Στραβάδια, απολύστε τους…

Γεια σου πιτσιρίκο, φίλες και φίλοι! ‘Έκλαψα’ με το άρθρο σου για το σχέδιο ‘Δήμητρα’, και μου θύμισε την γνωστή μου, που φοβόταν τους κομμουνιστές μην της πάρουν το σπίτι που δεν είχε!

Σήμερα στα 70 της ακόμα πληρώνει ενοίκιο και, καθώς η σύνταξη δεν επαρκεί, επιβαρύνει τα παιδιά της.

Εννοείται πως είχε την ευφυή σύλληψη να τεκνοποιήσει, καταδικάζοντας τα παιδιά της σε παρόμοια οικονομική και πνευματική ένδεια, που και αυτά με την σειρά τους δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στην αναπαραγωγή και ο φαύλος κύκλος μεγαλώνει… (ρε παιδιά, υπάρχουν και άλλα πράγματα στην ζωή, πηγαίντε για ράφτινγκ στον Αχελώο, κάντε ορειβασία στο Όλυμπο, ανοίξτε κανένα βιβλίο, όχι μόνο φίκι-φίκι! Έτσι και αλλιώς δεν βγαίνετε.)

Δεν κατέχω την θεωρία της σχετικότητας, αλλά ο Άλμπερτ είχε δίκιο, στο ότι “Μόνο δύο πράγματα είναι άπειρα, το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία, και δεν είμαι σίγουρος για το πρώτο».

Στο προκείμενο, όμως, τις εκλογές του πανέμορφου προτεκτοράτου μας:

Συχνά διατυπώνεται η άποψη, ότι η αποχή είναι η μόνη λύση. Και θα συμφωνούσα απόλυτα, αν η αποχή αποτυπωνόταν στην Βουλή. 42% αποχή = 126 έδρες, που θα έμεναν κενές, αφήνοντας 174 καρέκλες για τα υπόλοιπα μοσχοαναθρεμμένα παλικάρια μας, χωρίς κανένας να μπορεί να κάνει αυτοδύναμη κυβέρνηση ή να περάσει κάποιο νομοσχέδιο, εκτός και αν τα κύρια κόμματα ρίχναν τις όποιες μάσκες έχουν απομείνει και αλληλοϋποστηρίζονταν, αντί τάχα μου να σκίζουν τα ιμάτια τους… Έτσι και αλλιώς, τα ίδια πρεσβεύουν, τα ίδια υπογράφουν και τους ίδιους υπηρετούν.

Το δήλωσε προσφάτως και ο ίδιος ο Ε. Βενιζέλος στην εκδήλωση του ‘Κύκλου Ιδεών’ όπου συμμετείχαν και ο Γεραπετρίτης και ο Κατρούγκαλος: «Οι συγκλίσεις μεταξύ των συστημικών κομμάτων στην Ελλάδα είναι εντυπωσιακά μεγάλες, έχουν γίνει πάρα πολύ μεγάλες συναντήσεις μεταξύ της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ. Και καμιά φορά, η υπερβολική αύξηση της ρητορικής οφείλεται στο γεγονός, ότι δεν υπάρχουν επαρκείς, ουσιαστικές διαφορές, διότι υπάρχουν καταναγκασμοί: Είμαστε μία χώρα ευρωπαϊκή, είμαστε μία χώρα που έχει δημοσιονομικούς περιορισμούς- αρκεί να τους θυμόμαστε για να μην τους ξεχνάμε». (Καταναγκασμοί/Περιορισμοί = τα αγγούρια των μνημονίων).

Τι μας είπε ο τύπος!!! Να τους θυμόμαστε για να μην τους ξεχνάμε… Ποίηση! Ωστόσο, δεν ψεύδεται καθόλου. Κάπως πρέπει να σερβιριστεί το παραμύθι της συγκυβέρνησης στους Έλληνες, που σφάζονται χρόνια, για το ποιος θα μας σώσει ΝΔ, ΠΑΣΟΚ ή ΣΥΡΙΖΑ, και σκίζουν και αυτοί με την σειρά τους τα ιμάτια τους. (Σκίσε – σκίσε, κλωστή δεν έχει μείνει…).

Εφόσον, όμως, αυτό δεν συμβαίνει -αλίμονο- και το ποσοστό της αποχής δεν λογίζεται πουθενά, ποιο το νόημα; Ας μας εξηγήσει κάποιος, να το κατανοήσουμε, γιατί εγώ βλέπω, ότι με την αποχή μας στηρίζουμε τελικά και ενισχύουμε, ακριβώς εκείνους που αποδοκιμάζουμε.

Γιατί οι 300 καρεκλίτσες μοιράζονται κανονικότατα στους μεσάζοντες των πλουτοκρατών, πετυχαίνοντας την εξής ταχυδακτυλουργία: το 23% των ψηφοφόρων που είχαν τα ‘κότσια’ να ψηφίσουν ΝΔ ακόμα και με Μητσοτάκη junior, να μετατρέπεται σε 39,85% και να χαρίζει 158 έδρες και αυτοδυναμία! (1 + 1 = 22)

Και θα πείτε, η Ελλάδα είναι προτεκτοράτο και ως εκ τούτου η Βουλή είναι διακοσμητική, τα μνημόνια κυβερνούν. Εν μέρει, σωστό. Όμως αν «τους» είναι τόσο άχρηστη η Βουλή, γιατί δεν την διαλύουν, να μην τους ζαλίζουν πια αυτοί οι βδελυροί, χαραμοφάηδες, διεφθαρμένοι Γραικοί; Μήπως γιατί πρέπει η Βουλή να επικυρώνει όλα όσα επιτάσσουν οι Βρυξέλλες, η Deutche Bank, η Τρόικα, το ΔΝΤ και τα αφεντικά τους, για να έχουν ισχύ; Χωρίς την τζίφρα από τα 300 γιουσουφάκια, η μάσα και το ξεπούλημα δεν θα ήσαν καθ’ όλα νόμιμα και συνταγματικά, με βάση πάντα τις δημοκρατικές ευρωπαϊκές αξίες.

Επιπλέον, το σύστημα για όλα έχει «προβλέψει», για να εξασφαλίζει την διαιώνισή του. Ο κύριος Μαραντζίδης, καθηγητής πολιτικής επιστήμης στο πανεπιστήμιο, μας πληροφόρησε πως βάσει Συντάγματος, έστω και ένας ψηφοφόρος να πάει σε κάθε εκλογική περιφέρεια να ψηφήσει, δεν δημιουργείται κανένα πρόβλημα. Άρα, η αποχή θα πρέπει να ήταν καθολική, για να έχει κάποιο αποτέλεσμα, να μην μπορεί να συσταθεί κυβέρνηση και να κοιταζόμαστε όλοι στο Σύνταγμα;

Μιλάμε δηλαδή για επανάσταση; Πώς τους κόβετε εσείς τους Έλληνες σε αυτήν την φάση; Είναι έτοιμοι για τέτοια ανατροπή; Εμένα, πάντως, δεν μου γεμίζουμε το μάτι. Άρα, θα συνεχίζουμε το 42% να κάνουμε αποχή περιμένοντας το υπόλοιπο 58% να ξυπνήσει και να δει κατάματα τα αδιέξοδα του καπιταλισμού; Δηλαδή, το μεγαλύτερο ποσοστό που λαμβάνει αυτή την στιγμή μία πολιτική τοποθέτηση, αυτή της αποχής-δυσανασχέτησης, θα κάτσει σπίτι με τα χέρια σταυρωμένα να περιμένει τι ακριβώς και από ποιον; Θα εξακολουθούμε λοιπόν να «ιδιωτεύουμε»! Μα αυτό ακριβώς επιδιώκουν και οι ολιγάρχες του πλανήτη ολάκερου. Αυτό είναι το μέγιστο δώρο από μας προς αυτούς, προς τις τρόικες και προς όλων των λογιών τους καταπιεστές.

Εγώ, επειδή βαρέθηκα με την προσμονή της αφύπνισης, λέω να προσπαθήσουμε να τους χτυπήσουμε μέσα από το σύστημα. Λέμε και ξαναλέμε πως, αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν το κατεστημένο, θα ήταν παράνομες. Σωστό. Όμως κανένας δεν μας εμποδίζει να επιλέξουμε κάποιον αουτσάΐντερ. Αντί να περιμένουμε το 58% να φτάσει στο σημείο να σιχαθεί τα συστημικά κόμματα, ώστε να απέχει από τις εκλογές και να «παραλύσει» ο καπιταλισμός, (σε καμιά 10ριά χιλιάδες χρόνια στην καλύτερη των περιπτώσεων), εμείς, το 42%, θα μπορούσαμε να στηρίξουμε κάποιον, που κανένας δεν θέλει, ούτε εδώ η εγχώρια εξουσία, ούτε η εξωτερική. Ενδέχεται βέβαια να βγάλουν τον στρατό, αλλά πρώτη φορά θα είναι;

Αρκεί να αντιτίθεται στην πολιτική της οικονομικής αφαίμαξης και πνευματικής αποχαύνωσης του κόσμου, στα εγκληματικά-δολοφονικά μνημόνια των φίλων εταίρων μας, στο ξεπούλημα της εθνικής περιουσίας, στην αποσύνθεση της δημόσιας παιδείας, στην εξαθλίωση της δημόσιας υγείας, στην κατάλυση της δημοκρατίας και στην καταπάτηση της ελευθερίας.

Και μπορεί να μην υπάρχει κάποια παράταξη, με την οποία να συμφωνούμε απόλυτα (και εγώ θα ήθελα να ζω στην Πολιτεία του Πλάτωνα, ή στον κήπο του Επίκουρου, tough shit όμως που να τα βρω;), ωστόσο πιθανότατα μπορούμε να επιλέξουμε κάτι καλύτερο από τα σκατά, που υπηρετούν αυτήν την στιγμή (Τσίπρας, Μητσοτάκης, Πλεύρης, Άδωνις κτλ.) τους άθλιους, που πραγματικά κυβερνούν (Μαρινάκης, Βαρδινογιάννης, Μυτιληναίος κλπ, αναφερόμενη μόνο στα ντόπια μπουμπούκια.

Πιο χαριτωμένα το δήλωσε ο ίδιος ο Λένιν: «Υπάρχουν οι εθνικές επιτροπές των εκατομμυριούχων, που ονομάζονται κυβερνήσεις, και διαθέτουν στρατό και πολεμικό στόλο, και τοποθετούν τα χαϊδεμένα παιδιά και τα αδέλφια τους σαν αντιβασιλείς, πρόξενους, πρεσβευτές, κάθε λογής υπαλλήλους, παπάδες και άλλες βδέλλες. Η κυβέρνηση δεν μπορεί παρά να είναι ο πιο πιστός φίλος και σύμμαχος των εκμεταλλευτών, ο πιο πιστός φρουρός της εξουσίας τους. Δεν αρκούν στον καιρό μας τα κανόνια και ο βούρδουλας, πρέπει να φροντίσει να υποβάλλει στα θύματα της εκμετάλλευσης την ιδέα, ότι η κυβέρνηση στέκεται πάνω από τις τάξεις, ότι δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ευγενών και της αστική τάξης, αλλά τα συμφέροντα της δικαιοσύνης, ότι φροντίζει να προστατεύει τους αδύναμους και τους φτωχούς από τους πλούσιους και τους ισχυρούς». Τι δεν καταλαβαίνουμε;

Ο Μαρξ καθοδηγεί ακόμα, 150 χρόνια μετά, γιατί όπως είπε ο Σαρτρ, «Ο Μαρξισμός είναι αξεπέραστος, διότι δεν ξεπεράστηκαν ακόμα οι συνθήκες που τον ανέδειξαν».

Εγκαταλείψαμε χιλιάδες χρόνια τώρα τις σπηλιές και τις καλύβες, όπου ζούσαμε με ισονομία και ισότητα, και ορθώσαμε πολιτείες και ουρανοξύστες για να είμαστε πιο αλυσοδεμένοι από ποτέ. Με τα δάνεια, τις κάρτες, τους λογαριασμούς, τα νοίκια, τα φροντιστήρια, τα ιδιαίτερα, τις ανατιμήσεις, τον πληθωρισμό, την ανεργία και τις αλλεπάλληλες εγγενείς κρίσεις του συστήματος. Τόση επιστήμη, τόση τεχνολογία, για ποιον; Για τι;

Αυτός λοιπόν ο μεγάλος δάσκαλος μας είπε: «Η αληθινή ελευθερία αρχίζει εκεί που σταματά η αναγκαιότητα, εκεί που η εργασία δεν μετατρέπεται σε εμπόρευμα, αλλά αποτελεί αυτοσκοπό και μέσο για να εκφράσει ο άνθρωπος τις πλούσιες δημιουργικές του ικανότητες. Όταν η αναγκαστική εργασία αντικατασταθεί από τη δημιουργική εργασία, όταν η ελευθερία τος ενός ατόμου γίνει όρος και προϋπόθεση για την ελευθερία όλων, τότε μέσα στο κλίμα της γενικής ελευθερίας, που είναι η ουσία της ανθρώπινης φύσης, θα κάνει την εμφάνισή του ο καινούριος τύπος του ολοκληρωμένου ανθρώπου».

Και όταν αυτή η ελευθερία γίνει πραγματικότητα, όταν η υλική παραγωγή δεν υποτάσσεται στην συσσώρευση κερδών του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, τότε δεν θα υπάρχει καν ανάγκη να συζητάμε για κατώτατο μισθό, για «ανάπτυξη» πράσινη, μωβ ή πουά, για «Ισχυρή» Ευρώπη, «Δίκαιη» Ελλάδα και άλλες τέτοιες αερολογίες. Αλλά και ο σοσιαλισμός δεν αποτελεί παρά ένα στάδιο στην εξέλιξή μας -αν δεν αφανιστούμε πρωτύτερα, εξαιτίας της απληστίας μας ή από κανένα κομήτη-, με στόχο αυτό που έθεσε ο πρώτος Αναρχικός, ο μεγάλος Πλάτωνας, που παραδέχτηκε, ότι ακόμα και η Πολιτεία του είναι αναγκαία, για όσο καιρό χρειαστεί ο άνθρωπος να μάθει να αυτοεξουσιάζεται. Και από κει βλέπουμε πάλι, τι άλλο θα σκαρφιστούμε.

Όλα καταλήγουν σε ένα μόνο: πώς θέλουμε να ζούμε την ζωή μας, τι αξία της δίνουμε εμείς οι ίδιοι. Θέλουμε να παραμένουμε ταπεινοί και καταφρονεμένοι, να κάνουμε κωλοτούμπες για τα ψίχουλα που μας πετάνε, εναποθέτοντας τις ελπίδες μας σε δίκαιους θεούς και νεράιδες που θα τιμωρήσουν τους αμαρτωλούς στην μετά θάνατο ζωή; Να συνεχίζουμε με την ψευδαίσθηση, ότι θα γυρίσει ο τροχός, θα γ@μήσει και ο φτωχός; Αλήθεια; Στην ελεύθερη οικονομία που ζούμε, θα γίνουμε μια μέρα βεζύρηδες στην θέση του βεζύρη; Καλώς, αλλά μην παραπονιόμαστε μετά, ότι δεν φτάνουν τα λεφτά, δεν βρίσκουμε φάρμακα και γιατρούς, τα τρένα μας σκοτώνουν, οι φωτιές μας σκοτώνουν, οι πλημμύρες, τα χιόνια, ακόμα και τα σχολεία σκοτώνουν τα παιδιά μας…

Ανάψτε κανένα κεράκι, προσκυνήστε τις παντόφλες των αγίων και έχει ο Θεός. Εμείς δεν έχουμε.

Ή θέλουμε να ζούμε με αξιοπρέπεια, σε έναν κόσμο αξιοκρατικό, τιμοκρατικό και ορθολογικό με σεβασμό προς το περιβάλλον και αγάπη για τον συνάνθρωπο; Πιο απλά δεν γίνεται να το θέσω. Τώρα, αν ο σοσιαλισμός σας πέφτει δυσκολοχώνευτος, τότε απλά βρίσκετε δικαιολογίες, χρυσώνετε το χάπι, σκύβετε στα τέσσερα, αρκεί τουλάχιστον να χρησιμοποιήσουν λιπαντικό. Τόσος πόλεμος άλλωστε και προπαγάνδα για αυτόν τον «μπαμπούλα» σιγά μην δεν έπιανε τόπο! Έχετε διερωτηθεί μόνο ποτέ, γιατί τον πολέμησαν και τον πολεμούν τόσο αβυσσαλέα όλοι οι εξουσιαστές; Μήπως είναι το μόνο που φοβούνται;

Και μην πιστεύετε, ότι αποτελούμε κάποια ιδιαίτερη περίπτωση. Πάντοτε υπάρχουν χώρες τεχνηέντως υπερχρεωμένες, όπου ξεπουλάνε τον πλούτο τους, τάχα μου για να σωθούν, εφαρμόζοντας «προτάσεις» των μεγαλύτερων οικονομολόγων, και το χρέος απλά μεγαλώνει. Τυχαίο; Με κοτζάμ πτυχία από το Χάρβαρντ και το Γέιλ; Μπα!

Εδώ ολόκληροι παγκόσμιοι πόλεμοι έγιναν, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, να υπερχρεωθούν τα κράτη σε μια χούφτα ανθρώπους. Η διεθνής οικονομική μαφία, μια τοκογλυφική συμμορία λύκων, στέκεται πάντα αδίστακτη μπροστά στην άβυσσο του οικονομικού εγκέλαδου, όταν διακυβεύεται ο παγκόσμιος οικονομικός και γεωπολιτικός χάρτης.

Και τι είπε πάλι αυτός ο χαριτωμένος κυριούλης, ο Λένιν, για τα χρέη, που οι λαοί τα έχουν πληρώσει χίλιες φορές, αλλά τους επιβάλλουν να τα πληρώσουν άλλες χίλιες; «Νομίζουμε πως για την ακύρωση των χρεών θα αναγκαστούν οι λαοί να δουλέψουν σε άλλη κατεύθυνση, χωρίς να υπολογίζουν στην γενναιοψυχία των κυρίων καπιταλιστών». Και τι έκανε; Αμέσως μετά την επανάσταση ακύρωσε τα εσωτερικά και εξωτερικά δάνεια, που είχε συνάψει ο Τσάρος. Η Ελλάδα μόνο απαλλάχτηκε από 100 εκατομμύρια χρυσά γαλλικά φράγκα που όφειλε στην Ρωσία. Όχι σαν τους δικούς μας τους λεβέντες, που τσακώνονται, ποιος να πρωτοεπιβεβαιώσει την αδιαμφισβήτητη δέσμευση του να τηρήσει τις δανειακές υποχρεώσεις προς όλους τους πιστωτές, πλήρως και εγκαίρως, σαν καλά καθαρματάκια που είναι.

Επιπλέον υπέγραψε το Διάταγμα για την Ειρήνη, με το οποίο έβγαζε την Ρωσία έξω από ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και δεν έθετε την εσωτερική πολιτική υπό την αξιολόγηση και εποπτεία των ιμπεριαλιστών. Υπέγραψε το Διάταγμα για την Γη, με το οποίο καταργήθηκε η ιδιοκτησία της γης από τους τσιφλικάδες, συμπεριλαμβανομένης της αυτοκρατορικής και της μοναστηριακής. Δεν ξεπούλησε τα λιμάνια στην Cosco, τα αεροδρόμια στην Fraport, τον ΟΣΕ στους Ιταλούς, το Ελληνικό στον Λάτση… Και συνέχισε με την εθνικοποίηση των τραπεζών, του εμπορικού στόλου κτλ.

Και μη μου προτάξετε το επιχείρημα ότι ο σοσιαλισμός κατέρρευσε, βρείτε και κάτι καινούριο! Δηλαδή η φεουδαρχία = ολιγαρχία = καπιταλισμός έχει πετύχει, επειδή ακόμα αντέχει; Και ας «γλεντάνε» αδιαλείπτως οι λίγοι τους πολλούς; Είναι και αυτό μια άποψη.

Λύση λοιπόν με φυγοπονία, εθελοτυφλία και αναλγησία μάλλον δεν υπάρχει. Αν ανήκετε στο 58% πάψτε να στηρίζετε τα όρνια που κατατρώνε τις σάρκες μας και αν ανήκουμε στο 42% ας πάψουμε να αυτοπαρηγορούμαστε, ότι τα χέρια μας είναι καθαρά, επειδή δεν στηρίζουμε τα μνημονιακά κόμματα. Οι πρώτοι έχουν τουλάχιστον μια δικαιολογία, αυτή της βλακείας, εμείς οι δεύτεροι τι δικαιολογία έχουμε; Ακόμα και αν είμαστε τέρμα απαισιόδοξοι, πως το ανθρώπινο είδος θα εκλείψει, επειδή δεν θα καταφέρει να ξεπεράσει τις αυτοκαταστροφικές του τάσεις, όσο είμαστε ακόμα ζωντανοί, «στην σκηνή», έστω και αθέλητα, ας μην παραμένουμε θεατές. Έτσι και αλλιώς ο οχετός παίρνει και εμάς σβάρνα.

Είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι, είτε για συνεργία, είτε για αεργία. Όπως είπε και ο άλλος ο ανεπανάληπτος, ο Καζαντζάκης: «Να αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μοναχός μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δεν σωθεί, εγώ φταίω». Παρέλειψε ίσως να μας πει, τι κάνουμε με εκείνους, που δεν συνειδητοποιούν, ότι η γης κινδυνεύει ή δεν θέλουν να σωθούν. Μάλλον πίστευε, ότι απευθυνόταν σε νοήμονες. Τι ξέρω και εγώ;

Καλή λευτεριά

Έλενα

(Αγαπητή Έλενα, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να σωθούν και δεν θέλουν να είναι ελεύθεροι. Όταν οι άνθρωποι θεωρούν την δουλειά δικαίωμα, τα σχόλια περιττεύουν. Αν πιστεύει κάποιος πως η δουλειά -η δουλεία δηλαδή- είναι δικαίωμα, δεν έχεις και πολλά να πεις μαζί του. Ο Πλάτωνας και ο Επίκουρος δεν δούλευαν. Γι’ αυτό τους αναφέρουμε ακόμα. Ψάχνεις αυτόν που θα ψηφίσει το 42% που δεν ψήφισε στις τελευταίες εκλογές. Μα, στις πρώτες εκλογές του 2015, οι Έλληνες ψήφισαν αυτόν που νόμιζαν πως είναι κατά του συστήματος, τον Αλέξη Τσίπρα. Τη συνέχεια την ξέρεις. Έλενα, η ανάθεση σε πολιτικούς έχει πάντα την ίδια κατάληξη. Το ξέρουμε καλά αυτό. Όπως ξέρουμε πως και οι χτεσινοί επαναστάτες είναι οι αυριανοί τύραννοι. Ψάχνουν για τύραννο οι περισσότεροι άνθρωποι. Και τον βρίσκουν. Και τον ψηφίζουν κιόλας. Δεν ψηφίζω, σημαίνει δεν ελπίζω σε κόμματα. Χωρίς κόμμα, χωρίς Θεό, χωρίς ελπίδα. Λευτεριά. Ο Καζαντζάκης που ανέφερες, έγραψε “Δεν φοβούμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι λεύτερος”. Καλή λευτεριά σε όποιον επιθυμεί να είναι ελεύθερος. Καλή λευτεριά σε όποιον θεωρεί δικαίωμα την τεμπελιά και όχι την δουλειά. Δεν είμαστε και τόσοι πολλοί. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.