Τοποθετηθείτε

Αγαπημένε μου, Πιτσιρίκο,
Πρόσφατα, σε μια συνομιλία που είχα με ένα στενό μου πρόσωπο, μου εξομολογήθηκε ότι φοβάται πολύ μια συνέχιση της κυβέρνησης Μητσοτάκη. “Τα πράγματα είναι πολύ άσχημα, Κώστα”, μου είπε κατηφής “δεν θα αντέξουμε αλλά τέσσερα χρόνια Κούλη”.

Φοβάται τόσο, που είναι αποφασισμένη να ψηφίσει Τσίπρα…

Αυτό, το αφήνω εδώ.

Λίγες μέρες μετά, ο Μακρόν επικράτησε στις γαλλικές προεδρικές εκλογές, ως απάντηση του γαλλικού εκλογικού σώματος στο δίλλημα, όχι του ποιος είναι ο καταλληλότερος υποψήφιος, αλλά του ποιος είναι ο λιγότερο επικίνδυνος.

Τι σημασία έχει, όμως, ποιον θα ψηφίσεις, όταν το σύστημα παραμείνει το ίδιο; Τι σημασία έχουν οι εκλογές, όταν δεν ψηφίζεις αυτόν που σε αντιπροσωπεύει πραγματικά, αλλά από φόβο να εμποδίσεις αυτόν που τρέμεις περισσότερο;

Σε μια πραγματική δημοκρατία, ένας πολίτης τοποθετείται με την ψήφο του, όταν ψηφίζει ο ίδιος για τα κοινά. Αλλά κανείς μας δεν ζει σε πραγματική δημοκρατία.

Και έτσι, ζώντας σε κοινωνίες που έχουν αποχωριστεί από κάθε πραγματικά δημοκρατικό ιδεώδες, επειδή ο πολίτης δεν αποφασίζει ο ίδιος για τα κοινά, το μόνο που του μένει είναι να τοποθετείται εκφραστικά. Απλώς, δηλαδή, να εκφράζει την άποψή του.

Ή, κάθε τέσσερα χρόνια, να αποφασίζει ποιο λαμόγιο από τα ήδη υπάρχοντα λαμόγια, είναι το λιγότερο λαμόγιο.

Η παγκόσμια επιβολή του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού των καρτέλ των αγορών, σημαίνει ότι τα κράτη παρέδωσαν την δημοσιονομική και νομισματική πολιτική των χωρών τους σε ιδιώτες τραπεζίτες και επιχειρηματίες, εφαρμόζοντας το νεοφιλελεύθερο δόγμα του ελάχιστου δυνατού κράτους. Δηλαδή, του κράτους μεσάζοντα των συμφερόντων των πλουσίων ιδιοκτητών κεφαλαίου.

Αυτό σημαίνει ότι οι κυβερνήσεις παραδίδουν τα εργαλεία που χρειάζονται για να κάνουν κοινωνική πολιτική, στις αγορές, δηλαδή, στους ιδιώτες ιδιοκτήτες κεφαλαίου.

Και να ήθελαν να βοηθήσουν τους πολίτες τους -πράγμα ανήκουστο-, δεν μπορούν. Γιατί, τον έλεγχο της οικονομίας, δηλαδή των πόρων που χρειάζονται, τον έχουν τα καρτέλ.

Στις μέρες μας, έχει παρουσιαστεί και μια νέα διάσταση σε αυτή την απουσία δημοκρατίας, αφού η πολιτική έχει μεταφερθεί από τον πραγματικό κόσμο της ζωής, στον ψηφιακό κόσμο, τον κόσμο των κοινωνικών δικτύων, της ηλεκτρονικής διαφήμισης, του εικονικού χρήματος, των ιδιωτικά ελεγχόμενων προσωπικών δεδομένων, και του ηλεκτρονικού εμπορίου.

Και τι κάνεις με αυτή τη νέα διάσταση; Αυτό που κάνεις είναι να δημιουργήσεις έναν, ή πολυάριθμους ψηφιακούς χώρους, ανύπαρκτους στην πραγματική ζωή, στους οποίους οι άνθρωποι να μπορούν να εκτονώνονται εκφράζοντας τις απόψεις τους “ελεύθερα”, και να τοποθετούνται για τα πάντα, λειτουργώντας έτσι ένα εικονικό πλαίσιο δημοκρατικής διαβούλευσης.

Μια προσομοίωση δημοκρατίας, αφαιρώντας έτσι την πραγματική εξουσία του δήμου να αλλάζει την κοινωνία στον πραγματικό κόσμο.

Για ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς και να σκεφτεί το μυαλό του, υπάρχει άποψη για αυτό, υπάρχει σχόλιο. Η ηλιθιότητα και η ημιμάθεια πληρώνουν διπλά. Κλικ.

Αλλά, παρά το μπαράζ των τοποθετήσεων, καμία από αυτές δεν είναι ικανή να αλλάξει το οτιδήποτε στην κοινωνία. Με αυτόν τον τρόπο, βέβαια, ακυρώνεις οποία δύναμη θα μπορούσε να ασκήσει ένας πολίτης με την άποψή του, αν είχε το δικαίωμα να ψηφίζει και να αποφασίζει ο ίδιος για τα κοινά.

Η διαφορά είναι ότι, ενώ πριν το ίντερνετ και τα κοινωνικά δίκτυα κανείς από μόνος του δεν ήλεγχε το πώς λειτουργεί και διαμορφώνεται ο κοινός πολιτικός χώρος, η δημόσια πολιτική σφαίρα -με εξαίρεση τα απολυταρχικά καθεστώτα που ελέγχουν τα πάντα-, τώρα, ο κοινός αυτός πολιτικός χώρος λειτουργεί πάνω σε ιδιωτικές πλατφόρμες με κερδοσκοπική δραστηριότητα, και διαμορφώνεται από αλγόριθμους που έχουν φτιαχτεί για να στηρίζουν αυτή την κερδοσκοπική δραστηριότητα.

Δεν είναι φτιαγμένες αυτές οι πλατφόρμες για να κάνει κανείς πολιτική, δημόσιο διάλογο, ή οτιδήποτε άλλο κοινό. Είναι φτιαγμένες για να παράγουν κέρδη για τους ιδιοκτήτες τους.

Τίποτε άλλο.

Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι, όσο τοποθετούμαστε πολιτικά για συλλογικά θέματα χρησιμοποιώντας τα μέσα που αυτοί μας παρέχουν -οι ιδιοκτήτες κεφαλαίου και οι κυβερνήσεις-, δεν μπορούμε να αλλάξουμε απολύτως τίποτα στην κοινωνία.

Αφαιρούμε τον εαυτό μας από την πολιτική σφαίρα του πραγματικού κόσμου, με αντάλλαγμα μια ψηφιακή ντουντούκα.

Στις μέρες μας, ακόμα και η διαμαρτυρία έχει ψηφιοποιηθεί. Δεν χρειάζεται να διαδηλώσεις στον δρόμο, μπορείς απλά να υπογράψεις ένα petition. Κάνε κλικ εδώ, και η διαμαρτυρία σου κατοχυρώθηκε. Κλικ.

Κλικ εδώ για ένα ψήφισμα για το βασικό εισόδημα, κλικ εδώ για να σταματήσει ο πόλεμος στην Ουκρανία, κλικ εδώ για τους πρόσφυγες, κλικ εδώ για τα παιδιά στην Αφρική που πεινάνε, κλικ εδώ για τον Τζούλιαν Ασάνζ, κλικ εδώ για την κλιματική κρίση, κλικ εδώ για να σταματήσουμε τις πετρελαϊκές που μολύνουν, κλικ εδώ για τους ιθαγενείς της Λατινικής Αμερικής που δολοφονούνται ή εξαφανίζονται επειδή αντιδρούν στις πολυεθνικές, κλικ εδώ για να σταματήσει η κατασκευή του αγωγού πού μεταφέρει σχιστολιθικό αέριο που μολύνει το νερό των φτωχών στις ΗΠΑ.

Κλικ, κλικ, κλικ, κλικ, κλικ, και νίψαμε τας χείρας μας.

Δεν χρειάζεται να απεργήσεις, γιατί υπάρχουν δεκάδες οργανώσεις με επαγγελματίες εθελοντές και μισθωτούς διαμαρτυρόμενους, τις οποίες μπορείς να συνδράμεις οικονομικά και οι οποίες θα αναλάβουν να οργανώσουν οι ίδιες τις όποιες δράσεις χρειάζεται.

Εσύ, το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να συνεχίσεις να πηγαίνεις στην δουλειά σου, ώστε να μπορείς να κάνεις κλικ, και να προσφέρεις το υστέρημά σου στους ευγενείς σκοπούς. Κλικ.

Ενώ, στην ουσία, ένας είναι ο ευγενής σκοπός για τον οποίο όλοι θα έπρεπε να δουλεύουμε: η διάλυση του καπιταλιστικού συστήματος και η αντικατάστασή του με ένα δικαιότερο σύστημα, ένα σύστημα που να έχει ως προτεραιότητα τον άνθρωπο και το φυσικό περιβάλλον, παρά τα κέρδη.

Η φιλανθρωπία και οι ΜΚΟ είναι κομμένα και ραμμένα στα μέτρα αυτού του βαρβάρου και απάνθρωπου συστήματος, του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, του Θατσερισμού, που προτάσσει την ιδέα ότι δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άνδρες, γυναίκες και οικογένειες, καθώς και ότι είναι ατομική ευθύνη όλων μας ατομικά, να λύσουμε τις οποίες παθογένειες δημιουργεί η απληστία τους και η διαφθορά τους, προσφέροντας με αυτόν τον τρόπο ασπιρίνη στον καρκινοπαθή.

Μια ιδέα που καταλήγει εν τέλει να στρέφει τον έναν έναντι του άλλου, χωρίζοντας τον κόσμο σε ομάδες, σε ταυτότητες και στρατόπεδα.

Μόνο που, οι άλλοι, δεν είναι πάντοτε ξένοι προς εμάς. Πολλές φορές, οι άλλοι, είναι οι γονείς μας, τα αδέρφια μας, οι φίλοι μας και οι συγγενείς μας.

Δύσκολο, να βγάλεις την οργή σου προς αυτούς τους ανθρώπους. Εύκολο, να την βγάλεις σε αυτούς που δεν γνωρίζεις, στους απρόσωπους άγνωστους του διαδικτύου με παρόμοιες αντιλήψεις, στο πρόσωπο των οποίων βλέπεις τον πατέρα που δεν σε αγκάλιασε, την μάνα που σε χαστούκιζε, τον θείο που σε απαξίωσε, τον αδερφό που σε κορόιδευε, τον φίλο που σε πρόδωσε.

Ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός βασίζεται και σε μια άλλη ιδέα: ότι η ισότητα είναι ενάντια στην ανθρώπινη φύση, και ότι όλα στη ζωή σου είναι αποτέλεσμα των προσωπικών σου επιλογών. Αν γεννηθείς φτωχός και παραμένεις φτωχός, εσύ φταις.

Φυσικά, ένας από τους πιο εύκολους τρόπους για να μετατρέψεις έναν άνθρωπο σε τέρας, είναι να τον κάνεις να πιστέψει ότι ο κόσμος είναι δίκαιος.

Γιατί, αν ο κόσμος είναι δίκαιος, δεν χρειάζεται να βλέπεις με καλοσύνη ή με κατανόηση τον άστεγο, τον φυλακισμένο, τον φτωχό, και τον μεροκαματιάρη. Ακόμα και αν ζεις ανάμεσά τους. Αφού, είναι απόλυτα υπεύθυνοι για την κατάντια τους, πληρώνοντας έτσι το δίκαιο τίμημα των λανθασμένων επιλογών τους.

Αυτή η ιδέα σε οδηγεί και στο αντίστροφο συμπέρασμα, δηλαδή, ότι όσοι έχουν προνομιακή θέση στην κοινωνία, το αξίζουν. Δεν χρειάζεται να σκέφτεσαι κριτικά όταν κάποιος Α.Ρ.Δ. αναφέρεται στον “αξιότιμο” πολιτικό, ή στον “καινοτόμο” επιχειρηματία, αφού προφανώς το αξίζουν. Οι τραπεζικοί τους λογαριασμοί, ο πλούτος τους, η αναγνωρισιμότητά τους, ακόμα και ο αριθμός των “φίλων” και “ακόλουθων” τους στα κοινωνικά δίκτυα, είναι τρανταχτές αποδείξεις της αξίας τους ως άνθρωποι.

Πώς είναι δυνατόν όλοι αυτοί να έχουν άδικο;

Αλλά, την στιγμή που θα συνειδητοποιήσει κανείς ότι ο κόσμος είναι αποτρόπαια άδικος και εγγενώς τυχαίος, ότι οι κρίσεις μας και οι αντιλήψεις μας μπορούν να είναι διεφθαρμένες, ότι τα όποια προνόμιά μας δεν έρχονται ως αποτέλεσμα της ποιότητας του χαρακτήρα μας, τότε όλα γίνονται πολύ πιο πολύπλοκα.

Όπως έγραψε ο Βίκτωρ Ουγκώ στους Άθλιους: “Mes amis, retenez ceci, il n’y a ni mauvaises herbes ni mauvais hommes. Il n’y a que de mauvais cultivateurs”

Σε ελεύθερη μετάφραση: Φίλοι μου, ακούστε με, δεν υπάρχουν κακά φυτά και κακοί άνθρωποι. Μόνο κακοί καλλιεργητές.”

Και έτσι, ο κύκλος του μίσους συνεχίζεται, και τίποτα δεν φαίνεται να αλλάζει.

Τίποτα, γιατί οι πραγματικοί ένοχοι, όλοι αυτοί οι “κακοί καλλιεργητές”, παραμένουν ελεύθεροι και απλησίαστοι, κρυμμένοι σε επαύλεις με ιδιωτική ασφάλεια που μοιάζει με ιδιωτικό στρατό, σε βουλευτικά γραφεία, σε βίλες και θαλαμηγούς. Κρυμμένοι σε κοινή θέα.

Διατηρούν σώματα ασφαλείας, ιδιωτικά και κρατικά, δικαστές και εισαγγελείς, έτοιμοι όλοι να υπακούσουν στις εντολές τους, φανατισμένοι αρκετά ώστε να διαλύσουν όποιους σταθούν απέναντι τους, με αρκετή βία ώστε να αποτραπούν και οι υπόλοιποι από το να αντιδράσουν.

Σώματα ασφαλείας τα οποία δραστηριοποιούνται μόνο απέναντι στους απλούς ανθρώπους, μα ποτέ προς αυτούς, τους “κακούς καλλιεργητές”, όσο κι αν τα εγκλήματα τους είναι προφανή και εξόφθαλμα.

Αλλά προδίδονται. Προδίδονται από την λύσσα τους, την μανία τους και την βαρβαρότητά τους. Αποτέλεσμα του φόβου τους και της ανασφάλειάς τους, ότι θα χάσουν όλα αυτά που έχουν. Τα πλούτη, τον σεβασμό, την ισχύ και την επιρροή. Φοβούνται. Ένας άνθρωπος που δεν φοβάται, δεν χτίζει τείχη τριγύρω του, ούτε οργανώνει οπλισμένους στρατούς. Τρέμουν, βλέπεις, ότι κάποια μέρα θα τους τα πάρουν όλα με τη βία.

Μας μισούν και μας σιχαίνονται. Μας μισούν, επειδή μας χρειάζονται. Χωρίς εμάς, δεν μπορούν να δημιουργήσουν οικονομική αξία, πλούτο. Χωρίς την δική μας εργασία, είναι ένα τίποτα.

Είναι, όμως, πονηροί. Γνωρίζουν, ότι ο μόνος τρόπος να παραμείνουν εκεί που είναι, και οι υπόλοιποι στην θέση τους να τους υπηρετούν, είναι να μας χωρίσουν σε αντίπαλες ομάδες και να μας τρομοκρατήσουν. Να μας κάνουν να φοβόμαστε περισσότερο από αυτούς. Να μας κάνουν να φοβόμαστε όχι αυτούς, αλλά ο ένας τον άλλον. Να χάσουμε την εμπιστοσύνη μας στον άνθρωπο δίπλα μας, ώστε να κοιτάμε ο ένας τον άλλον με καχυποψία, και δυστυχώς, όχι πάντα χωρίς λόγο.

Και έτσι, καταλήγουμε στα χαρακώματα της ταυτότητας μας, της ιδεολογίας μας, των προτιμήσεων μας, και ξεχνάμε, ότι υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι στον κόσμο, διαφορετικοί από εμάς, αλλά ισότιμοι.

Εκτός, φυσικά, από τους φασίστες. Αυτοί, να παν να γαμηθούv. Δεν έχουν θέση σε καμία δημοκρατική κοινωνία.

Δεν χρειάζεται να είμαστε ίδιοι για να ενωθούμε. Και δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα ενότητας ετερογενών προσωπικοτήτων, από την φιλία. Ό,τι ισχύει, όμως, για έναν καλό φίλο, ισχύει και για όλους εμάς που ζούμε στον κόσμο που αυτοί έχουν δημιουργήσει, χωρίς την συγκατάθεση μας, παρά μόνο με την υποταγή μας και την αδυναμία μας να καταλάβουμε ότι μόνο ενωμένοι μπορούμε να απαλλαγούμε από τα δεινά του σύγχρονου κόσμου.

Μέσα από την ενότητά μας, όχι μέσα από την ομοιογένειά μας.

Γιατί, ένα από τα χαρακτηριστικά ενός καλού φίλου, μεταξύ άλλων, είναι η ταπεινότητα. Έχει ταπεινότητα, επειδή γνωρίζει ότι και αυτός τα έχει κάνει θάλασσα σε κάποια φάση της ζωής του, και αυτό ίσως του έχει διδάξει ότι το σημαντικότερο πράγμα είναι η κατανόηση και η καλοσύνη, τόσο προς τον εαυτό του, όσο και προς τους άλλους γύρω του.

Μια ιδανική παρέα φίλων δεν είναι αυτή όπου όλοι είναι αντίγραφα καρμπόν ο ένας του άλλου, αλλά αυτή που οι φίλοι έχουν ποικιλόμορφα πολυτάραχες ιδιωτικές ζωές, και είναι άνθρωποι που έχουν αποδεχθεί ότι τα παραπτώματά τους, τα λάθη τους, και τα συμπεράσματα που έχουν βγάλει από αυτά, τους έχουν απομακρύνει από αυτό που αυτή η σάπια κοινωνία θεωρεί χρήσιμο και πολύτιμο, το χρήμα και την εξουσία.

Αυτοί που, λόγω των δυσκολιών που έχουν αντιμετωπίσει στην ζωή τους, έχουν γίνει πρωταθλητές στην τέχνη της φιλίας, της γενναιοδωρίας και της κατανόησης.

Αλλά επειδή δεν βλέπω να κάνουμε το οτιδήποτε, ας απολαύσουμε τουλάχιστον αυτό το καλοκαίρι, πριν την επόμενη κρίση.

Καλά μπάνια!

Από την μακρινή ορεινή Χαλκιδική, με αγάπη,

Κώστας

Υ.Γ. Αν θέλουμε να πάρουμε τον έλεγχο της ζωής μας, ας εφαρμόσουμε επιτέλους, όχι τον σοσιαλισμό, αλλά την δημοκρατία, γιατί για τον σοσιαλισμό, απ’ ότι βλέπω, δύσκολα τα πράγματα.

(Φίλε Κώστα, τα έγραψες όλα και πολύ όμορφα. Κώστα, οι άνθρωποι στη ζωή κάνουν τις επιλογές τους. Κανένας δεν υποχρεώνει τους ανθρώπους να γίνουν δούλοι, καθάρματα και ρουφιάνοι αλλά βλέπουμε πόσοι το κάνουν με πολύ μεγάλη προθυμία. Ας απολαύσουμε το καλοκαίρι, την χρυσή εποχή των φτωχών, γιατί είναι το μόνο που έχουμε. Αν το έχουμε κι αυτό, ποτέ δεν ξέρεις. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.