Οι Παλαιστίνιοι με ελευθέρωσαν

Αγαπητέ Πιτσιρίκο, ήμουν ένας άνθρωπος όπως οι περισσότεροι που ήθελα να μεγαλώσω, να σπουδάσω, να βρω δουλειά και να κάνω οικογένεια. Μεγάλωσα, σπούδασα αλλά δουλειά δεν βρήκα ποτέ επάνω σε αυτό που σπούδασα. Κατηγόρησα το σύστημα, την ελληνική κυβέρνηση που αδιαφορεί για τους πολίτες της. Το ξεπέρασα και δούλεψα σε άλλους τομείς, σε δουλειές του δρόμου αλλά ποτέ δεν έφτανε αυτό για να ” φτιάξω τη ζωή μου”.

Είπα στον εαυτό μου ότι δεν είμαι η μόνη, πολλοί άνθρωποι γύρω μου είναι σε αυτήν τη μοίρα. Είπα “έτσι είναι τα πράγματα”. Άκουσα πολλούς να κατηγορούν το σύστημα, να οργίζονται με την κατάστασή τους όπως εγώ. Αλλά τι μπορεί να κάνει κανείς;

Σιγά-σιγά, μεγαλώνοντας λίγο ακόμα, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι δεν είναι μόνο στην Ελλάδα αυτή η κατάσταση αλλά σε όλο τον “εξελιγμένο” δυτικό κόσμο. Είδα τον ατομισμό του δυτικού ανθρώπου, καταλαβαίνοντας πρώτα τον δικό μου. Κατάλαβα ότι αυτό που λέμε “εσύ θα βγάλεις το φίδι από την τρύπα;” και “κοίτα τη δουλειά σου” είναι ριζωμένες αντιλήψεις όλης της Δύσης που μας θέλει απορροφημένους στον μικρόκοσμό μας.

Ανακάλυψα ότι η ενασχόλησή μου με σκατοδουλειές και με λεφτά που ποτέ δεν φτάνουν, με έκαναν εσωστρεφή, να ασχολούμαι με το δικό μου “δράμα”, αδιαφορώντας για τον πόνο γύρω μου γιατί έτσι κι αλλιώς τι μπορώ να κάνω; Μέσα σε αυτό το κλίμα προσωπικού δράματος και αίσθησης ανικανότητας να ελέγξω την καθημερινότητά μου γνώρισα τον άνθρωπο της ζωής μου, ο οποίος είναι ορόσημο στην πορεία μου ως άνθρωπος.

Πρώτα από όλα, σταμάτησα να δουλεύω. Δεν μου ήταν εύκολο στην αρχή επειδή ένιωθα ότι έτσι είμαι βάρος στην κοινωνία, ότι δεν συμμετέχω στην παραγωγική διαδικασία αλλά μόνο καταναλώνω. Στη συνέχεια, όμως, βρήκα χρόνο για τον εαυτό μου, αποτοξινώθηκα από τον φαύλο κύκλο δουλειά-κατανάλωση. Πήρα απόσταση από τους ρυθμούς της ζωής που είχα πριν και, βλέποντας τη συνολική εικόνα, συνειδητοποίησα ότι ο δυτικός τρόπος ζωής είναι σαν ένα δίχτυ, ένας ιστός πάνω στον οποίο είμαστε όλοι κολλημένοι.

Το σύστημα που ζούμε δεν είναι απλά οικονομικό, αλλά ένα σύστημα αξιών, ηθικής, αντίληψης και τελικά μια ολόκληρη εμπειρία πρόσληψης του κόσμου. Δεν είναι καν μόνο σύστημα αλλά ένα φίλτρο μέσα από το οποίο βλέπουμε τον κόσμο. Πυλώνας του είναι το χρήμα και το κυνήγι του χρήματος, ο αλλοτριωτικός ατομισμός που μας κάνει σκληρούς και αδιάφορους απέναντι στον ανθρώπινο πόνο (άλλωστε έχει φροντίσει ο αμερικανικός κινηματογράφος να μας αναισθητοποιήσει απέναντι στη βία κάθε μορφής) και φυσικά η δουλειά που όλο και αυξάνονται τα ωράριά της για τον δυτικό άνθρωπο κάνοντας την αυτοσκοπό, ξεχνώντας ότι ο ρόλος της είναι να μας παράσχει τα απαραίτητα.

Κι εμείς παραμένουμε κολλημένοι σε αυτό το σύστημα αναλωνόμενοι σε κοντόφθαλμες επιδιώξεις αδυνατώντας να δούμε ολοκληρωτικά την έκταση του. Σαν τα έντομα που πιάνονται στον ιστό της αράχνης και δεν μπορούν να δουν τον ιστό, έτσι κι εμείς δυσκολευόμαστε. Η διαφορά είναι πως τα έντομα συνειδητοποιούν ότι είναι παγιδευμένα και ότι κινδυνεύει η ζωή τους. Εμείς δεν βλέπουμε κανένα κίνδυνο επειδή το άγχος επιβίωσης που νιώθουμε μας έχει μάθει το σύστημα να το ενσωματώνουμε και να το κάνουμε προσωπικό μέσα στο στενό πλαίσιο του ατομισμού και της ατομικής ευθύνης που μας έχουν διαποτίσει. Επειδή γεννηθήκαμε πάνω σε αυτόν τον ιστό δεν έχουμε αντίληψη της ύπαρξής του. Σαν τα παιδιά που, ό,τι συνθήκες και να υπάρχουν στην οικογένειά τους, θεωρούν ότι έτσι είναι όλες οι οικογένειες επειδή δεν έχουν εμπειρία από άλλη.

Παίρνοντας απόσταση λοιπόν από το σύστημα άρχισα να παίρνω ζωτικές ανάσες και άρχισα να βλέπω πέρα από τον εσωτερικό, παραγόμενο από προσωπικά αδιέξοδα πόνο του δυτικού ανθρώπου τον κυριολεκτικό, τον αντικειμενικό πόνο που προκαλεί το δυτικό σύστημα σε μη δυτικούς ανθρώπους και κοινωνίες.

Είδα την εκμετάλλευση που γίνεται στις “εξελισσόμενες” χώρες από τις δυτικές, τους πολέμους και τις διχόνοιες που τους σπέρνουν, ώστε να τους κρατούν σε καταστολή. Είδα την εξαθλίωση, την πείνα, τον θάνατο που υπομένουν σε καθημερινό επίπεδο.

Κατάλαβα ότι, αν εμένα το σύστημα μου προκαλεί άγχος επιβίωσης, σε αυτούς τους ανθρώπους φέρνει πείνα, εκδίωξη από τα σπίτια τους και σκοτωμούς των παιδιών τους και των γονιών τους. Φέρνει βιασμoύς των συζύγων τους και των μανάδων τους. Φέρνει διώξεις και βασανιστήρια των αγαπημένων τους. Φέρνει ανθρώπους κατατρεγμένους να μπαίνουν σε σαπιοκάραβα να περάσουν τη Μεσόγειο.

Αλήθεια, μερικές φορές αναρωτιέμαι σε πόσο μεγάλη ανάγκη μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος ώστε μόνο με τα ρούχα που φοράει και ελάχιστα χρήματα στην τσέπη του να μπει σε μια βάρκα που είναι άγνωστο αν θα βυθιστεί ή όχι, να αφήσει τον τόπο του για να αναζητήσει ένα μέλλον σε μια άγνωστη γη;

Είδα τους πνιγμούς των ανθρώπων αυτών στη Μεσόγειο και στο Αιγαίο και τα απανθρακωμένα πτώματα τους στον Έβρο. Άνθρωποι που δεν φυτρώσανε αλλά γεννήθηκαν από μάνες όπως κι εμείς εδώ που έχουν φίλους, συντρόφους και συγγενείς που τους κλαίνε ή που τους αναζητούν μάταια όπως θα αναζητούσαν κι εμάς οι δικοί μας αν χανόμασταν. Λέω “είδα” επειδή ήμουν ακόμα αγκιστρωμένη στον ατομισμό μου που παράγει αναισθησία με τη σκέψη ότι ναι μεν, άσχημα είναι αυτά αλλά δεν συμβαίνουν σε μένα και διαποτισμένη από το αίσθημα ανωτερότητας του δυτικού ανθρώπου που λέει ότι αυτά συμβαίνουν κάπου μακριά και δεν έχουν σχέση με μένα.

Αλλά ακόμα κι έτσι αυτές οι συνειδητοποιήσεις άρχισαν να φέρνουν μέσα μου αλλαγές που λειτούργησαν σαν αλυσιδωτή αντίδραση για αυτό που ακολούθησε. Τότε δεν άρχισα απλώς να μεγαλώνω αλλά και να ωριμάζω έχοντας την αίσθηση ότι υφαίνω σταδιακά το κουκούλι της μεταμόρφωσής μου.

Στο μεταξύ, κύλησε ο χρόνος, μεγάλωσα και ωρίμασα λίγο ακόμα και κάπου εδώ φτάνουμε στο παρόν με την εξέγερση των Παλαιστινίων της Γάζας και την ακόλουθη κήρυξη πολέμου του Ισραήλ εναντίον τους.

Η γενοκτονία που γίνεται εις βάρος ενός λαού επειδή απλά βρίσκεται και ζει εκεί με κάνει να ανατριχιάζω, να εξοργίζομαι και να δακρύζω με τη σκληρότητα και την απανθρωπιά αυτών που τη διαπράττουν.

Το δυτικό σύστημα εξουσίας στέκεται στο πλευρό των γενοκτόνων, εξαπολύοντας μαύρη προπαγάνδα για να μας εξαπατήσει μια φορά ακόμα. Αυτή τη φορά, όμως, δεν μάσησα τις τερατολογίες τους γιατί έχω ήδη δει την εξαθλίωση και τον πόνο που σπέρνουν οι πολιτικές τους.

Σοκάρομαι όπως και πολλοί άλλοι να βλέπω μια γενοκτονία σε εξέλιξη χωρίς να επεμβαίνει κανείς, χωρίς κανείς να σταματάει την απύθμενη κακία των Ισραηλινών εναντίον των Παλαιστινίων!

Νιώθω τα παιδιά της Γάζας παιδιά μου που τα σκοτώνουν άδικα στο όνομα ενός ισραηλινού κράτους.

Νιώθω τον πόνο τους, να χάνουν οι γονείς τα παιδιά τους και τα παιδιά τους γονείς τους,να μένει ένας μόνο ζωντανός από ολόκληρη οικογένεια ή να βγαίνει από το σπίτι του και να το βλέπει να καταστρέφεται από βόμβα μαζί με τους δικούς του ανθρώπους μέσα.

Νιώθω τι σημαίνει να κάθονται όλοι μαζί σε ένα δωμάτιο ώστε, αν τους βομβαρδίσουν, να φύγουν όλοι μαζί, να γράφουν στο χέρι τους και στα χέρια των παιδιών τους τα ονόματά τους ώστε, αν πεθάνουν, να μπορούν να τους αναγνωρίσουν αυτοί που θα μείνουν ζωντανοί, αν μείνει κάποιος.

Νιώθω τι σημαίνει μαζί μέχρι το θάνατο, τη βοήθεια που κυκλοφορεί ανάμεσά τους επειδή μοιράζονται όλοι την ίδια τραγική και άδικη μοίρα.

Νιώθω την ανάγκη τους να ακουστούν έξω από τα σύνορα της υπαίθριας φυλακής που τους έχουν κλείσει για να ζητήσουν τη συμπαράστασή μας. Βλέπω τη συγκινητική συμπαράσταση κυριολεκτικά όλου του κόσμου σε αυτούς τους ανθρώπους που το μόνο τους “λάθος” είναι ότι θέλουν να ζήσουν στη γη που γεννήθηκαν. Βλέποντας και νιώθοντας αυτά, μου αποκαλύφθηκε μέσα μου η δύναμη της συλλογικότητας,

Η μεταμόρφωσή μου έχει συντελεστεί. Έσπασα τα στενά όρια του ατομισμού μου και νιώθω τώρα πια την ένωση με τους ανθρώπους της υφηλίου. Πρώτα με τους Παλαιστίνιους, δεν βλέπω απλά τι περνάνε αλλά το νιώθω, κλαίω για τα χαμένα παιδιά τους και τους χαμένους γονείς τους. Δεν είναι πια κάτι που συμβαίνει κάπου μακριά αλλά κάτι που δεν έχει σημασία πού συμβαίνει αλλά ότι συμβαίνει. Οι γεωγραφικές αποστάσεις πλέον δεν έχουν καμία σημασία. Σημασία έχουν τα γεγονότα, οι θλιβερές και ντροπιαστικές για την ανθρωπότητα πράξεις που γίνονται εναντίον τους. Δεν νιώθω πια ανώτερή τους αλλά ίση μαζί τους, αναγνωρίζοντας ότι το δυτικό σύστημα εξουσίας σήμερα χτυπάει αυτούς, αύριο χτυπάει εμάς. Γιατί όλοι είμαστε αναλώσιμοι προκειμένου να πετύχουν το εκάστοτε σχέδιο τους.

Μετά νιώθω συγκίνηση με την κινητοποίηση εκατομμυρίων ανθρώπων ανά την υφήλιο. Με συγκινεί η ανταπόκριση τους στο κάλεσμα των Παλαιστινίων, τα γρήγορα αντανακλαστικά τους απέναντι στα γενοκτονικά γεγονότα που γινόμαστε σήμερα μάρτυρες. Μου δίνουν ελπίδα ότι η ανθρωπιά δεν έχει χαθεί όσο κι αν θέλουν τα συστημικά μέσα τους και ο απαλλοτριωμένος κινηματογράφος τους να μας πείσουν για το αντίθετο. Νιώθω να ενώνομαι μαζί τους τώρα που σπάει το αίσθημα της δυτικής ανωτερότητας μέσα μου. Νιώθω ότι μας ενώνει ένας κοινός σκοπός: να σταματήσει τώρα η γενοκτονία και να τιμωρηθούν οι ένοχοι. Στην Ευρώπη βλέπουμε κινητοποιήσεις χιλιάδων σε χώρες που έχουν απαγορεύσει τη συμπαράσταση στους Παλαιστίνιους. Με συγκινεί η αυταπάρνησή τους, δεν τους νοιάζει αν θα τους συλλάβουν ή αν αύριο δεν βρουν δουλειά όπως απείλησαν φοιτητές στο Χάρβαρντ που συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις. Στη Γαλλία σπάνε την απαγόρευση στην πράξη και βγαίνουν στους δρόμους κατά δεκάδες χιλιάδες. Στη Γερμανία, παρ’ όλη την καταστολή που υπέστησαν, βγήκαν περισσότεροι διαλύοντάς την. Στον αραβικό κόσμο βλέπουμε πορείες εκατομμυρίων ανθρώπων. Στην Ιορδανία φτάσανε μέχρι τα σύνορα με τη Δυτική Όχθη, ζητώντας να μπούνε μέσα. Στην Αίγυπτο μέχρι και ακραία περιστατικά φόνων Ισραηλινών είδαμε. Ζεσταίνεται η ψυχή μου από τη συλλογική προσπάθεια που γίνεται να σταματήσει αυτός ο εφιάλτης. Νιώθω ότι είμαστε όλοι Παλαιστίνιοι επειδή τώρα είναι το σύμβολο της καταπίεσης που οι δυτικές κυβερνήσεις επιβάλλουν σε όλους μας.

Έχει και μια συμβολική πλευρά αυτό που γίνεται τώρα. Καταπιεσμένοι εναντίον καταπιεστών. Καταπιεστές αδίστακτοι να προβούν στις χειρότερες ενέργειες που κάνουν το ανθρώπινο είδος να ντρέπεται που υπάρχει. Είναι για μένα το αποκορύφωμα της βίας των δυτικών κυβερνήσεων που δεχόμαστε όλοι είτε ζούμε Ευρώπη, Αμερική, είτε Ασία και Αφρική εδώ και αιώνες από τότε που ο λευκός άνθρωπος απέκτησε δύναμη και αποφάσισε ότι όλος ο κόσμος του ανήκει. Μια βία που δεχόμαστε από τις αποφάσεις των ισχυρών του δυτικού κόσμου που είναι εξίσου απάνθρωπη και σκληρή με τη βία των Ισραηλινών όχι ως προς την έντασή της αλλά ως προς τη διάρκειά της. Βία που αλλάζει μορφή εξαρτώμενη από αυτόν στον οποίο ασκείται αλλά παραμένει βία. Είμαστε όλοι καταπιεσμένοι από το δυτικό σύστημα εξουσίας και όλο και περισσότεροι άνθρωποι το συνειδητοποιούν τώρα αυτό.

Θέλουμε να ελευθερωθεί η Παλαιστίνη και παράλληλα μας ελευθερώνει.

Αναγνωρίζω την προπαγάνδα που θέλουν να μας σερβίρουν επειδή βλέπω την κατάφωρη αδικία που διαπράττουν εναντίον των Παλαιστινίων. Συνειδητοποιώ το ψέμα που θέλουν να μας πασάρουν και αναρωτιέμαι για πόσα άλλα εγκλήματα που έχουν διαπράξει έχουμε καταπιεί το ψέμα αμάσητο.

Αναλογίζομαι την πλάνη που βρισκόμουν για τόσα χρόνια και παράλληλα μεγαλώνει μια φωνή μέσα μου που λέει φτάνει πια η κοροϊδία. Είναι καιρός να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας, να αποφασίζουμε εμείς για το μέλλον μας και να φτιάξουμε ένα μέλλον βιώσιμο για τα σημερινά παιδιά.

Τώρα γίνεται, τώρα είναι εφικτό που επιτέλους ανοίξανε τα μάτια μας και μπορούμε να ενωθούμε για ένα σκοπό. Θέλω να είναι ο αγώνας των Παλαιστινίων η αρχή του τέλους για τη δυτική κυριαρχία.

Μία που δεν έχει σημασία το όνομα της

(Αγαπητή φίλη, σας ευχαριστώ για τις σκέψεις σας. Το πρόβλημα του δυτικού ανθρώπου είναι πως δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι, όταν γίνεται μπροστά στα μάτια του η γενοκτονία ενός λαού, το θέμα είναι τα θύματα και όχι η αποψάρα του και η πάρτη του. Δεν είναι τυχαίο που θερίζει η κατάθλιψη στον δυτικό κόσμο. Η Δύση έχει τελειώσει αλλά κάνει πως δεν το ξέρει. Το Ισραήλ έχει ηττηθεί εδώ και δεκαετίες αλλά νομίζει πως νικάει. Η νίκη του είναι η ήττα του. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.