Το ρέκβιεμ του αναποφάσιστου ψηφοφόρου

Αγαπημένε μου, Πιτσιρίκο,
Από τα βάθη του ζεστού ολλανδικού καλοκαιριού, όπου ο ήλιος ήρθε για να μείνει και όπου ο Ρούτε παίρνει επιτέλους τον πούλο, σου στέλνω φιλιά και καλημέρες.
Ξεκίνησα να γράφω δειλά δειλά το κείμενο για το πόντκαστ λίγο πριν τις εκλογές του Μαΐου και το τελείωσα χθες. Λίγο ο καλός καιρός, λίγο το θέμα που είναι ξηρό και βαρετό, πού χρόνος για σκέψη και γράψιμο.

Κατά την προεκλογική περίοδο έκανα αρκετές συζητήσεις με πολύ κόσμο, για την πρόθεση ψήφου τους. Το ξέρω, είναι μια ανούσια συζήτηση η πρόθεση ψήφου σε ένα χρεοκοπημένο προτεκτοράτο σαν την Ελλάδα, αλλά οι συζητήσεις δεν χρειάζεται πάντα να εξυπηρετούν κάποιον σκοπό.

Παρατήρησα, που λες, κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον, ότι ανεξαρτήτως των πολιτικών τους πεποιθήσεων, οι συνομιλητές μου, είτε ήξεραν τι θα ψηφίσουν, είτε όχι, μου έλεγαν διαρκώς πως δεν χωράνε συναισθηματισμοί στην πολιτική, και ότι πρέπει να είμαστε ρεαλιστές. Ρεαλιστές οι δεξιοί, ρεαλιστές οι κεντρώοι, ρεαλιστές και οι αριστεροί. Πώς φτάσαμε σε αυτό το χάλι, λοιπόν, με τόσους Κίσινγκερ εκεί έξω;