Ο Κασσελάκης, η πολιτική των ταυτοτήτων και ο Τσόμσκι

Η υποψηφιότητα του γκέι εφοπλιστή, Στέφανου Κασσελάκη, για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ, μου θύμισε ένα πασίγνωστο ανέκδοτο, που δεν είναι καθόλου πολιτικά ορθό αλλά είναι πολύ αληθινό:

Mια μέρα πηγαίνει ο γιος στον πατέρα και του λέει:
“Ξέρεις πατέρα, είμαι γκέι”
“Τι είσαι;” του λέει ο πατέρας.
“Γκέι”
“Πώς γίνεται, αγόρι μου, αυτό; Έχεις Πόρσε;”
“Τι λες, ρε πατέρα. Δεν ξέρεις τι αυτοκίνητο έχω;”
“Γιε μου, μήπως έχεις τίποτα καταθέσεις στην Ελβετία και μου το κρύβεις;
“Όχι, ρε πατέρα, τι λες τώρα;”
“Έχεις καμιά βίλα στη Μύκονο και μου το κρύβεις;”
“Τι είναι αυτά που μου λες, ρε πατέρα; Τίποτα δεν έχω.”
“Ε τότε, αγόρι μου, δεν είσαι γκέι, αλλά βρωμόπουστας. Γκέι είναι ο γιος του φίλου μου του Νίκου, που έχει Πόρσε, καταθέσεις στην Ελβετία και βίλα στη Μύκονο.”

Οι πλούσιοι ομοφυλόφιλοι ποτέ δεν είχαν πρόβλημα να ζήσουν ελεύθερα τη ζωή τους· οι φτωχοί ομοφυλόφιλοι είχαν και έχουν πρόβλημα. Και το πρόβλημά τους δεν είναι ότι είναι ομοφυλόφιλοι αλλά ότι είναι φτωχοί.

Δεν είναι μόνο αυτό το ανέκδοτο που κάνει σμπαράλια την πολιτική των ταυτοτήτων -σύμφωνα με την οποία δεν έχει σημασία αν είσαι πλούσιος ή φτωχός αλλά αν είσαι μαύρος, ισπανόφωνος, γκέι, λεσβία, τρανς κλπ- αλλά πολλοί άνθρωποι επιμένουν. Και όχι μόνο επιμένουν αλλά νομίζουν πως είναι αριστεροί και προοδευτικοί.

Ζούμε σε μια εποχή, όπου πολλοί άνθρωποι πιστεύουν πως ένας άστεγος λευκός στους δρόμους του Λος Άντζελες είναι προνομιούχος σε σχέση με έναν μαύρο εκατομμυριούχο, μόνο και μόνο επειδή είναι λευκός. Τότε να τον βάψουμε.

Αν ο Στέφανος Κασσελάκης ήταν ένας εφοπλιστής υποψήφιος για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ, αφενός δεν θα δήλωνε ποτέ υποψηφιότητα και αφετέρου, αν δήλωνε υποψηφιότητα, θα έτρωγε το κράξιμο του αιώνα.

Αλλά ο Στέφανος Κασσελάκης είναι ένας γκέι εφοπλιστής, οπότε δεν πρέπει να του γίνεται κριτική γιατί είναι “θύμα”, “ευάλωτος”, “διαφορετικός” και άλλα τέτοια.

Αυτό είναι το τέλος της λογικής.

Σε λίγο, θα γίνεται μια δολοφονία ή ένας βιασμός, και δεν θα έχει σημασία το έγκλημα αλλά αν αυτός που το έκανε ήταν λευκός, μαύρος, κίτρινος, ομοφυλόφιλος, ετεροφυλόφιλος, αμφιφυλόφιλος, άνδρας, γυναίκα, πρόσφυγας, μετανάστης, διάσημος, άσημος, βίγκαν, αντισπισιστής κ.ο.κ. Θα υπάρχουν διαφορετικοί νόμοι για όλους αυτούς.

Είναι εντυπωσιακό το πόσο γρήγορα πέρασαν πολλοί οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ από το “Μητσοτάκη γ@μιέσαι” στην αποθέωση του γκέι εφοπλιστή.

Προφανώς, το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να βρεθεί το πρόσωπο που θα κάνει πάλι τον ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση -ώστε να πιάσουν κι αυτοί πάλι τα πόστα και την πρόσβαση στη μάσα-, και δεν πάει να είναι εφοπλιστής, μαφιόζος, φασίστας ή οτιδήποτε άλλο.

Σημασία έχει μόνο η εξουσία. Πολύ αριστερά και προοδευτικά όλα αυτά. Τόσο αριστερά, όσο και ο Άδωνις Γεωργιάδης, που τόσο μισούν οι συριζαίοι.

Εν τω μεταξύ, δεν υπάρχει κανένα κίνημα στην όποια Αριστερά αλλά μόνο “προσωπικότητες”, όπως ο Στέφανος Κασσελάκης, που έγινε ο πρώτος εφοπλιστής στον πλανήτη, που το έριξε στην κλάψα επειδή έζησε στην …Εκάλη. Προφανώς, ο Κασσελάκης ξέρει πως απευθύνεται σε ηλίθιους και σε ανθρώπους με διπλή ηθική που θα έκαναν τα πάντα για να βρεθούν κοντά στην εξουσία.

Υποθέτω πως δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που αγάπησαν την Αριστερά -εξαιτίας των πράξεων κάποιων ανθρώπων, και όχι για τα παχιά τους λόγια και τα γυμνασμένα τους κορμιά- αλλά σήμερα είναι δύσκολο να νιώσουν οποιαδήποτε σύνδεση με αυτό που αυτοπροσδιορίζεται σαν Αριστερά και δεν είναι τίποτε άλλο από ναρκισσιστικά και ζάπλουτα ψώνια που έχουν προσωπική ατζέντα και νοιάζονται μόνο για την κωλάρα τους.

Καθώς είμαι ένας από αυτούς, σκέφτομαι πως έχει απόλυτο δίκιο ο Νόαμ Τσόμσκι που στο βιβλίο του, “Το κοινό καλό”, έγραφε “Ο έξυπνος τρόπος για να κρατήσετε τους ανθρώπους παθητικούς και υπάκουους είναι να περιορίσετε αυστηρά το φάσμα της αποδεκτής γνώμης, αλλά να επιτρέψετε πολύ ζωηρή συζήτηση εντός αυτού του φάσματος”.

Μην αφήσετε κανέναν να σας πει ποια είναι η αποδεκτή γνώμη, να σκέφτεστε με το δικό σας μυαλό, να μην έχετε βεβαιότητες και να αποφεύγετε τους “σωτήρες”.

Να λέτε και να γράφετε αυτό που σκέφτεστε.

Σε αυτή τη ζωή, πολλοί θα παρεξηγήσουν τα λόγια σας ούτως ή άλλως, θα σας παρεξηγήσουν ό,τι και να πείτε. Οπότε, αφού θα σας παρεξηγήσουν ούτως ή άλλως, καλύτερα να σας παρεξηγήσουν για αυτά που πραγματικά πιστεύετε.

(Να αποφεύγετε και τους κόλακες. Οι κόλακες είναι χειρότεροι και πιο επικίνδυνοι, ακόμα κι από τους πιο ορκισμένους εχθρούς σας. Το λέω από μεγάλη εμπειρία.)

(Ένα εξαιρετικό βιβλίο που διάβασα νωρίς αυτό το καλοκαίρι -και έχει να κάνει με το τρελοκομείο της πολιτικής των ταυτοτήτων- ήταν το “Ένας σχεδόν τέλειος ένοχος” του Πασκάλ Μπρικνέρ -Εκδόσεις Πατάκη.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.