Ο Στέφανος Κασσελάκης είναι δημιούργημα του Κυριάκου Μητσοτάκη
Γεια σου, πιτσιρίκο.
Ορίζοντας την πολιτική (politics) ως τη διακυβέρνηση των κρατών, την τέχνη και επιστήμη της οργανωμένης εξουσίας μέσα στην εθνική κοινότητα ή σε όλες τις Κοινότητες κάθε είδους (1), τότε μάλλον βρισκόμαστε στην εποχή της μεταπολιτικής, της εικόνας και της επικοινωνίας ως άσκηση της πολιτικής.
Και ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην 82η ΔΕΘ, πριν ακόμα αναλάβει την πρωθυπουργία, είχε ξεκαθαρίσει: «Μ’ ενδιαφέρει η επικοινωνία, όχι η ουσία».
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι αυτός, ο οποίος καθιέρωσε τον πολιτικό ως Τικ Τοκ μόντελ της διπλανής πόρτας, από το «καλέ τι Γκόμενος είσαι εσύ», έγινε «ο Αυτοδημιούργητος», μετά «Τσιτάχ» και τέλος «Μωυσής».
Βέβαια, η ίδια η εποχή ήδη είχε προετοιμάσει το έδαφος για έναν πρωθυπουργό/πολιτικό ινφλουένσερ με τη μετάβαση από την πολιτική στη μεταπολιτική. Λίγο η έλλειψη gravitas από στελέχη του κοινοβουλίου (εντός και εκτός αυτού) με την επίδοσή τους σε πράξεις που θα συναντούσε κανείς σε παρέες φασαίων, λίγο οι εκπομπές μαγειρικής με συνταγές …πολιτικής και φιλοσοφίας, λίγο τα μεσημεριανοπρωινάδικα που κατασκευάζουν πολιτικές ταυτότητες με life style συνεντεύξεις (είδαμε τέτοιους ξεπλένηδες μέχρι και για τον ναζιστοκασιδιαραίο (σ.σ. χρρρ φτου!) και φυσικά η δυναμική μπασιά των σόσιαλ μίντια στην καθημερινότητάς μας.
Και ο ΣΥΡΙΖΑ, ιδίως από την εποχή της «στροφής στον ρεαλισμό» (καλοκαίρι 2015 – μετά την 17ωρη διαπραγμάτευση) άρχισε τρόπον τινά να υιοθετεί μια ατζέντα που απομακρύνονταν από το πλαίσιο της «καθαρόαιμης» πολιτικής και έτεινε προς μια μεταπολιτική διάσταση, η οποία, ακολούθως, το 2019 με την αλλαγή της εξουσίας, βρήκε τον κυριότερο, μέχρι στιγμής, εκπρόσωπό της, Κυριάκο Μητσοτάκη.
Έτσι εμφανίστηκε και ο Κασσελάκης παίρνοντας την προεδρία του κόμματος σε λίγες εβδομάδες, ως απότοκος αυτής της μεταπολιτικής και ως ο καταλληλότερος εκφραστής της. Ως άλλος αυτοδημιούργητος, γκόμενος, έξυπνος, με καλύτερα αγγλικά και κάτι παραπάνω από Μωυσής, δηλαδή Μεσσίας. Ας μην ξεχνάμε ότι και ο Τσίπρας προεκλογικά είχε χρησιμοποιήσει στην παραγωγή βίντεο Τικ Τοκ ως βασική προεκλογική εκστρατεία.
Ο Στέφανος Κασσελάκης αναδείχτηκε τόσο άμεσα και γρήγορα γιατί έπαιξε ακριβώς τα χαρτιά του Κυριάκου Μητσοτάκη. Την τράπουλα της μεταπολιτικής. Της λαμπερής εικόνας και της επικοινωνιακής αμεσότητας των σόσιαλ μίντια. Ομολόγησε ότι δεν γνωρίζει καλά τα πολιτικά θέματα, όμως σε αυτό δεν βρίσκουν πρόβλημα οι ψηφοφόροι. Γιατί, έτσι κι αλλιώς, όλοι ίδιοι είναι, όλοι τα ίδια κάνουν, όλοι το ίδιο φταίνε, άρα δε φταίει κανείς. Επομένως, το εκλογικό σώμα είναι το πρώτο που αναγνωρίζει και δέχεται το μη αμιγώς πολιτικό στοιχείο στο πολιτικό σκηνικό. Δεν ισχυρίζομαι ότι θα μπορούσε ν’ ανατρέψει (το εκλογικό σώμα) την έλευση της μεταπολιτικής, αλλά με διαφορικού τύπου αντιδράσεις και αλληλεπιδράσεις το αποτέλεσμα μπορεί να είχε άλλο σχήμα. Η μπίλια να καθόταν σε άλλο χρώμα και αριθμό.
Γιατί, όμως, οι ψηφοφόροι και δη των ΣΥΡΙΖΑ έσπευσαν να εκλέξουν έναν νεοφερμένο που δεν γνωρίζουν τίποτα γι’ αυτόν και ενώ τα ελάχιστα που γνωρίζουν (Αμερικανάκι, πρώην μέλος Goldman Sachs) φαινομενικά θα έπρεπε να λειτούργησαν αποτρεπτικά και να προτιμήσουν μια πιο safe επιλογή -από τους υπόλοιπους υποψηφίους- για πρόεδρο κόμματος;
Εκτός των προαναφερόμενων, ότι ο Κασσελάκης αποτέλεσε τον ιδανικότερο περφόρμερ μεταξύ των συνυποψηφίων, κι ένα επιπλέον στοιχείο (βάσει της ερμηνείας των πραγμάτων από μέρους μου) θα μπορούσε ίσως να εξηγήσει τον λόγο που τα ευαίσθητα αντανακλαστικά των ψηφοφόρων (και αρκετών μη) διεγέρθησαν ταχέως υπέρ του.
Ο ελληνικός λαός υποφέρει από ανηλικότητα. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού απαρτίζεται από ανήλικους ενήλικες. Από ανθρώπους που σε όλη την ενήλικη ζωή τους, δεν παύουν να χρειάζονται στην επίλυση των προβλημάτων τους από έναν κηδεμόνα. Κάποιον που να τους λέει τι να κάνουν και να παίρνει αποφάσεις γι’ αυτούς, χωρίς αυτούς. Θέλει κάποιον να τραβάει μπροστά, να του δίνει λύσεις, σε θέματα που τον αφορούν, και στον οποίο, προηγουμένως, έχει δώσει λευκή επιταγή, κι όταν εκείνος δεν εκπληρώνει τις υποσχέσεις του να θυματοποιείται. Να κλαίει και να οδύρεται για την προδοσία που υπέστη.
Αντίστοιχα με την θρησκεία, όπου τον ρόλο αυτό έχει ο παπάς της ενορίας μέχρι τον Τζίζους Κράϊστ, έτσι και στην πολιτική, αναμένουν, ανακαλύπτουν ή το ίδιο το σύστημα εμφανίζει (γι’ αυτούς) την καταλληλότερη στιγμή έναν πατερούλη, έναν σωτήρα, έναν Μεσσία.
Το 41τακατό (των συμμετεχόντων) δεν εδόθη στη ΝΔ ως απόλυτη επιθυμία να κυβερνηθούν από αυτή, αλλά ως τη μόνη επιλογή κόμματος που διαθέτει αρχηγό, που μπορεί να υποδυθεί καλύτερα τον πατέρα, όσο κακοποιητικός κι αν είναι.
Ο Μητσοτάκης ήταν ο αδιαμφησβήτητος μιντιακός πολικός μπαμπάς των ανήλικων ψηφοφόρων. Όχι ότι ήταν ευχαριστημένοι, αλλά τι να κάνουμε αυτόν έχουμε. Αυτό το γεγονός θεωρώ μαρτυράει και η μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, που στις φετινές εκλογές διέρρευσε προς στην ΝΔ. Άρα, λοιπόν ο Κασσελάκης έχει (για αρχή τουλάχιστον) εκείνα τα επικοινωνιακά χαρακτηριστικά, ώστε να διεκδικήσει την φροντίδα των ανήλικων ψηφοφόρων και εκείνοι με τη σειρά τους να γυρίσουν αιθεροβάμονες, γελαστοί και γελασμένοι στο παιδικό δωμάτιο.
Ωραία όλα αυτά τα επικοινωνιακά, τα ινφλουενσεριακά και τα life style. Στο πεδίο της πραγματικής πολιτικής, όμως, τι γίνεται; Εκεί τι θα κάνει ο Μεσσίας;
Αν στον ΣΥΡΙΖΑ ξεπεραστούν τα εσωκομματικά αγκάθια, εκλείψουν οι έχθρες κι οι διχόνοιες (αριστερός να ντουφεκάει αριστερό;), επέλθουν οι ισορροπίες και εκπονήσουν ένα σχετικά «εμφανίσιμο» (είπαμε η επικοινωνία πρώτα), κοστολογημένο, πολιτικοοικονομικό πρόγραμμα, με τον Κασσελάκη να καταθέτει σαφείς πολιτικές θέσεις δεν αποκλείεται να τον δούμε και πρωθυπουργό. Και αυτό είναι που θα θέλει ο λαός. Σωστά; Λάθος ή μάλλον είναι κάτι που δε θα θέλει μόνο ο λαός.
Μεταφερόμενοι τώρα στο πεδίο της πραγματικής πολιτικής, ο αντίπαλός του, ο Μητσοτάκης, τι κάνει; Παρόλο που έχει βασίσει όλη την πορεία του στην επικοινωνία, εντούτοις παράγει και πολιτική, η οποία είναι να ταΐζει ημετέρους με απευθείας αναθέσεις, να κλείνει σχολεία και νοσοκομεία, να πνίγει χωριά και πόλεις, να καίει δέντρα και να χτίζει μεζονέτες, φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες. Να ψηφίζει αντιλαϊκά νομοσχέδια, να δέρνει και να γδέρνει τον κόσμο γενικώς, ποικιλοτρόπως και παντοιοτρόπως και στο τέλος να φεύγει τριημεράκια για ξεκούραση (#notbad).
Και ποιος/ποια/ποιο επωφελείται από αυτή την κατάσταση; Κατά βάση το ίδιο το σύστημα.
Και ποιος/ποια/ποιο θέλει διακαώς να διατηρηθεί αυτή η τάξη, αυτή η αλφαδιά; Και πάλι το ίδιο το σύστημα.
Και ποιος/ποια/ποιο (ξέρω κούρασα – τελευταίο είναι) θα κάνει τα πάντα για να μην αλλάξει αυτό; Α να γεια σου! Το σύστημα.
Εάν οι μετέχοντες στα κέντρα αποφάσεων -εντός και εκτός της χώρας- διαβλέψουν ότι κινδυνεύει η αλλαγή του στάτους κβο θα προτιμήσουν να κάνουν πρώτα αυτοί, μια μικροαλλαγή στα πρόσωπα που είναι πολιτικοί μπροστάρηδες της χώρας, ώστε να διατηρηθούν τα πράγματα ως έχουν.
Εξηγώντας, θυμίζω:
Τηρουμένων των αναλογιών -ίσως και λίγο τραβηγμένο απ’ τα μαλλιά- όμως, με τα αποτελέσματα να το αποδεικνύουν, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ του 2015 με πρωθυπουργό ένα φρέσκο πρόσωπο, που θα έφερνε το νέο και θα έδειχνε μακριά (ξου ξου) το παλιό, εν τέλει διατήρησε με το παραπάνω ό,τι είχαν αφήσει οι ΣΑΜΑΡΟΒΕΝΙΖΕΛΟΙ και ό,τι είχε σχεδιαστεί για το προτεκτοράτο της ψαροκώσταινας.
Μετά την λαϊκή οργή, κυρίως, των πρώτων μνημονίων, μεσοπρόθεσμο κ.τλ., φαινόταν δύσκολο να μπορέσει η κυβέρνηση Σαμαρά να συνεχίσει το έργο στο ίδιο τέμπο. Η οργή του κόσμου ήταν έτοιμη να εκτονωθεί, αλλά τελευταία στιγμή βρέθηκε εκείνος που θα την αποσυμπιέσει. Όχι με αγώνες και διεκδικήσεις στους δρόμους της φωτιάς, αλλά ήρεμα και νομότυπα με εκλογικές διαδικασίες -εντάξει και με λιγάκι «μπρουταλοσύνη» στους προεκλογικούς λόγους και στις αντιμνημονιακές κορώνες.
Μήπως λοιπόν το σύστημα έχει για παν ενδεχόμενο τον νέο αποσυμπιεστή έτοιμο σε περίπτωση που ο Κούλης τα ρημάξει όλα και οι Έλληνες αποφασίσουν να σηκωθούν από καναπέδες και ντιβάνια;
Και αφού ξεσπάσουν εντελώς αυθόρμητα και καθοδηγούμενα (!) την οργή τους (δημοκρατικά) στην κάλπη αναδεικνύοντας τον νέο Μεσσία Κασσελάκη ως πρωθυπουργό και στη συνέχεια ξαναπροδοθούν, θα βγει ο Κουτσούμπας απ’ το βήμα της Βουλής και θα πει: «Εμείς σας τα λέγαμε», και κάπως έτσι η ζωή μας θα συνεχιστεί (αν ζήσουμε) με LUBEN TV και κατά τα λοιπά καπιταλιστικά ειωθότα.
Χρήστος Μ.
1(Maurice Duverger. Εισαγωγή στην πολιτική. Εκδ. Παπαζήση, 1985, σ. 1)
(Αγαπητέ φίλε, στο χρεοκοπημένο και υποθηκευμένο προτεκτοράτο δεν παίζει ρόλο ούτε ο Μητσοτάκης, ούτε ο Κασσελάκης. Και βέβαια, υπάρχει μόνο επικοινωνία, αφού η πολιτική της χώρας είναι προαποφασισμένη, ανεξάρτητα από το ποιο κόμμα θα κυβερνήσει. Είναι 2023, ξέρουμε τι έχει συμβεί στη χώρα μας, και σχεδόν οι μισοί Έλληνες δεν ψηφίζουν. Σε λίγο, οι εκλογές θα περνάνε απαρατήρητες. Αν η ελληνική κοινωνία επιθυμούσε αλλαγές, δεν θα περίμενε τις εκλογές. Αλλά οι Έλληνες είναι ηττημένοι και παραδομένοι. Εγώ χαίρομαι για την ύπαρξη Μητσοτάκη και Κασσελάκη, αλλά αυτό συμβαίνει για ιδιοτελείς λόγους. Γραφιάς είμαι, με βολεύουν τα σούργελα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.