Το δικαίωμα στην τεμπελιά είναι ανθρώπινο δικαίωμα
Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, αγαπημένοι μου πιτσιρίκοι και πιτσιρίκες,
Η ξεκούραση, όπως και η αναπνοή και το περπάτημα, είναι απόλυτα φυσικές, αλλά και απαραίτητες δραστηριότητες για έναν άνθρωπο.
Παρά το γεγονός αυτό, στις πολυάσχολες ζωές μας, η ξεκούραση φαίνεται να είναι ένα από τα δυσκολότερα πράγματα να κάνει κανείς.
Και δεν είναι μόνο ότι είμαστε πολυάσχολοι, αλλά και ότι ζούμε σε μια κοινωνία που ο διακόπτης που ρυθμίζει τους ρυθμούς της ζωής φαίνεται να είναι διαρκώς στο ΟΝ, και η ανάπαυση είναι κατακριτέα.
Ο κόσμος που ζούμε δεν εκτιμά την ανάπαυση, την ξεκούραση και την χαλάρωση, αφού πάντα υπάρχουν τόσα πράγματα που πρέπει να γίνουν, ή να γίνουν καλύτερα, και τόσος λίγος χρόνος για να τα κάνουμε.
Γυρνώντας το ρολόι μας πίσω και κοιτώντας την ιστορία της ανθρωπότητας, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι η ξεκούραση ήταν ένα ανεκτίμητο αγαθό που ήταν αποκλειστικότητα των ανώτερων κοινωνικών τάξεων, οι οποίοι έξυναν τα απαυτά τους όλη μέρα, πηγαίνοντας για κυνήγι πάπιας και κουνελιού, επηδιόσαντο ωσάν τα κουνέλια, διάβαζαν, έπιναν, έτρωγαν σαν τα γουρούνια με χρυσά κουτάλια, πήγαιναν σε δεξιώσεις, σε χορούς, και άλλες τέτοιες ευχάριστες δραστηριότητες.
Ακόμα αυτό κάνουν οι πλούσιοι.
Πού και πού, η βαριεστημένη από τις απολαύσεις αριστοκρατία, ασχολούνταν και με την γνώση και τις επιστήμες, και ανάμεσα στις χιλιάδες χιλιάδων από άχρηστους ρεμπεσκέδες χαραμοφάηδες σακαφλιάδες, έβγαινε από τις τάξεις τους και ένας Δαρβίνος, ή ένας Κροπότκιν.
Η ιδέα ότι η εργατικές τάξεις έχουν και αυτές δικαίωμα στην τεμπελιά, την ανάπαυση, και τις ευχάριστες δραστηριότητες που περιέγραψα παραπάνω, ήταν αστεία, αδιανόητη, και παράλογη στο μυαλό των πλουσίων, αφού τα δικαιώματα αυτά ήταν αποκλειστικά χαρακτηριστικά της δικής τους κοινωνικής τάξης.
Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, μην μπερδευόμαστε.
Οι πλούσιοι ιδιοκτήτες της ζωής μας ζουν όπως ζούσαν και τότε, μέσα στην χλιδή που παράγεται στις πλάτες της εργασίας των άλλων.
Για τον Αριστοτέλη, το αρχαίο μας καρντάσι από την Χαλκιδική -αφού, σαν την Χαλκιδική δεν έχει- η εργασία ήταν μια αγγαρεία, μια πικρή αναγκαιότητα. Πίστευε ότι αυτό που μας βοηθά να καλλιεργήσουμε τις πνευματικές και ηθικές μας ικανότητες, και έτσι να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, ήταν ο ελεύθερος χρόνος που έχουμε όταν δεν δουλεύουμε.
Δυο χιλιάδες χρόνια μετά, έχοντας γράψει στα απαυτά μας τον μούσια από την Χαλκιδική με το τεράστιο κρανίο, είναι κοινό να θεωρούμε την εργασία και την ανάπαυση ως αντίθετες δραστηριότητες, παρά ως συμπληρωματικές.
Η εργασία, άλλωστε, αποτελεί την αρένα στην οποία οι σημερινοί “μονομάχοι” της καθημερινότητας αποδεικνύουν την αξία τους και χτίζουν την κληρονομιά που θα αφήσουν πίσω τους, σπίτια, λεφτά, αμάξια κλπ.
Ave Marinaki, morituri te salutant!
Η πανδημία της εργασίας, η οποία έχει πολλά περισσότερα θύματα από τον Covid-19 και όλες τις ιογενείς πανδημίες που έχουν ταράξει την ανθρωπότητα στην ιστορία της μαζί, έχει δημιουργήσει την αντίληψη ότι το να είναι κανείς πολυάσχολος είναι κάτι σαν παράσημο, ένα σύμβολο αξίας, για να μην πω ηθικής ανωτερότητας.
Γι’ αυτό, και κάποιος που σκοτώνεται στη δουλειά για να προχωρήσει στον επαγγελματικό στίβο θεωρείται άξιος, ενώ ένας που θέλει να περνάει την ώρα του με τους φίλους του, ή στην παραλία, θεωρείται ένας άχρηστος τεμπέλης.
Στην εποχή του meta, η ανάπαυση και η τεμπελιά αποτελούν νεκρό χρόνο. Ο νεκρός χρόνος, βλέπεις, δεν αποφέρει κέρδη. Μια σπατάλη του χρόνου μας, ο οποίος θα μπορούσε να επενδυθεί στην ευγενή εργασία και στις άλλες παραγωγικές μας δραστηριότητες, όπως το να παράγουμε δεδομένα για τους αλγορίθμους του Ζούκερμπεργκ.
Αλλά η αφοσίωση τόσο πολλών ανθρώπων στο να δουλεύουν σκληρά, επιφέρει ένα βαρύ κόστος, το οποίο είναι η αέναη θυσία όλων των υπόλοιπων δραστηριοτήτων που μας ευχαριστούν, αλλά και των ανθρώπινων σχέσεων που δεν απολαμβάνουμε, επειδή είμαστε στην δουλειά και δουλεύουμε.
Φυσικά, αν γνωρίσει κανείς κάποιον από αυτούς τους αφοσιωμένους στην δουλειά, εύκολα καταλαβαίνει ότι, όταν αυτός ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να δουλεύει, όταν δεν πεινάει, και όταν έχει πιει αρκετά, η υπόλοιπη ζωή του είναι ένα κενό που συνήθως γεμίζεται από κατανάλωση εφήμερων απολαύσεων και μπιχλιμπιδιών κάθε είδους.
Ένα κενό που, συνήθως όμως, γεμίζεται από τις βεβαιότητες της άγνοιας και της ημιμάθειάς του, αφού η απόκτηση γνώσης και η ικανότητά του να απολαμβάνει την ζωή, δεν ήταν ποτέ για εκείνον αρκετά σημαντικά πράγματα συγκριτικά με την εργασία του, και την καριέρα του.
Σε κάποιους άλλους, αυτό το κενό του ελεύθερου χρόνου, όταν πια έχουν μεγαλώσει λιγάκι και δεν αντέχουν τα πολλά πάρτι και τις συγκινήσεις, γεμίζεται από τα παιδιά τους, οπότε, όταν δεν δουλεύουν, μεγαλώνουν παιδιά, και έτσι η ζωή μετατίθεται για όταν τα παιδιά φύγουν από το σπίτι όταν μεγαλώσουν.
Και χρόνο με τον χρόνο, η όρεξή του για ζωή, η ανάγκη για ανάπαυση, και το δικαίωμα στην τεμπελιά, αντικαθίστανται από την γεμάτη ατζέντα και τις στρατηγικές εξοικονόμησης χρόνου για την μεγιστοποίηση της αποτελεσματικότητας προς την επίτευξη των στόχων του.
Χρόνο με τον χρόνο, η νεανική λάμψη των ματιών του και η νεανική του ενέργεια, χάνονται ρανίδα ρανίδα, σαν την άμμο μιας κλεψύδρας, χωρίς την δυνατότητα να την γυρίσει κανείς ανάποδα και να ξεκινήσει από την αρχή.
Αυτός ο τύπος ανθρώπου συναντάται καθημερινά στο τραίνο και στα μέσα μεταφοράς πηγαίνοντας για την δουλειά. Παλαιότερα, όταν ήταν νεότερος, το πιο πιθανό ήταν να έκανε τα γλυκά μάτια στην όμορφη κοπέλα στο απέναντι κάθισμα, αλλά τώρα το βλέμμα του είναι κενό, η λάμψη έχει φύγει, και, αντί να κοιτάξει την κοπέλα, κοιτά έξω από το παράθυρο, ή ακόμα χειρότερα, έχει το βλέμμα σκαλωμένο πάνω στην λάμψη του νέου του εθισμού, την οθόνη του κινητού του τηλεφώνου.
Αλλά η τεμπελιά και η ανάπαυση δεν σημαίνουν το να μην κάνεις τίποτα. Πρόκειται περί παρεξήγησης. Οι μόνοι που δεν κάνουν τίποτα, είναι οι νεκροί.
Η τεμπελιά και η ανάπαυση σημαίνουν να κάνεις πολλά και διάφορα πράγματα τα οποία η άρχουσα τάξη των πλουσίων, αυτοί δηλαδή που μας προσφέρουν τις δουλειές στις οποίες σπαταλάμε τις πολύτιμες ώρες της ζωής μας προς όφελος της τσέπης τους, εκτιμούν μόνο για την πάρτη τους και για την πάρτη των παιδιών τους.
Το τραγικό και παράλογο της υπόθεσης, φυσικά, δεν σταματά εδώ, αφού πολλοί από τους πιο φανατικούς υπερασπιστές της εργασίας, της παραγωγικότητας και της αποτελεσματικότητας, δεν προέρχονται από τις τάξεις των πλουσίων, αλλά από τις εργατικές τάξεις, τις τάξεις των εξουθενωμένων, των κακοπληρωμένων και των υποτιμημένων.
Πώς μας πιάσαν έτσι εύκολα κότσο, δεν μπορώ να καταλάβω.
Κάποιος σαν εμένα, επί παραδείγματι, που επιδιώκει συνειδητά την τεμπελιά, την οποία θεωρεί παράσημο παρά προσβολή, και αρνείται όσο μπορεί πεισματικά να σπαταλά τις ώρες της ζωής του σε ένα αχρείαστο επάγγελμα -προτιμώντας να γράφει κείμενα και ποντκαστ εν ώρα εργασίας- αποτελεί θανάσιμο εχθρό και προσβολή, απέναντι σε όσους ηθελημένα θυσιάζουν τις ζωές τους προς όφελος του τραπεζικού λογαριασμού του αφεντικού τους, και απέναντι σε όλους αυτούς τους καριερίστες που θυσίασαν τόσες απολαύσεις στην ζωή τους για να προοδεύσουν στον επαγγελματικό στίβο, να ανέλθουν την επιχειρηματική σκάλα, στην προσπάθεια τους να κερδίσουν το μαγικό τυράκι και να φτάσουν στον τελικό, δηλαδή, σε μια καλοπληρωμένη θέση ανώτερου στελέχους.
Βρε ουστ από δω.
Και δεν είναι μόνο οι καπιταλιστές το πρόβλημα, είναι και οι κομμουνιστές, τα γρανάζια των μηχανών.
Ο Μαρξ, εξηγεί στη Γερμανική Ιδεολογία ότι “αυτό που είναι οι άνθρωποι συμπίπτει με τα προϊόντα που παράγουν και με τον τρόπο που τα παράγουν” γι’ αυτό και “η φύση που παράγεται από τη βιομηχανία είναι γνήσια ανθρωπολογική φύση” και “κάθε αυθεντική ανθρώπινη δραστηριότητα υπήρξε ίσαμε τώρα εργασία, άρα βιομηχανία”.
Αυτός είναι ο homo Marxius, ο κατά Μαρξ άνθρωπος. Η ουσία του είναι η παραγωγική του φύση, ένας homo economicus, ένας παραγωγός οικονομικής αξίας.
Αλλιώς τα έλεγε το ιερατείο, ή εγώ δεν κατάλαβα καλά; Ίσως και τα δύο.
Η Αριστερά -κομμουνιστική, σοσιαλιστική, κλπ- όπως σκιαγραφήθηκε από τους ιδρυτές της, με εξαίρεση κάτι χίπηδες ονειροπόλους αναρχοάπλυτους, εμπεριέχει την ηρωοποίηση του παραγωγισμού, και την θεοποίηση της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων διαμέσου των εφαρμογών της επιστήμης και της τεχνολογίας.
Ο κομμουνισμός προϋποθέτει εντός του το αναπτυξιακό πρότυπο του καπιταλισμού, δηλαδή του βιομηχανισμού, εξού ο Λένιν και ο Τρότσκι, στο όνομα της σοσιαλιστικής εκβιομηχάνισης υιοθέτησαν και εφάρμοσαν πλήρως τον τεϊλορισμό, το ίδιο σύστημα κατάτμησης και εξειδίκευσης εργασίας, δηλαδή, που εφάρμοσε και ο Χένρι Φορντ, ένας από τους φανατικότερους καπιταλιστές του προηγούμενου αιώνα.
Μια χαρά τα βρίσκουν οι αιώνιοι εχθροί στα της εργασίας.
Η ανθρώπινη ουσία, λοιπόν, είτε είσαι καπιταλιστής, είτε κομμουνιστής, ταυτίζεται με την παραγωγική δύναμη του ανθρώπου, με την εργασία και τον αγώνα ενάντια στη φύση.
Και μονομιάς, πάει το συναίσθημα, η αγάπη, το πάθος, η τρέλα, και ο ρομαντισμός της ζωής, αφού θυσιάζονται στον βωμό της αποτελεσματικότητας και των στόχων του καπιταλιστή, ή του κόμματος.
Η ανάπαυση και η τεμπελιά είναι δεξιότητες, και ως δεξιότητες, για να έχουν τα αποτελέσματα που έχουμε όλοι ανάγκη ως βιολογικά όντα, δηλαδή, την αναπλήρωση των δυνάμεων μας -πνευματικών και σωματικών- την καλλιέργεια της δημιουργικότητας, και την δημιουργία πνευματικού χώρου για την ανάπτυξη νέων ιδεών, απαιτούν εξάσκηση.
Μας βοηθούν ακόμα και στο να ζήσουμε περισσότερο! Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο. Κοίτα να δεις!
Με αρκετή εξάσκηση, γίνεσαι όλο και καλύτερος σε αυτές τις τόσο πολύτιμες δεξιότητες, και τα οφέλη πολλαπλασιάζονται.
Ας ζήσουμε και λίγο ανοργάνωτοι και χωρίς σχέδιο, δεν πειράζει. Άλλωστε, όπως λένε, οι πιο κακές διακοπές είναι αυτές που δεν έκανες ποτέ.
Αν κάνει κανείς μια βουτιά στην ιστορία της επιστήμης και της λογοτεχνίας, θα συναντήσει πολλά διάσημα ονόματα επιφανών επιστημόνων και λογοτεχνών, οι οποίοι εργάζονταν πολύ λιγότερο από τον μέσο εργαζόμενο στις μέρες μας, και παρ’ όλα αυτά, η συνεισφορά τους αντιλαλεί ακόμα και σήμερα.
Και αν δεν με πιστεύετε, θα σας δώσω μερικά παραδείγματα.
Πάρτε, για παράδειγμα, αυτόν που θεωρείται ως ο πατέρας του αναρχοκομμουνισμού, τον Πιέτρ Κροπότκιν, ο οποίος στο μεγάλο του έργο “Η κατάκτηση του ψωμιού”, αναφέρει ότι η τεμπελιά είναι σημάδι ενός ανθρώπου που δεν έχει βρει ακόμα το κάλεσμά του. “Κάποιος είπε ότι η σκόνη είναι ύλη που βρίσκεται σε λάθος θέση. Ο ίδιος ορισμός ισχύει και για τα εννιά δέκατα αυτών που τους αποκαλούν τεμπέληδες. Είναι άνθρωποι που έχουν παραστρατήσει σε μια κατεύθυνση η οποία δεν ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία τους, ούτε στις ικανότητες τους. Διαβάζοντας κανείς τις βιογραφίες μεγάλων ανδρών, θα εκπλαγεί από τον αριθμό των τεμπέληδων ανάμεσα τους. Ήταν τεμπέληδες όσο δεν είχαν βρει ακόμα το σωστό (σ.σ. το δικό τους) μονοπάτι, και όταν το βρήκαν, μετατράπηκαν σε εργασιομανής. Δαρβίνος, Στίβενσον, και πολλοί άλλοι, ανήκαν σε αυτή την κατηγορία των τεμπέληδων.”
Ή για παράδειγμα, ο βικτωριανός συγγραφέας Τζων Λούμποκ, ο οποίος δούλευε στην οικογενειακή επιχείρηση ως τραπεζίτης, αλλά ο οποίος έκανε σημαντικές συνεισφορές στην αρχαιολογία -ήταν αυτός που καθιέρωσε τον όρο “νεολιθικός” και “παλαιολιθικός”, μεταξύ άλλων-, την εθνογραφία, και σε αρκετά πεδία της βιολογίας, ενώ χρησιμοποίησε την περιουσία του για να σώσει τα αρχαία ερείπια του κύκλου του Avebury, και παράλληλα, ως πολιτικός αναμορφωτής της εποχής του, ηγήθηκε της καμπάνιας για την καθιέρωση των αργιών. Παρ’ όλα αυτά, έβρισκε πάντα χρόνο για να επισκεφτεί το οικογενειακό του εξοχικό, όπου ξόδευε τον χρόνο του παίζοντας κρίκετ, διασκεδάζοντας με τους φίλους του, και συζητώντας για θέματα βιολογίας και εξελικτικής θεωρίας με τον γείτονα του, τον Δαρβίνο.
Πού να βρεις τέτοιον τραπεζίτη την σήμερον ημέρα;
Ο Λούμποκ, λοιπόν, είχε γράψει το εξής:
“Η ανάπαυση δεν είναι τεμπελιά, και το να ξαπλώνει κανείς στο γρασίδι κάτω από τα δέντρα μια καλοκαιρινή μέρα, ακούγοντας το μουρμουρητό του νερού, ή παρατηρώντας τα σύννεφα να πλέουν στον καταγάλανο ουρανό, δεν είναι σε καμία των περιπτώσεων χάσιμο χρόνου.”
Ή θα μπορούσε κανείς να αναφέρει τον Μπέρτραντ Άρθουρ Γουίλιαμ Ράσελ, τον τρίτο κόμη του Κέντ, ο οποίος, ως ακαδημαϊκός, εργάστηκε στην φιλοσοφία, τα μαθηματικά και την λογική. Η συνεισφορά του στα μαθηματικά, στην λογική, την θεωρία των συνόλων, την γλωσσολογία, την τεχνητή νοημοσύνη, την γνωστική επιστήμη, την επιστήμη της πληροφορικής, αλλά και στα πεδία της αναλυτικής φιλοσοφίας -ιδιαιτέρως την φιλοσοφία των μαθηματικών-, της φιλοσοφίας της γλώσσας, της επιστημολογίας και της μεταφυσικής, δεν άφησαν περιθώριο παρά την βράβευσή του με το βραβείο Νόμπελ.
Ήταν διανοητής, ιστορικός, κοινωνικός κριτικός, πολιτικός ακτιβιστής, και συγγραφέας περισσότερων από 60 βιβλίων, και 2.000 άρθρων. Μέσα σε όλα αυτά, ο Ράσελ βρήκε τον χρόνο να γράψει και ένα μικρό βιβλιαράκι που λέγεται “Επαινώντας την τεμπελιά”, στο οποίο έγραφε τα εξής:
“Η ηθική της εργασίας είναι η ηθική των σκλάβων, και ο μοντέρνος κόσμος δεν έχει ανάγκη από σκλαβιά.”
Και σαν κερασάκι, αφήνω για το τέλος τον αγαπημένο του Πιτσιρίκου, τον Όσκαρ Φίνγκαλ Γουίλς Γουάιλντ, ποιητή και θεατρικό συγγραφέα, ο οποίος συνέγραψε 1 νουβέλα, 7 δοκίμια, 9 θεατρικά έργα και 14 μικρά αφηγήματα, παρά το γεγονός ότι πέθανε στην τρυφερή ηλικία των 46 ετών. Όχι και άσχημα.
Παρότι θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς λογοτέχνες στην ιστορία της λογοτεχνίας, και ως ένας από τους πιο σημαντικούς θεατρικούς συγγραφείς της εποχής του, είχε γράψει το εξής:
“Η δουλειά είναι το καταφύγιο των ανθρώπων που δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν.”
Και επειδή όλοι μας έχουμε καλύτερα πράγματα να κάνουμε, προτείνω να βάλουμε στόχο να απαλλαγούμε από τις αγκυλώσεις του μυαλού μας, και της κοινωνίας μας, και να πάμε να τα κάνουμε.
Πού ξέρεις, ίσως ανακαλύψεις μέσα σου έναν Όσκαρ Γουάιλντ, ή έναν Κροπότκιν.
Από το μακρινό Μεξικό, κάνοντας σκληρή εξάσκηση στις πολύτιμες δεξιότητες της ανάπαυσης και της τεμπελιάς, με αγάπη,
Κώστας
Υ.Γ. Τεμπέλης, τεμπέλης, πάλι το γέμισα το εξασέλιδο. Βέβαια, αυτό δεν είναι δουλειά, είναι ευχαρίστηση. Πάμε να το κάνουμε επτασέλιδο, που είναι και τυχερός αριθμός το επτά. Αν είσαι και εσύ κάποιος/α στην ακμή της ζωής σου -ασχέτως ηλικίας- και έχεις χάσει κάθε ενδιαφέρον στη δουλειά σου, δεν σε νοιάζουν οι προαγωγές και το να σπαταλάς την ζωή σου για να συσσωρεύεις χρήμα για ξόδεμα, τότε μάλλον θεωρείσαι από την υπόλοιπη κοινωνία ως αποτυχημένος/η. Καλωσήρθες στο κλαμπ! Δεν είσαι μόνος/η. Και η πλάκα είναι, ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που έχω γνωρίσει οι οποίοι ταιριάζουν με αυτήν την περιγραφή, ήταν όλοι τους πολύ καλοί στις δουλειές τους. Απλά, κάποιοι από αυτούς, σε κάποια φάση της ζωής τους, σταμάτησαν να σπαταλάνε τόσο πολύ χρόνο σε αυτές, ή να τις παίρνουν στα σοβαρά και να προσπαθούν -ακόμα κι αν βρίσκονταν στην δουλειά- και αποφάσισαν συνειδητά και χωρίς καμία ενοχή, να επικεντρώσουν την προσοχή τους και τον χρόνο τους σε άλλες δραστηριότητες που τους συγκινούσαν περισσότερο. Είναι μια τραγική ειρωνεία, το γεγονός ότι οι συμβουλές που παίρνουμε ως νέοι επικεντρώνονται συνήθως στο τι δουλειά θα κάνουμε, και ποια καριέρα θα επιλέξουμε. Φυσικά, σε μια πιο σοφή κοινωνία, οι συμβουλές των μεγαλυτέρων θα αφορούσαν το πώς θα καταφέρουμε να απαλλαγούμε από τις ανούσιες απαιτήσεις της εργασιομανούς κοινωνίας μας, οι οποίες είναι εξ ολοκλήρου αντίθετες με το ποιοι είμαστε ως άνθρωποι, και ως προσωπικότητες. Η κοινωνία στην οποία ζούμε απαιτεί να ζούμε πολυάσχολες, ανταγωνιστικές και πολύπλοκες ζωές. Στα τέτοια μας. Η αποστολή μας, λοιπόν, στον εργασιακό στίβο, αν θέλουμε να είμαστε πιστοί απέναντι στον εαυτό μας και για να μην καταλήξουμε στα νοσοκομεία με κατεστραμμένες πλάτες και σβέρκους, ή στον Βασίλη -σόρι Βασίλη-, θα πρέπει να είναι το να απαλλαγούμε το συντομότερο δυνατό από τις απαιτήσεις των άλλων, και της κοινωνίας, και να ζήσουμε την απλούστερη ζωή που επιθυμούμε, ή που έχουμε ανάγκη. Μια pura vida.
Υ.Γ.2 Ίσως παρατήρησε κάποιος ότι τα παραδείγματα που επέλεξα, αφορούν ανθρώπους που προέρχονταν από πολύ ευκατάστατες οικογένειες, ή ακόμα και της αριστοκρατίας, αφού ο Κροπότκιν ήταν διάδοχος του τσάρου, και ο Ράσελ μέλος της Βρετανικής αριστοκρατίας. Δεν είναι τυχαίο. Έχω παρατηρήσει, βλέπεις, ότι οι άνθρωποι λατρεύουν να λατρεύουν τους πλούσιους και να ονειρεύονται κάποια στιγμή να γίνουν σαν και αυτούς, γι’ αυτό άλλωστε και πλούσιοι όπως ο Έλον Μασκ, ο Τζεφ Μπέζος, ο Μπιλ Γκέιτς, και άλλοι, έχουν στρατούς από φανατικούς οπαδούς που τους θεωρούν ινδάλματα και πρότυπα ανθρώπου. Εγώ, απλά, επέλεξα κάποιους άλλους πλούσιους, που δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από την εκμετάλλευσή μας, αφού τα φτωχαδάκια της ιστορίας που έκαναν έκκληση για τεμπελιά και ανάπαυση, δεν φαίνεται να τους δίνει κανένας σημασία.
Υ.Γ.3 Το υπέροχο πλάσμα που κοσμεί την φωτογραφία του κειμένου λέγεται Βραδύπους, και η μέγιστη ταχύτητα του είναι 4 μέτρα το λεπτό. Δηλαδή, του παίρνει 1 ολόκληρο λεπτό για να πάει από την μια άκρη του σαλονιού στην άλλη. Ο Γιουσέιν Μπολτ των βραδύποδων έχει καταγραφεί να πιάνει ταχύτητες έως και 4.5 μέτρα το λεπτό! Μισό μέτρο ολόκληρο παραπάνω! Παρά την τεμπελιά του, έχει καταφέρει να επιβιώσει σε αυτόν τον πλανήτη 28 εκατομμύρια χρόνια. Ο άνθρωπος είναι σε αυτόν τον πλανήτη 200-300 χιλιάδες χρόνια, και κοντεύει να αφανίσει το ίδιο του το είδος με την εργασιομανία του και την μανία του για ανάπτυξη και παραγωγικότητα. Οπότε, εγώ λέω να πάρουμε μαθήματα ζωής από τον βραδύποδα.
(Φίλε Κώστα, δεν έκρυψα ποτέ πως θεωρώ τη δουλειά ντροπή και αίσχος, και πως είμαι ένας σαμάνος της τεμπελιάς. Και χρόνια λέω πως το προλεταριάτο έχει κάνει ένα μεγάλο λάθος και είναι βαριά πεπλανημένο, αφού το σωστό βιβλίο δεν το έγραψε ο Μαρξ, αλλά ο γαμπρός του Μαρξ, ο Πολ Λαφάργκ, και είναι το “Δικαίωμα στην τεμπελιά”. Πολλοί με έχουν κοροϊδέψει για αυτό. Εγώ, πάντως, στην παραλία, μαζί με τα παιχνίδια μου και το σημαιάκι μου, έχω και το σωστό βιβλίο.
Κώστα, όπως αναφέρεις, ο Όσκαρ Ουάιλντ έχει πει τη φράση που δεν χρειάζεται καμία ανάλυση. Και ο Όσκαρ μαζί μου στην παραλία.
Όσο για αυτούς που θέλουν να δουλεύουν, καλά να περνάνε.
Να είσαι καλά, Κώστα. Την αγάπη μου. Και καλή τεμπελιά. Να, μια ωραία ευχή.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.