Το ροζ μνημόνιο (μέρος α’)
Ήταν μία κρύα μέρα του Οκτώβρη. Ένα ψυχρό λευκό πέπλο είχε καλύψει τα ήρεμα νερά του Μάιν και ο ήλιος είχε κρυφτεί πίσω από τα γκρίζα σύννεφα της Φρανκφούρτης. Το φως της ημέρας δεν προσέφερε καμία ζεστασιά.
Ο Κυριάκος άνοιξε τα μάτια του, αλλά δεν μπορούσε να σηκωθεί από το κρεβάτι, ήταν εξαντλημένος, κουρασμένος από τις ευθύνες και από την κατάσταση στο σπίτι. Το βάρος όλων αυτών έμοιαζε ασήκωτο εκείνο το πρωινό και δεν είχε καμία διάθεση.
Είχε μάθει από μικρός, όμως, να κρύβει τις αδυναμίες του πίσω από χαμόγελα, σε σημείο που του ήταν δύσκολο πια να ξεχωρίσει ποτέ έπρεπε, ή δεν έπρεπε να χαμογελά. Δεν ήταν εύκολη υπόθεση, βλέπεις, να μεγαλώνεις κάτω από την σκιά του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Δεν ήταν τόσο ότι φοβόταν τον πατέρα του, τον θαύμαζε, αλλά έβρισκε πάντα δύσκολο να αντιμετωπίσει την αντίθεση μεταξύ των προσδοκιών του πατέρα του και των φωνών μέσα στο μυαλό του που του έλεγαν ότι δεν είναι αυτός για την πολιτική, αυτός είναι για ταξίδια, για περιπέτειες, για τη χαρά της ζωής. Όχι, ο Κυριάκος δεν φοβόταν τον πατέρα του. Αυτό που τον τρόμαζε περισσότερο από όλα, ήταν η Ντόρα.
Η σκέψη της Ντόρας ήταν αρκετή για να τον σηκώσει από το κρεβάτι. Πήρε μία βαθιά ανάσα, ξεφύσηξε, και πέταξε τα μεταξωτά σεντόνια του βασιλικού κρεβατιού στο πάτωμα. Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε ένα ελαφρύ ράπισμα στην πόρτα.
“Κύριε πρωθυπουργέ”, ακούστηκε από πίσω, “είστε ξύπνιος;”
Ήταν η φωνή του Μπάμπη, από την ασφάλειά του. Ο Κυριάκος ξεφύσηξε ακόμα μία φορά.
“Ναι Μπάμπη, ξύπνιος είμαι, έγινε κάτι;”.
“Κύριε πρωθυπουργέ, η λιμουζίνα θα έρθει να σας πάρει σε μία ώρα για να σας πάει στο συνέδριο. Το πρωινό σας θα είναι έτοιμο σε δεκαπέντε λεπτά”.
Εκείνος δεν απάντησε. Ο Μπάμπης ήταν επιλογή του Άδωνι και δεν τον εμπιστευόταν καθόλου, ήξερε ότι τον ρουφιανεύει. Ο Άδωνις τον είχε παρουσιάσει κάτι ανάμεσα σε Τζων Ράμπο και Τζον Γουίκ, μα, όσο και αν τον παίνευε, εκείνου του φαινόταν σαν μπράβος σε κλαμπ της παραλιακής. Χώρια που φοβόταν μην τυχόν και βάλει κοντομάνικο καμιά μέρα και φανεί ο αγκυλωτός σταυρός που είχε τατουάζ στο μπράτσο, όσο κι αν ο ίδιος ο Μπάμπης ορκιζόταν ότι δεν ήταν αγκυλωτός σταυρός, αλλά αρχαιοελληνικός μαίανδρος.
Το Ευρωπαϊκό Συνέδριο για την 4η Βιομηχανική Επανάσταση είχε προσελκύσει σχεδόν όλους τους πολιτικούς αρχηγούς των κρατών μελών, τόσο τους αρχηγούς των κυβερνήσεων, όσο και μέλη της αντιπολίτευσης. Αυτό σήμαινε ότι και ο Αλέξης θα ήταν εκεί, αλλά προσπάθησε να διώξει αυτή τη σκέψη από το μυαλό του. Δεν είχε καμία όρεξη να του μιλήσει και είχε υποσχεθεί στον εαυτό του ότι θα κρατήσει αποστάσεις, αφού, για κάποιον λόγο που δεν μπορούσε να εξηγήσει, τα πειράγματα του Αλέξη τον ενοχλούσαν ιδιαίτερα.
Ο Κυριάκος σύρθηκε μέχρι το πολυτελές μπάνιο και έριξε λίγο κρύο νερό στο πρόσωπό του για να διώξει τα τελευταία ψήγματα του ύπνου που είχαν απομείνει. Για καλή του τύχη, η Μαρέβα δεν ήθελε να έρθει σε αυτό το ταξίδι. Όχι πως θα του έδινε και πολλή σημασία, αλλά τελευταία αισθανόταν κουρασμένος, και το τελευταίο πράγμα που χρειαζόταν ήταν η γκρίνια της.
Η αλήθεια είναι ότι ο Κυριάκος ποτέ δεν αγάπησε πραγματικά την Μαρέβα. Το διάστημα από την ημέρα που την γνώρισε, μέχρι την στιγμή που ανέβηκε τα σκαλιά της εκκλησίας, του φαινόταν σαν αστραπή, σαν μια θύελλα. Όχι τόσο από συναισθηματική ένταση, αν και το σeξ δεν ήταν άσχημο, αλλά περισσότερο από την άποψη ότι, όπως και σε ένα ακραίο φυσικό φαινόμενο, έτσι και με την Μαρέβα, ο ίδιος δεν φαινόταν να ασκούσε κανέναν έλεγχο.
Η χαρά του ήταν τα παιδιά. Όσο ήταν μικρά, γιατί τώρα, δεν ήταν πια και τόσο σίγουρος. Αλλά δεν μπορούσε να κάνει πια πίσω. Η υπόλοιπη οικογένεια την αποδέχτηκε πολύ γρήγορα και επομένως δεν είχε άλλη επιλογή, πράγμα που ενέτεινε την αίσθηση της απουσίας ελέγχου που αισθανόταν. Άλλωστε, είναι γνωστό ότι για να κάνεις πολιτική καριέρα, πόσο μάλλον να γίνεις πρωθυπουργός, αυτό προϋποθέτει να είσαι παντρεμένος με παιδιά, μια εικόνα που καθησυχάζει τους ψηφοφόρους ότι δεν είσαι κανένας ανώμαλος, ή κανένας περίεργος.
Με δισταγμό κοίταξε το κινητό του. 187 μηνύματα και 363 ανακοινώσεις. Ο Κυριάκος ξεφύσηξε βαριά, σκεπτόμενος ότι θα ήταν μία απ’ αυτές τις μέρες. Τι βάρος και αυτό, το βάρος της ευθύνης, το βάρος της διακυβέρνησης μιας ολόκληρης χώρας, 10 εκατομμυρίων ανθρώπων όπου ο καθένας ξυπνούσε καθημερινά και το μόνο που σκεφτόταν ήταν το πώς θα δαγκώσει το λαρύγγι του άλλου. Βέβαια, η θέση έχει και τα καλά της, και η Βίλα Κένεντι ήταν ένα από αυτά.
Η σκέψη αυτή δεν κράτησε πολύ. Το στομάχι του γουργούρισε με τον βρυχηθμό δέκα καυλωμένωv λιονταριών του Σερενγκέτι. Έτρεξε στην πολυτελή χέστρα και πρόλαβε το κακό στο παρά πέντε. Μάλλον ήταν τα θαλασσινά που είχε φάει χθες στο Gusto, σκέφτηκε. “Michelin και μ@λακίες”, ψιθύρισε στον αέρα. “Τι να μας πουν και οι Γερμανοί από θαλασσινά”, σκέφτηκε από μέσα του, αναπολώντας εκείνα τα ζεστά καλοκαιρινά βράδια παρέα με τον Βαγγέλη, που έτρωγαν χταπόδια και καλαμαράκια στο Βαρούλκο. Είχε καιρό να βρεθεί με τον Βαγγέλη, αλλά οι καιροί είναι επικίνδυνοι, και πρέπει να κρατάς τα προσχήματα.
Πριν προλάβει να συνέλθει από το εκρηκτικό άδειασμα, ένα δεύτερο ράπισμα στην πόρτα ήρθε ως προσβολή στην ήδη κακή διάθεση του.
“Το πρωινό σας, κύριε Πρωθυπουργέ.”, γκάριξε πίσω από την πόρτα ο Μπάμπης.
Ο Κυριάκος ξεφύσηξε βαριά και πάλι. Ήταν η ώρα να φορέσει πάλι το χαμόγελο. Πέταξε πάνω του την ρόμπα του ξενοδοχείου, χτένισε βιαστικά τα μαλλιά του με το χέρι, και κοιτάχτηκε για μια στιγμή στον καθρέφτη για να βεβαιωθεί ότι δεν μοιάζει με βρικόλακα.
Το είδωλό του του χαμογέλασε πίσω.
Από το μακρινό Αμστελόδαμο, με αγάπη,
Κώστας
Υ.Γ. Το παρόν είναι μια φανταστική ιστορία. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και χαρακτήρες δεν είναι διόλου συμπτωματική, αλλά απολύτως εσκεμμένη.
(Φίλε Κώστα, ο Κυριάκος σε εμπνέει. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.