Οι ΗΠΑ θα εισάγουν βρεφικό γάλα από την Αυστραλία, τη Βρετανία, ίσως και τη Ν. Ζηλανδία
Πιτσιρίκο, οι ΗΠΑ έριξαν τα μούτρα τους και θα εισάγουν 1,25 εκ. κονσέρβες σκόνης για βρεφικό γάλα από την Αυστραλία, όπως μεταδίδει το Reuters.
Για να συμβεί αυτό, οι ΗΠΑ, όπου ήδη κατευθύνονται άλλα 2 εκ. κονσέρβες σκόνης για βρεφικό γάλα από τη Βρετανία, θα χαλαρώσουν κάποιους περιορισμούς στις εισαγωγές.
Αρκετές γαλακτοκομικές εταιρίες στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, συμπεριλαμβανομένης και της μεγαλύτερης στον κόσμο, της Fonterra, βρίσκονται επίσης σε διαπραγματεύσεις με τον FDA (Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ) για να προμηθεύσουν με τη σειρά τους βρεφικό γάλα την αμερικάνικη αγορά.
Και το θέμα δεν είναι ότι η Ελλάδα αποτελεί ουσιαστικά προτεκτοράτο μίας χώρας που δεν έχει να δώσει γάλα στα παιδιά της, διότι και αυτό το ρεπορτάζ αποδεικνύει ότι οι ΗΠΑ είναι μία αυτοκρατορία σε μεγάλη παρακμή.
Το θέμα είναι ότι η Ελλάδα αργοπεθαίνει κυριολεκτικά και μεταφορικά. Η θνησιμότητα από όλες τις αιτίες έχει αυξηθεί δραματικά, αλλά τα ρίχνουν στον κορωνοϊό και όλα καλά.
Οι αυξήσεις στις τιμές βασικών προϊόντων είναι από εξωφρενικές ως εξωπραγματικές, και όλο και περισσότερα νοικοκυριά οδηγούνται στη φτώχεια και την πείνα, αλλά τα ρίχνουν στον πόλεμο και όλα καλά.
Kάπως έτσι, οι Έλληνες φυτοζωούν σε συνθήκες χώρας που βρίσκεται υπό κατοχή -εδώ και 12 χρόνια, μάλιστα- με την κατάσταση να έχει φτάσει πλέον στο απροχώρητο.
Να μείνουμε, όμως, στην Αυστραλία, καθώς ανακαλύφθηκε ότι το θαλάσσιο χόρτο που βρίσκεται στον Κόλπο των Καρχαριών και έχει ίση έκταση με το Μανχάταν είναι ηλικίας 4.500 ετών, όπως μεταδίδει το BBC.
Δηλαδή, όλο αυτό το υποθαλάσσιο λιβάδι που εκτείνεται σε 200 τετραγωνικά χιλιόμετρα, έχει προέλθει από έναν και μόνο σπόρο, ο οποίος φύτρωσε πριν 4.500 χρόνια και έκτοτε αναπτύσσεται.
Την ανακάλυψη έκαναν κατά τύχη ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Δυτικής Αυστραλίας, διαπιστώνοντας μέσω εξέτασης 18 χιλιάδων γενετικών δεικτών από βλαστούς που συνέλεξαν από πολλά διαφορετικά σημεία, ότι ένα και μόνο φυτό έχει εξαπλωθεί σε 180 χιλιόμετρα στον Κόλπο των Καρχαριών, βόρεια του Περθ.
Το φυτό είναι, μάλιστα, αρκετά ανθεκτικό στις διακυμάνσεις της θερμοκρασίας, την αλατότητα του νερού και το φως του ήλιου, ενώ αναπτύσσεται κατά 35 εκατοστά τον χρόνο.
Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μία ποσειδωνία, η οποία ευδοκιμεί μόνο στη Μεσόγειο και την Αυστραλία.
H υπέροχη posidonia oceanica, όπως είναι η επιστημονική της ονομασία.
Τα φύκια, όπως λέμε συνήθως, αλλά λανθασμένα, καθώς η ποσειδωνία είναι φυτό, παράγει οξυγόνο και αποτελεί καταφύγιο για τον γόνο, αλλά και για μεγαλύτερα ψάρια και άλλα θαλάσσια είδη.
Ακόμα και τα μαραμένα φύλλα της που ξεβράζονται στις ακτές, μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν λίπασμα με την κατάλληλη επεξεργασία, δηλαδή, αν αφαιρεθεί το αλάτι.
Η πυκνή φυλλωσιά της που ξεπερνάει το 1 μέτρο σε ύψος, ανακόπτει επίσης και την ορμή των κυμάτων, προστατεύοντας τις ακτές από τη διάβρωση.
Κάποτε φυτό της ακρογιαλιάς, όπως τα αρμυρίκια, η ποσειδωνία μεταπήδησε στη θάλασσα πριν εκατομμύρια χρόνια, αλλά πάντα σε ρηχά νερά (μέχρι 20μ. βάθος), σαν να μην μπορεί να απαρνηθεί εντελώς το μακρινό της παρελθόν και τον παλιό της εαυτό.
Ανάμεσα στα ξέφωτα που κάνουν τα λιβάδια της ποσειδωνίας με τον αμμώδη πυθμένα στο Θυμάρι εμφανίστηκε, εξάλλου, μία θαλάσσια χελώνα την Τετάρτη 1/6, η πρώτη που είδα μετά από 150 μπάνια το 2022.
Και η πρώτη από τις 24 Οκτωβρίου 2021.
Δεν κατάφερα, όμως, να τη βγάλω φωτογραφία, αφού μάλλον την τρόμαξα, κολυμπώντας γρήγορα προς το μέρος της και με προτεταμένο το χέρι – κάτι που εκλαμβάνουν ως απειλή όλα τα ζώα – με το οποίο κρατούσα την υποβρύχια μηχανή.
Δεν θα την έβλεπα καν, καθώς αρχικά ήταν καμιά 20αριά μέτρα από εκεί που κολυμπούσαμε με τον αδερφό μίας φίλης μου.
Παρατήρησα ότι κάτι καφέ-κίτρινο σε τριγωνικό σχήμα επέπλεε, αλλά νόμιζα ότι ήταν ένα ακόμα σκουπίδι.
Όταν δευτερόλεπτα μετά, όμως, χάθηκε κάτω από την επιφάνεια, κατάλαβα ότι ήταν θαλάσσια χελώνα.
Κινήθηκα πολύ γρήγορα προς το μέρος της, αλλά όταν την πλησίασα σε ικανή απόσταση για μία καλούτσικη φωτογραφία, έφυγε αστραπιαία προς το απέραντο γαλάζιο.
Όσο κι αν έψαξα στα ξέφωτα από τις ποσειδωνίες δεν την ξαναείδα.
Έμεινα έτσι με τις κλασικές φωτό με κέφαλους, μελανούρια και σαργό.
Αλλά και με μία αυγωμένη καβουρομάνα, που βρήκα πάνω σε ένα από τα βράχια, από τα οποία έριξα και πάλι 2-3 βουτιές με το κεφάλι.
Την έβγαλα φωτογραφία ανάποδα για να φαίνονται τα αυγά της που έχουν χρώμα κόκκινο ή καφέ, πριν την αφήσω ξανά ελεύθερη για να γεννήσει με το καλό και με έναν πόνο.
Νομίζω ότι σηκώνονται στα δύο πίσω ζεύγη των ποδιών τους και τινάζοντας τα αυγά τους, που μοιάζουν σαν χαβιάρι, γεννούν τα μικροσκοπικά καβουράκια.
Πριν χρόνια τάιζα μία άλλη αυγωμένη καβουρομάνα, με γαριδούλες και ψαράκια που μου έδιναν από τα αλιευτικά στο λιμανάκι της Π. Φώκαιας.
Την έβρισκα για βδομάδες στην ίδια φωλιά, μέχρι που μία μέρα δεν είχε πια αυγά.
Κι έναν νεοσσό γλάρου τάιζα, τα ωραία χρόνια τα παλιά.
Με γαριδούλα κι αυτόν από τον ψαρά.
Δεν μπορούσε να πετάξει ακόμα και ερχόταν προς το μέρος μου με πλάγια βήματα, διστακτικά.
Μου είπαν ότι πέταξε τελικά στο τέλος εκείνου του καλοκαιριού.
Βαγγέλης Σπανός
(Αγαπητέ φίλε, οι ΗΠΑ δεν είναι πια η χώρα που ήταν. Μάλλον, οι ΗΠΑ δεν ήταν ποτέ η χώρα που νομίζαμε ότι είναι. Αυτό συνέβαινε επειδή όλοι επικέντρωναν στα θετικά των ΗΠΑ και όχι στα αρνητικά. Για παράδειγμα, ποτέ δεν κοιτούσαμε πόσοι άνθρωποι ζουν με δελτίο στις ΗΠΑ, ή πόσο υψηλό είναι το ποσοστό βρεφικής θνησιμότητας. Στην διάρκεια της πτώσης τους, οι ΗΠΑ μπορεί να προκαλέσουν καταστροφές σε πολλές χώρες. Η Ελλάδα πρέπει να είναι προσεκτική αλλά, για την ώρα, η Ελλάδα συμπεριφέρεται σαν οι ΗΠΑ να είναι ο κυρίαρχος του πλανήτη. Δεν είναι πια. Καλές βουτιές. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.