Η έρευνα

Αγαπητέ μας blogger,
Επειδή οι έρευνες ήταν ένα από τα βασικά εργαλεία στη δουλειά που έκανα όταν ήμουν νέος, σκέφτηκα να μοιραστώ με τούς συν-αναγνώστες μερικά facts (όχι απόψεις) για να υπάρχει ξεκάθαρη εικόνα για την αξία των ερευνών.

Υπάρχουν οι ποσοτικές έρευνες. Είναι μια ακριβή δουλειά που γίνεται σε σταθερή βάση (συνήθως 2μηνο), μετράει τιμολόγια και προϊόντα, και υπολογίζει κύκλο εργασιών και μερίδια αγοράς για τις εταιρείες που συμμετέχουν. Για την ακρίβεια των αποτελεσμάτων της, να πω απλώς ότι η απόκλισή τους είναι κάτω από το 1%.

Υπάρχουν οι ποιοτικές έρευνες. Ακόμα πιο ακριβή δουλειά γιατί γίνεται κατά παραγγελία, και με ζητούμενα που ορίζει αυτός που τις παραγγέλνει. Αν είχαμε το χρόνο και τη διάθεση να δείξουμε ευρήματα τέτοιων ερευνών, θα βλέπαμε πόσο παλιά και πόσο συχνά αποκάλυπταν την χαμηλή ποιότητα της κοινωνίας του προτεκτοράτου.

Στη δεκαετία του ’80, ελάχιστες ήταν οι τηλεφωνικές έρευνες. Είχαν το μικρότερο κόστος αλλά και τη μικρότερη αξιοπιστία. Πολύ κακή ποιότητα δείγματος, μεγάλα ποσοστά απόρριψης (οι ερωτώμενοι ήταν απασχολημένοι και δεν είχαν καιρό για χάσιμο), πολλές πλαστές απαντήσεις (για να ξεμπερδεύουν), και αντίστοιχα ανακριβή αποτελέσματα.

Είχαν, ωστόσο, δυο πλεονεκτήματα που τις βοήθησαν να αναπτυχθούν. Το ένα ήταν η ανοχή μας στο κακής ποιότητας δείγμα. Το ποιοτικά κακό δεν πειράζει αν γίνει πιο κακό, αρκεί να μικρύνει κι άλλο το κόστος. Το άλλο ήταν τα μεγάλα ποσοστά απόρριψης (οι απαντήσεις ΔΞ/ΔΑ και το κλείσιμο του τηλεφώνου κατάμουτρα).

Ένα υπερβολικά μεγάλο ποσοστό ΔΞ/ΔΑ δεν πρέπει να φανεί γιατί δεν κάνουμε δουλειά έτσι. Άρχιζαν, λοιπόν, κάτι περίεργες αναγωγές, ένα είδος μοιρασιάς του αρχικά υπερβολικού ΔΞ/ΔΑ στις υπόλοιπες απαντήσεις. Κάπου εκεί έμπαινε και η ικανοποίηση του πελάτη, σύμφωνα με την οποία γινόταν μια ‘’δημιουργική αναγωγή’’, ώστε να προκύψει ένα τελικό αποτέλεσμα πιο κοντά σ’αυτό που θα ήθελε να δεί.

Η ‘’δημιουργική αναγωγή’’ γίνεται με την μέθοδο της verisimilitude ή -σε απλά ελληνικά- της αληθοφάνειας. Παίζεις λίγο με το δείγμα και τον αριθμό των απαντήσεων ΔΞ/ΔΑ, μαγειρεύεις το ίδιο φαγητό σε διαφορετικές κατσαρόλες με αλλιώτικα μπαχαρικά στην καθεμία, και με την ίδια έρευνα ταΐζεις 2-3 πελάτες. Έξυπνα παιδιά είναι οι φίλοι μας στο blog άρα αντιλαμβάνονται τα υπόλοιπα.

Επιστρέφοντας στο τελευταίο σου post για την ελευθερία του Τύπου στο προτεκτοράτο (να θέλουν ελευθερία τα χάπατα του προτεκτοράτου, αξία ανεκτίμητη), δεν αντέχω στον πειρασμό να κάνω μερικά σχόλια, πάντα με την ανοχή σου. Θα παραβλέψω την ένταξη των ΜΚΟ στους θεσμούς (να που έγιναν θεσμοί και οι πιο σκοτεινές κερδοσκοπικές -κι όχι μόνον- κλίκες) και θα πάω στην ουσία.

Τι εμπιστεύονται περισσότερο οι ελληνο-εθελόδουλοι;

-Toν στρατό (παραγωγό κάμποσων δικτατοριών στη διάρκεια του 20ου αιώνα)

-Το ΕΣΥ (που επέτρεψαν τη διάλυσή του και κατόπιν το έβριζαν συνεχώς με 1-2 διαλείμματα για χειροκρότημα)

-Τις ιδιωτικές επιχειρήσεις (θεσμός κι αυτές, που τους πουλάνε τα ίδια προϊόντα 2 και 3 φορές πιο ακριβά)

-Την ΕΛΣΤΑΤ (που φτιασιδώνει τα στατιστικά στοιχεία κατ’ εντολήν των εκάστοτε κυβερνήσεων)

-Την κυβέρνηση (μάλλον των Βρυξελλών εννοούν)

-Την αστυνομία (γιατί και το ξύλο που ρίχνουν τα ΜΑΤ έχει τη δική του τεχνογνωσία)

-Την Προεδρία της Δημοκρατίας (γνωστή η αγάπη των νεοελλήνων στις γλάστρες)

-Τη Δικαιοσύνη (που δεν χάνουν ευκαιρία να υπογραμμίζουν την εμπιστοσύνη που της έχουν)

-Το εκπαιδευτικό σύστημα (αλίμονο αν δεν εμπιστεύονταν το σύστημα που παράγει νεοέλληνες)

-Την Εκκλησία (με το άγιο φως, τις άγιες παντόφλες και ζώνες και ό,τι άλλο άγιο πουλάει)

-Την κεντρική τράπεζα (που έφτασε το Τ3 στο Τ10 την εποχή του χρηματιστηρίου)
(σ.σ. κοίτα τι θυμάται τώρα ο γέρος του blog!)

-To κοινοβούλιο (το μπoυρδέλο της γειτονιάς του, όπως το αποκαλούσε πριν μερικά χρόνια)

Δεν προχωρώ παρακάτω γιατί νιώθω ένα ανακάτεμα στο στομάχι. Στη συγκεκριμένη έρευνα (ο θεός να την κάνει!) θα έπρεπε να υπάρχει άλλη μια εναλλακτική επιλογή που θα ήταν η ‘’Κανένα από τα παραπάνω’’. Μάλλον χάθηκε στο ίδιο σκοτάδι που χάθηκε και η λευκή ψήφος μέχρι να εμφανιστεί επίσημα μαζί με τα άκυρα ψηφοδέλτια. Άκυρη κι αυτή γιατί το πραγματικό της μήνυμα είναι ανεπιθύμητο.

Χάθηκε και κάτι ακόμα, που λογικά θα είχε ποσοστό εμπιστοσύνης κάτω κι από τις ΜΚΟ, στον πάτο, σχεδόν στο μηδέν. Χάθηκε η αξιοπρέπεια. Στη θέση της μπήκε ο πρωταθλητής της νεοελληνικής εμπιστοσύνης, ο νέος ελληνικός θεσμός που θα ξεπερνούσε σε σκορ ακόμα και τον στρατό και θα έκανε ρεκόρ. Είναι η απόλυτη εμπιστοσύνη του νεοελληνα στον κώλo του.

Όσους αμφιβάλλουν πως η νεοελληνική αναξιοπρέπεια και ο ατομικισμός του κώλoυ έχουν τα πρωτεία, τους παραπέμπω σε ένα μικρό video με τον ‘’δημοκράτη’’ επιχειρηματία και τον Γεωργιάδη δίπλα του, που μιλάει στο προσωπικό.

Κωνσταντίνος

Υ.Γ. To μακρινό 1985 αγοράστηκε μια ποιοτική έρευνα που είχε θέμα τα υλικά συσκευασίας των οικιακών απορριμμάτων. Έγινε με in-depth interviews, και μια από τις ερωτήσεις ήταν γιατί οι καταναλωτές δεν χρησιμοποιούσαν τις ειδικές ανθεκτικές σακούλες που δεν σκίζονται και κλείνουν καλά, ώστε να μην απλώνεται η δυσοσμία και τα σκουπιδόνερα στο σπίτι (σε μία εποχή που τα απορριμματοφόρα είχαν λιγότερα δρομολόγια και η αποκομιδή γινόταν σε πιο αραιά χρονικά διαστήματα). Η απάντηση, όντως αφοπλιστική, ηταν η εξής: ‘’Χρησιμοποιώ οποιαδήποτε πλαστική σακούλα από τα ψώνια και μόλις γεμίσει τη βγάζω αμέσως έξω. Μέσα στο σπίτι μου είμαι εντάξει αλλά έξω τι γίνεται δεν με νοιάζει’’.

(Αγαπητέ φίλε, ακόμα και με αυτή την έρευνα, βλέπουμε πως πάνω από το 50% οι Έλληνες έχουν εμπιστοσύνη μόνο στο Στρατό και στο ΕΣΥ. Υποθέτω πως η εμπιστοσύνη στο Στρατό έχει να κάνει με το γεγονός πως η Ελλάδα γειτονεύει με την απειλητική Τουρκία, και η εμπιστοσύνη στο ΕΣΥ στο γεγονός πως κάποιοι γιατροί και νοσοκόμοι κάνουν ό,τι μπορούν, παρόλη την διάλυση του ΕΣΥ. Αυτή η έρευνα αφορά θεσμούς, όχι πρόσωπα. Δηλαδή, η όποια εμπιστοσύνη στην Προεδρία της Δημοκρατίας έχει να κάνει με τον θεσμό, όχι με το πρόσωπο που είναι τώρα Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Είναι αξιοσημείωτο πως στην Εκκλησία έχει εμπιστοσύνη το 27% αλλά δεν έχει γίνει ακόμα διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας στην Ελλάδα, αν και ξέρουμε πως το 71,5% των Ελλήνων είναι υπέρ του διαχωρισμού Κράτους-Εκκλησίας. Γενικά, οι Έλληνες δεν εμπιστεύονται τους θεσμούς, και αυτό είναι λογικό, αφού δεν μπορείς να εμπιστεύεσαι τους θεσμούς σε ένα προτεκτοράτο. Αν λειτουργούσαν οι θεσμοί στην Ελλάδα, η χώρα δεν θα ήταν ένα χρεοκοπημένο προτεκτοράτο, με δημόσιο χρέος πάνω από 400 δισεκατομμύρια, ή, έστω, θα είχε αποδοθεί Δικαιοσύνη για την χρεοκοπία της χώρας. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.