Στον τοίχο του εγώ σας, χτυπήστε πρώτα το κεφάλι σας!

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Η ομορφιά είναι για αυτούς που μπορούν να την φανταστούν! Για να παραφράσω Πιτσιρίκο, στον Πιτσιρίκο.

Εδώ στη γειτονιά μου, 32 χρόνια πριν, πανηγύριζαν που έριξαν το τείχος του διχασμού. Το τείχος που έβαζε όρια στα όνειρα, όρια στο μέλλον, όρια στη ζωή.

Σήμερα, φτάσαμε να έχουμε τον προσωπικό εικονικό μας τοίχο στα κοινωνικά δίκτυα.

Γράφω στον τοίχο μου, άρα υπάρχω!

Γράφω στον τοίχο σου; Ακόμα περισσότερο δηλώνω την ύπαρξή μου.

“Η αλήθεια βρίσκεται στον τοίχο μου” – κοινοποίηση παντού.

Ένας τοίχος ικανός να προσδιορίζει και να κατευθύνει τη ζωή των ανθρώπων, την διασκέδασή τους, την καθημερινότητά τους.

Έπεσε, επομένως, πράγματι το τείχος; Ή, τελικά, οι άνθρωποι ζουν για να χτίζουν τείχη;

Από τις λασπώδεις όχθες του Σπρέε –σου στέλνω και φωτογραφία- κάπου ανάμεσα στο Δυτικό και Ανατολικό Βερολίνο, με αγάπη,

Ανδρέας

Μακρύ Υστερόγραφο

Καλά τα λέει ο Νο 1-εκλεγμένος-πολίτης της χώρας στο νοτιοανατολικό άκρο της Ευρώπης. Να θυμίσω, ότι την ημέρα της εκλογής του, ολοκλήρωσε τον λόγο του με αναφορά από τον κλασικό ελληνικό κινηματογράφο.

Όχι τυχαία. Αναφέρθηκε στον συγκεκριμένο κινηματογράφο που απεικόνιζε τους πλούσιους εξαιρετικά πλούσιους και τους φτωχούς εξαιρετικά φτωχούς!

Όμως, το αφήγημα αυτού του συγκεκριμένου κινηματογράφου έβρισκε πάντα τη λύση ώστε να αμβλύνει την στερεοτυπική αυτή εικόνα. Πλούσιοι και φτωχοί π.χ. μαζεύονταν όλοι μαζί στο λιμάνι, βάζανε τα χέρια στους ώμους και χορεύανε συρτάκι. Και όλοι πια ενωμένοι, ευτυχισμένοι και χαρούμενοι συνέχιζαν να πορεύονται στη ζωή τους.

Αυτή φαίνεται πως είναι η εικόνα που επιθυμεί και ονειρεύεται ο Νο 1 πολίτης του τελευταίου άκρου της Ευρώπης.

Βραχύ Υστερόγραφο

Ζω για τη στιγμή που θα βρω τον Βερολινέζο γείτονα μου, τον Δημήτρη, να κάνει πόντκαστ για εσένα Πιτσιρίκο.

Ελπίζω, πάντως, αν κάποια στιγμή καταφέρεις να έρθεις μέχρι εδώ, να οργανώσουμε έναν ιστορικό περίπατο κατα μήκος του τείχους που κάποτε χώριζε τους δύο κόσμους.

Τα τείχη τελικά χωρίζουν;

(Αγαπητέ Ανδρέα, για την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, ο Μάνος Χατζιδάκις είχε γράψει αυτό:

ΤΙ ΚΡΙΜΑ ΠΟΥ ΓΚΡΕΜΙΣΤΗΚΕ ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ

Πρώτα πιστεύαν οι από κει
πώς εδώ ζούσε η Ελευθερία
και οι από δω πως από κει
υπήρχε η τάξη κι η εργασία

Τώρα διαπίστωσαν μαζί
ότι το τείχος δεν έπρεπε να γκρεμιστεί
γιατί ‘ταν άξιο μόνο του να συντηρεί
και τάξη και αξιοπρέπεια κι ελευθερία
το βράδυ μες στην ονειρική τους φαντασία.

Τι κρίμα που γκρεμίστηκε το τείχος
Και τώρα πώς να ζεσταθεί
Μες στην καρδιά το ψύχος

Θέλω πολύ να έρθω στο Βερολίνο. Πάντως, ο Δημήτρης ζει στο ανατολικό Βερολίνο, οπότε μπορώ να σας φέρω σε επαφή, για να σπάσετε το τείχος και να βρεθείτε, να πιείτε μερικές μπύρες και να κάνετε ένα podcast παρέα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.