Η μεροληψία της επιβίωσης και γιατί δεν αξίζει να σκάμε κιόλας

Γεια σου, Πιτσιρίκο μου.
Αυτές τις μέρες είχα μερικές ενδιαφέρουσες συζητήσεις με διάφορους ανθρώπους.

Χθες μιλούσα με ένα Γερμανό συνάδελφο γύρω στα 50, το οποίου η σύντροφος έφυγε από αρρώστια όταν τα παιδιά του ήταν ακόμα μωρά και αναγκάστηκε να τα μεγαλώσει μόνος του.

Σίγουρα δεν είναι ο μοναδικός άνθρωπος που βρέθηκε σε αυτή την κατάσταση και βασικά είναι και “τυχερός” που αυτό του συνέβη σε ένα πολιτισμένο κράτος που τον βοήθησε με πάρα πολλούς τρόπους.

Μου λέει, λοιπόν, στείλε μου φωτογραφίες να δω πώς είναι εκεί και του έστειλα μερικές. Του άρεσε πολύ. Του έκανε εντύπωση ο καθαρός γαλάζιος ουρανός, ο κήπος, η θέα στη θάλασσα κλπ.

Χωρίς να του πω απολύτως τίποτα, μου είπε μόνος του, “καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι να έχεις ένα τέτοιο μέρος και να μην μπορείς να ζήσεις σε αυτό”.

Όντως καταλαβαίνει, σκέφτηκα.

Μετά μου λέει, στείλε μου φωτογραφία από το χώρο που δουλεύεις και του στέλνω το γραφείο μου, με θέα τον πράσινο κήπο, αλλά επειδή το τωρινό γραφείο μου είναι στο ισόγειο στα παράθυρα έχει κάγκελα.

Όπως σχεδόν σε όλα τα σπίτια της περιοχής και σε πάρα πολλά στην Αττική.

Του γράφω, δεν είμαι στην φυλακή ακόμα, έτσι είναι τα σπίτια εδώ.

Μου γράφει, “of course prison, because you have to work”.

“Παγιδευμένος από ‘το όνομα της εταιρίας'”, μου γράφει.

Και κάπως έτσι, απλά καταλάβαμε ότι είμαστε στο ίδιο μήκος κύματος και συμφωνήσαμε, πως πλούσιος είναι αυτός που δεν χρειάζεται να δουλεύει, ανεξάρτητα από το πόσα λεφτά έχει.

Δηλαδή, τι σημασία έχει να είσαι ο Έλον ο Μασκ και να έχεις τα λεφτά του, αν ξοδεύεις την ζωή σου δουλεύοντας 80 ώρες την εβδομάδα, όπως καυχιέται ο ίδιος.

Εντάξει, δεν έμαθα κάτι καινούργιο φυσικά. Το ξέρω ότι η ελευθερία μου τελειώνει εκεί που αρχίζουν οι υποχρεώσεις μου απέναντι στον οποιοδήποτε αγοράζει τον χρόνο μου ή μου επιβάλλει τους κανόνες και τους νόμους.

Οι περισσότεροι άνθρωποι σε ένα κελί ζούμε, απλά για κάποιους το κελί είναι ευρύχωρο και με όλες τις ανέσεις και γι’ άλλους στενό και σκοτεινό.

Δεν θα σου κρύψω πως νιώθω πολύ τυχερός που δεν είμαι σε ένα σκοτεινό και στενό κελί, αλλά ζω σε ένα πιο ευρύχωρο. Και το ξέρω πως όλη μου την ζωή μέσα σε ένα κελί θα την ζω.

Όμως, παρ’ όλα αυτά είμαι από τους τυχερούς που έχουν πολλές άδειες εξόδου από το κελί και έχω αποφασίσει πλέον ότι η ζωή μου και η ζωή των παιδιών μου είναι πιο σημαντική από τις συνέπειες του να προσπαθήσω να αποδράσω.

Ένας δραπέτης λοιπόν, ήταν ο Αλβανός μπογιατζής που βάφει το σπίτι. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε και αυτός όταν κατάφερε να δραπετεύσει κάπου το ’90 από την χώρα του.

Σήμερα το πρωί είχαμε μια ενδιαφέρουσα κουβέντα και μου είπε πράγματα για την ζωή του.

Μου είπε ότι η Ελλάδα είναι καλύτερη χώρα να ζει κανείς από την Αλβανία, γιατί εδώ οι μαφιόζοι δεν είναι σαν της Αλβανίας.

Όπως και οι μαφιόζοι της Γερμανίας δεν είναι ίδιοι.

Μου κατονόμασε από μόνος του πολύ σωστά τα 2-3 ονόματα των μαφιόζων που κυβερνούν την χώρα.

Παρ’ όλα αυτά, ενώ ήταν κάποτε κτηνίατρος στο επάγγελμα, θεωρεί τον εαυτό του τυχερό που ζει εδώ και δεν θέλει να γυρίσει στην Αλβανία.

Μου είπε πως και στην Αλβανία ο κόσμος πλέον ψηφίζει μόνος του τους υπαλλήλους των μαφιόζων, όπως και εδώ, οπότε το δημοκρατικό περιτύλιγμα κρύβει πλέον δημοκρατικά την σαπίλα τους συστήματος.

Είπαμε και άλλα πολλά, αλλά βαριέμαι να τα γράφω, οπότε θα κρατήσω την απόλυτη γνώση για μένα.

Γενικά, δεν είμαι και δεν ήμουν ποτέ αισιόδοξος. Πάντα έβλεπα ότι όλα γύρω μου πάνε στον διάολο, απλά πιο μικρός δεν μπορούσα να το διαχειριστώ.

Πλέον έχω αποδεχτεί δυο πράγματα.

Πρώτον, όλα θα πάνε στο διάολο και θα πεθάνουμε όλοι.

Δεύτερον, είμαι πολύ τυχερός που ζω στην σημερινή εποχή και στην συγκεκριμένη γεωγραφική θέση.

Η τεχνολογία με κρατά ζωντανό και μου δίνει μια πολύ καλή ποιότητα ζωής, ενώ, αν γεννιόμουν πριν από 60-70 χρόνια, δεν θα επιβίωνα να κάνω τα πέμπτα γενέθλια μου.

Πολλοί δεν εμπιστεύονται την τεχνολογία και την επιστήμη, αλλά ξεχνάνε την δυαδικότητα της ζωής και των πραγμάτων.

Σχεδόν τα πάντα στην φύση και την ζωή έχουν δυαδική φύση. Οτιδήποτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί για καλό, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για κακό. Το ίδιο πράγμα έχει δυο χρήσεις.

Σκεφτείτε το για όλα τα πράγματα γύρω σας.

Έτσι ακριβώς και η ίδια τεχνολογία μπορεί να κάνει καλό και κακό.

Ένα στιλό στα χέρια ενός συγγραφέα είναι εργαλείο, ενώ στα χέρια ενός άλλου είναι ένα αμβλύ αντικείμενο που σκοτώνει κάποιον αν το καρφώσει στο μάτι ενός άλλου.

Οπότε, τι να κάνουμε; Να απαγορεύσουμε τα στιλό;

Η χρήση της τεχνολογίας εξαρτάται από το ποιος την χρησιμοποιεί. Επομένως, εξαρτάται από εμάς τους ανθρώπους.

Νομίζω ότι το έχω αναφέρει ξανά, πως τις προσφορές με τα περισσότερα λεφτά που έχω λάβει είναι από την πολεμική βιομηχανία. Η διαφορά στα ποσά είναι τεράστια, δεν είναι κάτι το οποίο απλά το προσπερνάς.

Αλλά κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν πρόβλημα να πάρουν αυτά τα λεφτά και να κοιμούνται ήσυχοι τα βράδια. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι.

Οπότε, το πρόβλημα δεν είναι η τεχνολογία, είναι οι άνθρωποι. Είμαστε ακόμα πρωτόγονα ζώα.

Είμαι επίσης τυχερός που είμαι μηχανικός. Ξέρεις, Πιτσιρίκο, οι μηχανικοί είναι και αυτοί φιλόσοφοι κατά μία έννοια. Για παράδειγμα, οι μηχανικοί που διαβάζουμε αρκετά γνωρίζουμε για το survivοrship bias ή την μεροληψία της επιβίωσης, όπως θα το μετέφραζε μάλλον κάποιος στα Ελληνικά.

Αυτό σημαίνει, ότι τις περισσότερες φορές τα συμπεράσματα που βγάζουμε είναι λάθος, γιατί έχουμε την τάση να τα εξάγουμε με ανθρώπινους όρους και λογική και βάση του περιβάλλοντος γύρω μας.

Η πραγματικότητα, όμως, μπορεί να είναι τελείως διαφορετική και είναι δύσκολο να εξάγουμε ασφαλή συμπεράσματα για οτιδήποτε, αν πρώτα δεν μπορούμε να αφαιρέσουμε την μεροληψία μας, είτε αυτή είναι εσκεμμένη είτε όχι.

Οπότε, όλα καλά. YOLO.

Ό,τι είναι να γίνει θα γίνει.

Είμαστε ακόμα πολύ πρωτόγονοι, για να περιμένουμε κάτι καλύτερο από αυτό που έχουμε ήδη.

Επομένως, είμαι σε αναμονή για την επόμενη καταστροφή, αλλά δεν θα σκάσω κιόλας. Ας τα διαλύσουν όλα. Ας εξαφανίσουν την ζωή στον πλανήτη. Σόρι κιόλας, παιδιά, αλλά εγώ δεν μπορώ να κάνω κάτι να τους αποτρέψω, κάνω διακοπές τώρα.

Διακοπές τώρα και για τα επόμενα χρόνια, μέχρι να πάω να βρω τον Τράγκα να τον ρωτήσω τι τα έκανε τόσα λεφτά που είχε.

Από την Ανάβυσσο, που σαν τον Βερολίνο δεν έχει.

Δ.

Υ.Γ. Η σκυλίτσα του σπιτιού, που μόνο σκυλίτσα δεν την λες γιατί είναι μεγαλύτερη από εμένα σε μέγεθος, έχει καρκίνο. Δεν θα ζήσει πολύ, είπε ο κτηνίατρος και δεν παίρνει καμία θεραπεία. Είναι σίγουρα το τελευταίο καλοκαίρι που την βλέπουμε. Μέχρι να φύγουμε την ταΐζω κρέατα, μαγειρευτά και γλυκά που της αρέσουν πολύ και δεν έπρεπε να τρώει. Ας τα φάει τώρα που δεν κινδυνεύει πλέον από την ζάχαρη. Μέσα στον πόνο της, είναι πολύ χαρούμενη που τρώει όλα αυτά τα γλυκά, το καταλαβαίνω από το κούνημα της ουράς της.

(Φίλε Δημήτρη, σήμερα το ηλιοβασίλεμα -στη μεγαλύτερη μέρα του χρόνου- ήταν υπέροχο. Καλά μπάνια. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.