Το ροζ μνημόνιο (μέρος β’)

Το φως του ήλιου έπεφτε ακόμα καυτό στο πρόσωπό της μέσα από τα παράθυρα, αν και ο Οκτώβρης είχε μπει για τα καλά. Οι ήχοι του αστικού κονσέρτου της Αθήνας έφταναν στο κρεσέντο τους, μα βρίσκονταν αρκετά μακριά από τα αυτιά της για να την ενοχλήσουν. Σήμερα είχε ξυπνήσει αναστατωμένη, και ούτε το φως του ήλιου, ούτε η ησυχία στο σπίτι ήταν ικανά να την ηρεμήσουν.

Η Περιστέρα είχε ένα απαίσιο πρωινό. Είδε ένα ανόητο όνειρο που την έκανε να σηκωθεί απότομα, από αυτά που την βασάνιζαν τελευταία. Σε κάθε ένα από τα όνειρα αυτά, εκείνη και ο Αλέξης είναι ακόμα νέοι, εκείνος έχει ακόμα μακρύ μαλλί και είναι αδύνατος, η φωνή του είναι ακόμα η δική του και όχι μια φθηνή απομίμηση του Ανδρέα, και την καλεί να πάνε κάπου μαζί, μα εκείνη δεν θέλει.

“Πώς πέρασαν έτσι τα χρόνια, ρε γαμώτο;”, αναρωτήθηκε εκνευρισμένη.

Τα πράγματα με τον Αλέξη δεν πήγαιναν καλά. Κάτι είχε σπάσει μεταξύ τους μετά το καλοκαίρι του ’15 και όσες προσπάθειες και αν είχε κάνει για να το ξανακολλήσει είχαν αποβεί άκαρπες.

Ήταν αλλιώς τα πράγματα όταν ήταν απλώς αρχηγός ενός μικρού κόμματος που δεν διανοούνταν ούτε στα τρελά του όνειρα ότι θα κυβερνήσει, ενός κόμματος καταγγελίας, που σαν λυσσασμένο πίνσερ ορμούσε αγριεμένα στα πίτμπουλ της εξουσίας με το δάχτυλο σηκωμένο και την φωλιά του καθαρή.

“Πού είναι εκείνες οι μέρες οι αγνές, οι μέρες του ηθικού πλεονεκτήματος, οι μέρες του αγώνα;”, αναπόλησε δειλά.

Ο Αλέξης θα έλειπε σε κάποιο ταξίδι στην Φρανκφούρτη, για κάποιο συνέδριο, πράγμα που σήμαινε ότι δεν θα είχε να ασχοληθεί μαζί του τις επόμενες μέρες. Της είχε μιλήσει εκτενώς γι’αυτό το ταξίδι, αλλά δεν θυμόταν τίποτα. Κάτι της είχε αναφέρει σχετικά με τεχνητή νοημοσύνη, αλλά τώρα τελευταία δυσκολευόταν να του δώσει σημασία.

“Τεχνητή νοημοσύνη και κουραφέξαλα”, σκέφτηκε, “τι να σου κάνει η τεχνητή νοημοσύνη μπροστά στην φυσική ηλιθιότητα;”

Αλλά δεν ήταν ούτε τα συνεχόμενα ταξίδια του που την ενοχλούσαν, ούτε οι σκανδαλώδεις κινήσεις του στα εσωκομματικά. Άλλωστε, είχαν συμφωνήσει από τον καλοκαίρι του ’15 να μην συζητούν για πολιτικά στο σπίτι. Όχι, ο Αλέξης είχε αναπτύξει κάτι εδώ και πολύ καιρό που την απωθούσε τόσο σε πολιτικό επίπεδο, όσο και σεξoυαλικά, και για κάποιον περίεργο λόγο ήταν πεπεισμένη ότι είχε να κάνει με τον τόνο φωνής και τους μανιερισμούς του Ανδρέα Παπανδρέου.

“Δηλαδή αυτό τι με κάνει εμένα, Δήμητρα Λιάνη; Ωχ, θεέ μου”, σκέφτηκε. “Επαναστάτη παντρεύτηκα, φιλελές μου βγήκε”, είπε από μέσα της εκνευρισμένη.

Ο μικρός τα είχε βάλει και αυτός με τον πατέρα του και δικαιολογημένα. Τώρα πια είχε μεγαλώσει αρκετά, ώστε να καταλαβαίνει την ιδιαιτερότητα του ονόματός του και το τι αυτό συμβολίζει, πράγμα που τον είχε οδηγήσει σε μια πρόωρη κρίση ταυτότητας, αφού ο πατέρας του ήταν υπεύθυνος για την μεγαλύτερη αριστερή κωλοτούμπα στην νεότερη ελληνική ιστορία, και, κατά πολλούς, ένας προδότης της τάξης του και κάθε σοσιαλιστικού ενστίκτου.

“Γλυκέ μου, Ερνέστο! Τι έχεις να τραβήξεις και συ έτσι όπως τα έκανε ο πατέρας σου”, σκέφτηκε.

Ορφέας-Ερνέστο, μα τι όνομα και αυτό, ο σίγουρος τρόπος να μεγαλώσεις ένα παιδί βουτηγμένο στα κόμπλεξ. Πάρ’ τ’ αβγό και κούρευ’ το. Πώς είχε ενδώσει σε αυτό; Ακόμα την εξέπληττε ο τρόπος με τον οποίο ο Αλέξης μπορούσε να την πείσει ακόμα και για πράγματα για τα οποία ήταν σίγουρη για τον εαυτό της ότι διαφωνεί.

“Θα μου πεις, το ίδιο έχει κάνει σε μια ολόκληρη παράταξη και σε εκατομμύρια ψηφοφόρους, εσύ θα γλιτώσεις;”, σκέφτηκε, “άλλωστε, ξέρει τα κουμπιά μου, και απ’ ό,τι φαίνεται, και τα δικά τους.”

Το πρόγραμμά της σήμερα ήταν απαίσιο, όπως και το πρωινό της. Έπρεπε να παραβρεθεί σε μια βαρετή μεγαλοαστική δεξίωση της Εθνικής Πινακοθήκης, βουτηγμένη στη λούμπεν σνομπαρία της υψηλής κοινωνίας της Αθήνας, στην οποία θα βρισκόταν επίσης προσκεκλημένη και η Μαριάννα. “Ωχ, θεέ μου, τι έχω να ακούσω πάλι απόψε”, σκέφτηκε από μέσα της, αλλά δεν τολμούσε να το αφήσει να φανεί, ούτε να το πει φωναχτά, ακόμα και μέσα στο ίδιο της το σπίτι.

“Ακόμα και οι τοίχοι έχουν αυτιά στις μέρες μας, ή μικρόφωνα”, σκέφτηκε.

Η Περιστέρα, βλέπεις, μπορούσε να κοιτάξει ακόμα πέρα από τα λεφτά της Μαριάννας, ή μάλλον, του συζύγου της Μαριάννας, και το μόνο που έβλεπε ήταν ένα τσόκαρο και μισό. Ένα ακριβό τσόκαρο, όμως, προς το οποίο πρέπει να μετράει τα λόγια της διπλά και τριπλά πριν ανοίξει το στόμα της. Μπορεί εκείνη να ήταν σύζυγος αρχηγού κόμματος εξουσίας και πρώην πρωθυπουργού, αλλά εκείνη ήταν σύζυγος εφοπλιστή, και, όπως όλοι γνωρίζουμε, οι εφοπλιστές κυβερνούν κάθε χρόνο, όχι ανά τετραετία, ή, θεός φυλάξοι, ανά οκταετία.

“Όλα και όλα”, σκέφτηκε, “εδώ είναι Ελλάδα.”

Το κινητό της άρχισε να χτυπάει την ώρα που ήταν ακόμα βυθισμένη στις σκέψεις της και την έπιασε απροετοίμαστη. “Έλα Χριστίνα, καλημέρα”, απάντησε απότομα στο τηλέφωνο και αμέσως το μετάνιωσε.

Η Χριστίνα ήταν γραμματέας της και εξαιρετικά αγχώδες άτομο, αλλά εξαιρετικά χρήσιμη και αξία στα καθήκοντά της, ένα άτομο εμπιστοσύνης. Μιλούσε ακατάπαυστα και πηδούσε από το ένα θέμα στο άλλο, ενώ ήταν ανελέητα λεπτομερής σε αρρωστημένο σημείο, πράγμα που της την έδινε στα νεύρα πολλές φορές. Αλλά η Περιστέρα χρειαζόταν ένα τέτοιο άτομο στη ζωή της, γιατί η οργάνωση δεν ήταν ποτέ ένα από τα φόρτε της, συνεπώς είχε αποφασίσει από καιρό ότι θα την ανεχόταν. Μα σήμερα ήταν διαφορετικά. Κάτι μέσα της την έτρωγε. Ήταν εκείνο το καταραμένο το όνειρο.

“Τι μονοπάτι είναι αυτό που με πας, ρε Αλέξη; Για αλλού πηγαίναμε, και συ τώρα ποζάρεις με εφοπλιστές στις εκκλησίες”, σκέφτηκε με παράπονο.

“Χριστίνα. Χριστίνα. Χριστίνα, μισό λεπτάκι σε παρακαλώ. Σε ευχαριστώ πολύ για την πρωινή ενημέρωση, αλλά θέλω να ακυρώσεις όλα μου τα ραντεβού και τα τηλεφωνήματά μου για σήμερα. Ναι και την Τατιάνα. Όχι. Ναι και την Πινακοθήκη. Όχι, δεν είμαι άρρωστη, απλά θέλω να τα ακυρώσεις όλα”, είτε με ήρεμο και αποφασισμένο τόνο.

“Και Χριστίνα, κλείσε μου μια φουλ περιποίηση στο Μεγάλη Βρετανία για σήμερα. Και μασάζ, ναι, με τον Πάμπλο.”

Η Περιστέρα έκλεισε το τηλέφωνο και χαμογέλασε στον εαυτό της. Ο Πάμπλο ήταν καινούργιος στο Μεγάλη Βρετανία, αλλά είχε μαγικά χέρια και την τελευταία φορά είχε σηκωθεί από το κρεβάτι του μασάζ αλοιφή. Ο Αλέξης είχε χρόνια να της κάνει μασάζ στην πλάτη, όπως έκανε παλιά, αλλά η Περιστέρα ήταν αποφασισμένη ότι δεν θα άφηνε την σκέψη αυτή να της χαλάσει το υπόλοιπο της ημέρας της.

“Άσε τον φιόγκο να τρέχει στα σαλόνια της Φρανκφούρτης”, σκέφτηκε. Αφού αυτός δεν θέλει επανάσταση, εκείνη θα κάνει το αμέσως καλύτερο πράγμα: μια μέρα στο spa.

Από το μακρινό Αμστελόδαμο, με αγάπη,

Κώστας

(Το ροζ μνημόνιο μέρος α’ εδώ.)

(Φίλε Κώστα, ο Αλέξης Τσίπρας κατάλαβε καλύτερα από όλους το πόσο απατεώνες είναι οι σημερινοί αριστεροί, που άλλα λένε, άλλα εννοούν και άλλα κάνουν. Ο Τσίπρας ήξερε σε ποιους απευθύνεται, και, βέβαια, ήξερε καλά πως η μικροαστική και δουλοπρεπής ελληνική κοινωνία και η μικροαστική αριστερά λατρεύουν τα ψέματα και την υποκρισία. Ο Τσίπρας κατάλαβε πως ο κάθε Έλληνας νοιάζεται μόνο για την τσέπη του και την πάρτη του, και πως, όταν ο Έλληνας γεμίσει την τσέπη του, μπορεί και να λέει αριστερά τσιτάτα σαν τον …Παπαδημούλη. Οπότε, αυτό πουλάει ο Τσίπρας, που είναι άνθρωπος της εποχής του. Πλάκα έχουν όλα αυτά αλλά πολλοί τα παίρνουν στα σοβαρά. Αυτοί είναι πιο αστείοι από τον Τσίπρα, που χρησιμοποιεί πια και εκφράσεις από τα ευαγγέλια, για να πείσει τους …αριστερούς. Βλέπω στο μέλλον τον Τσίπρα να παίρνει μόνος του τον Επιτάφιο στην πλάτη και να τρέχει. Όσο για την Περιστέρα, είναι προφανές πως είναι ίδια με τον Τσίπρα. Τα ζευγάρια στην Ελλάδα γίνονται συμμορία. Ειδικά, όταν εμφανίζεται το χρήμα και η δόξα. Είναι εντυπωσιακό το πόσοι άνθρωποι στην Ελλάδα έχουν κάνει την διαδρομή από την ΚΝΕ ως τα κότερα των εφοπλιστών. Πατημένο το μονοπάτι. Καλή άνοιξη, Κώστα. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.