιάτα σου, άλλα αργότερα. Η Ρίτα είναι η απόδειξη. Καταπληκτική η Ρίτα. Έχω γνωρίσει αρκετούς ηλικιωμένους Γερμανούς και άλλους Ευρωπαίους που ζουν στην Ελλάδα. Κάποτε, ένας Γερμανός -που τα πούλησε όλα στη Γερμανία και ήρθε στην Ελλάδα με την γυναίκα του, για να ζήσουν σε ένα νησί- μου είπε “θέλαμε να ζήσουμε και λίγα χρόνια σαν άνθρωποι”· κακά τα ψέματα, τα ελληνικά νησιά είναι μοναδικά, αν και πολλοί Έλληνες -ακόμα και οι νησιώτες- δεν τα έχουν σε μεγάλη εκτίμηση. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι, ούτε έχουν όλοι τις ίδιες επιθυμίες. Εγώ δεν θα μπορούσα να ζήσω με τίποτα στη Γερμανία. Αλλά θα μπορούσα να ζήσω στις μεσογειακές ευρωπαϊκές χώρες. Κάπου κοντά στην θάλασσα. Καλή επιστροφή. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.