Τρεις μήνες

(Κείμενο των τελευταίων δύο μερών)
Αδερφέ Πιτσιρίκο, για άλλη μια μέρα οι μαρτυρικοί και ηρωικοί κάτοικοι της Γάζας ανέφεραν ότι το τελευταίο βράδυ έγιναν οι σφοδρότεροι βομβαρδισμοί από την αρχή της σύγκρουσης. Κάθε μέρα το ακούμε αυτό. Είναι σαν το γενοκτονικό εποικιστικό καθεστώς του Ισραήλ να θέλει κάθε μέρα να σπάει το ρεκόρ βαρβαρότητας της προηγούμενης. Τα νεκρά μωρά και παιδιά έχουν ξεπεράσει επίσημα τα 2 χιλιάδες, δηλαδή 4 φορές περισσότερα από ό,τι στον πόλεμο στην Ουκρανία που κρατάει 20 μήνες.

Κι ενώ αναρωτιέσαι πόσο θα κρατήσει αυτή η γενοκτονική επίθεση σε πολιορκημένη πόλη χωρίς αεράμυνα, πυροβολικό και τανκς, ο υπουργός Άμυνας του Ισραήλ, Yoav Galant, έδωσε μια εκτίμηση. Θα κρατήσει, λέει, ως τρεις μήνες! Τρεις μήνες ολοκληρωτικού αποκλεισμού, σφυροκοπήματος, μαζικού καθημερινού θανάτου.

Ο κόσμος στην Γάζα κάνει ουρές στα λιγοστά σημεία που μπορεί να βρει νερό και φαγητό, με την αγωνία να μην βομβαρδιστεί όσο περιμένει σε ακάλυπτους χώρους.

Οι γιατροί της Γάζας έκαναν έκκληση σε όλα τα μέλη των ανθρωπιστικών οργανώσεων να βρουν τρόπο να έρθουν στην Γάζα, ώστε να δουν μόνοι τους τι γίνεται. Οι ίδιοι έχουν ξεπεράσει τα όριά τους και δεν αντέχουν άλλο.

Τα ίδια τα νοσοκομεία δέχονται μηνύματα του ισραηλινού στρατού να τα εκκενώσουν, λες και μπορούν έτσι απλά να εκκενωθούν νοσοκομεία και μάλιστα σε τέτοιες συνθήκες.

Οι βομβαρδισμοί του Ισραήλ είναι έντονοι και στο νότιο κομμάτι της Γάζας, όπου το ίδιο το Ισραήλ είχε ζητήσει τους κατοίκους της να πάνε.

Το βόρειο κομμάτι σφυροκοπείται πια όχι μόνο με στρατιωτικά αεροπλάνα αλλά και με πυροβολικό.

Σήμερα το πρωί είδα την νέα φουρνιά με βίντεο και φωτογραφίες φρίκης από την Γάζα. Αποκεφαλισμένα παιδιά, παιδιά να σπαράζουν δίπλα στις νεκρές μανάδες τους, μανάδες να σπαράζουν δίπλα στα νεκρά παιδιά τους. Σε αντίθεση με τις άλλες μέρες, δεν με σόκαρε τίποτα. Όταν εκτίθεσαι καθημερινά σε εικόνες φρίκης, ο οργανισμός προσαρμόζεται και μαθαίνει να την αφομοιώνει. Κι αυτός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός τώρα. Να συνηθίσουμε στην φρίκη και να μην αντιδράσουμε όπως πρέπει.

Χθες το βράδυ ένιωσα για πρώτη φορά από τις 7 Οκτώβρη μια απογοήτευση μαζί με κούραση που προέκυψε από το κοντράστ του τι συμβαίνει εκεί και ποιες είναι οι αντιδράσεις εδώ. Μια αίσθηση ότι τίποτα δεν έχει σημασία, όλα είναι μάταια. Μετά συνειδητοποίησα ότι αυτό το συναίσθημα το έχουν νιώσει κατά καιρούς οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι, όταν μετά από τόσες δεκαετίες αγώνων εισπράττουν αδιαφορία και απάθεια και ότι είναι κομμάτι του βιώματος να είσαι αλληλέγγυος σε αυτό τον αγώνα. Επίσης, συνειδητοποίησα ότι χρειάζομαι επιτέλους ύπνο και ξεκούραση, έστω την ελάχιστη που χρειάζεται για να λειτουργεί ο οργανισμός χωρίς προβλήματα.

Σήμερα για πρώτη φορά σηκώθηκα ήρεμος γιατί συνειδητοποίησα νηφάλια ότι όλο το υπόλοιπο της ζωής μου θα το αφιερώσω σοβαρά και με συνέπεια να πέσει αυτό το σύστημα.

Ως τώρα, η επαφή μου με τα κινήματα είχε ένα προβλέψιμο μοτίβο. Έξαψη, φρενήρη συμμετοχή, αμφιβολία, ξενέρωμα. Τώρα δεν ισχύει αυτό. Η Παλαιστίνη μας μαθαίνει να είμαστε σοβαροί επαναστάτες και κάθε συναισθηματικός κύκλος να μας δυναμώνει, όχι να μας πηγαίνει πίσω.

Η επόμενη μέρα πάλι συνοδεύτηκε με ρεκόρ δολοφονημένων μωρών και παιδιών. Περίπου 300 σε μια μέρα. Ένας από τους μεγαλύτερους φούρνους που έδινε ψωμί στους κατοίκους και που μέχρι την προηγούμενη μέρα είχε ουρές από κόσμο, ισοπεδώθηκε. 700 Παλαιστίνιοι νεκροί σε μια μέρα. Η χειρότερη μέρα της Ιστορίας τους από το 1948.

Ενώ η γενοκτονία επιταχύνεται, το θέμα αργά αλλά σταθερά αποσύρεται από την επικαιρότητα των δυτικών ΜΜΕ και η έμφαση δίνεται σε πιο τοπικά θέματα.

Στην Ελλάδα τις τελευταίες μέρες το ενδιαφέρον έχει επικεντρωθεί σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα που διακόπηκε και στην εσωκομματική αναταραχή ενός κόμματος που από το 2015 έχει γίνει το ανάποδο από αυτό που έλεγε ότι ήταν, κάνοντας συμμαχίες με το Ισραήλ που πριν το αποκαλούσε κράτος τρομοκράτη.

Μια καινούργια συνειδητοποίηση ξύπνησε μέσα μου. Χρόνια τώρα που έχω γίνει βίγκαν για ηθικούς και περιβαλοντολογικούς λόγους, προσπαθώ να πείσω ανθρώπους να δουν κάποια ντοκουμέντα ντοκιμαντέρ για την πραγματικότητα της ζωής των ζώων στις εγκαταστάσεις της βιομηχανίας κρέατος και την φρίκη που αυτά περνάνε για να έχουν κάποιες εταιρείες κέρδος.

Οι περισσότεροι δεν ήθελαν να τα δουν και ήταν στην άρνηση. Ως τώρα αυτό το απέδιδα στον σπισισμό, την ριζωμένη ιδεολογία που κατατάσσει τις διάφορες μορφές ζωής σε μια ιεραρχία όπου ο άνθρωπος είναι στην κορυφή και μπορεί να κάνει ό,τι θέλει στις άλλες μορφές ζωής.

Όμως τις τελευταίες μέρες παρατηρώ κάτι καινούργιο. Έχουν βγει όλα τα ντοκουμέντα της γενοκτονίας της Γάζας, αναρίθμητα βίντεο και φωτογραφίες για το τι έχουν πάθει τα μωρά και παιδιά της Γάζας και πάλι οι περισσότεροι δεν θέλουν τα δουν και είναι στην άρνηση. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με σπισισμό αλλά με ωμό ναζιστικό ρατσισμό. Οι δυτικοί έχουν πειστεί συνειδητά και ασυνείδητα, ότι τα μωρά της Γάζας δεν ανήκουν στην φυλή τους και επομένως δεν τους αφορά η σφαγή τους. Δεν θέλουν καν να δουν τα ντοκουμέντα της σφαγής τους, όπως οι κρεατοφάγοι δεν θέλουν να δουν ντοκιμαντέρ για την σφαγή των ζώων.

Έτσι εξηγείται γιατί καμιά δυτική κυβέρνηση δεν έχει ανατραπεί ως τώρα για την ενεργή συμμετοχή της στην Γενοκτονία της Γάζας και οι πρόεδροι και πρωθυπουργοί της Δύσης έχουν ακόμα το θράσος να επισκέπτονται τον Νετανιάχου, τον αρχιερέα της Γενοκτονίας.

Οι δυτικές μάζες είναι οι πιο εκφασισμένες του πλανήτη. Ενώ οι κυβερνήσεις τους στηρίζουν την γενοκτονία, αυτές παριστάνουν ότι δεν έχουν ευθύνη, δεν τους αφορά το θέμα και ότι είναι πιο σημαντικό τώρα να συζητάνε με πάθος για ποδοσφαιρικό αγώνα ομάδων που έχουν μαφιόζους προέδρους. Η βασική τους ανησυχία είναι τι επίπτωση θα έχει όλο αυτό που γίνεται εκεί στην τσέπη τους, σε μία εποχή που η οικονομική υπεροχή της Δύσης είναι σε παρακμή και όλο το σύστημα εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων των χωρών του Νότου που σε μεγάλο βαθμό δημιούργησε την οικονομική ευημερία τους, είναι τώρα σε αμφισβήτηση.

Μιλάμε για άτομα που κοιτάνε απαξιωτικά τους μετανάστες από φτωχές χώρες και τους κατηγορούν γιατί δεν το πάλεψαν στις χώρες τους και τώρα συκοφαντούν τον λαό που με τον πιο ηρωικό τρόπο το παλεύει στα εδάφη του και δεν τα εγκαταλείπει με τίποτα.

Άτομα που καταναλώνουν τα σκουπίδια της βίαιης δυτικής τέχνης και θεωρούν ψυχαγωγία τις ταινίες τρόμου ή συγκινούνται με τις προβλέψιμες αισθηματικές ταινίες του αλλά αρνούνται να δουν την πραγματική βία και να συγκινηθούν για το πραγματικό δράμα ενός πολιορκημένου λαού.

Έτσι κατάντησε ο πληθυσμός ενός συστήματος που προωθεί ως μέσου ελέγχου και ως κερδοφόρα βιομηχανία του την απόδραση από την πραγματικότητα, αυτό που στα αγγλικά λένε escapism. Κατάφεραν για την πλειοψηφία όχι μόνο να χάσει την ενσυναίσθησή της αλλά και κάθε επαφή με την πραγματικότητα.

Όπως είχε γράψει ο Vltchek στο βιβλίο του Revolutionary Optimism, Western Nihilism (Επαναστατική Αισιοδοξία, Δυτικός Μηδενισμός):

“Στο παρελθόν, πριν οι δυτικές αυτοκρατορίες και η μοναδική «Αυτοκρατορία» αφαιρέσουν το μεγαλύτερο μέρος της αποφασιστικότητας και του ενθουσιασμού από τους ανθρώπους, τα πιο ταλαντούχα ανθρώπινα όντα συνήθιζαν να μην κάνουν καμία διάκριση μεταξύ της προσωπικής τους ζωής, της δημιουργικότητάς τους και της ασταμάτητης εργασίας τους και του καθήκοντός τους προς την ανθρωπότητα.

Σε πολλά μέρη, συμπεριλαμβανομένης της Κούβας, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που ζουν έτσι.

Στη Δύση, όλοι και όλα είναι πλέον κατακερματισμένα και η ίδια η ζωή έγινε αντικειμενικά χωρίς νόημα: υπάρχει ξεχωριστός χρόνος για δουλειά (ικανοποίηση της προσωπικής καριέρας, εγγύηση επιβίωσης, προώθηση του «κύρους» και του εγώ), υπάρχει χρόνος για παιχνίδι και για οικογενειακή ζωή … και περιστασιακά υπάρχει χρόνος να σκεφτούμε την ανθρωπότητα ή, πολύ σπάνια, την επιβίωση του πλανήτη μας.

Περιττό να πούμε ότι αυτή η εγωιστική προσέγγιση απέτυχε να βοηθήσει στην πρόοδο του κόσμου. Έχει επίσης αποτύχει ξεκάθαρα όταν έπρεπε να σταματήσει τουλάχιστον μερικά από τα τερατουργήματα που διαπράττει ο δυτικός ιμπεριαλισμός.”

Έστω κι έτσι, τις τελευταίες μέρες έγιναν τεράστιες διαδηλώσεις στον δυτικό κόσμο για αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη και κατά της γενοκτονίας της Γάζας. Αυτά που συμβαίνουν εκεί είναι τόσο τρομερά, ώστε οι συνειδήσεις αφυπνίζονται ακόμη και σε ένα γενικευμένο και κυρίαρχο κλίμα αφασίας.

Πριν μία εβδομάδα, είχε εκτιμηθεί ότι η ποσότητα εκρηκτικών που έπεσε στην Γάζα ήταν περίπου στο 25% της ισχύος της ατομικής βόμβας στο Ναγκασάκι. Με την ακόμη μεγαλύτερη εντατικοποίηση των βομβαρδισμών, τώρα εκτιμάται ότι αυτή η ποσότητα είναι κοντά στην ισχύ εκείνης της ατομικής βόμβας.

Σε μία πολιορκημένη πόλη χωρίς αεράμυνα, πυροβολικό, τανκς και χωρίς πρόσβαση σε νερό και ηλεκτρικό, όπου βομβαρδίζονται όλα, από ελληνικές χριστιανικές εκκλησίες, πανεπιστήμια, σχολεία, νοσοκομεία, αποθήκες τροφίμων, υποδομές, τα πάντα.

Σε ένα πολεμικό γεγονός που δεν μπορώ να βρω όμοιό του σε σκληρότητα στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κι ενώ έχω διαβάσει 200 βιβλία για αυτόν. Γνωρίζω για την πολιορκία του Λένινγκραντ, την ισοπεδωτική καταστροφή της Εξέγερσης της Βαρσοβίας από τους Ναζί, τους βομβαρδισμούς της Δρέσδης, την μάχη του Στάλινγκραντ, τις ατομικές βόμβες στην Ιαπωνία, τα μαζικά αντίποινα των Ναζί στις χώρες που είχαν αντάρτικο, ειδικά στην Λευκορωσία.

Η γενοκτονική πολιορκία και επίθεση στην Γάζα τα ξεπερνάει όλα αυτά.

Τα νοσοκομεία που έχουν απομείνει λειτουργούν πολλές ώρες χωρίς ηλεκτρικό και πολλά χειρουργεία γίνονται χωρίς αναισθητικό. Όλο το σύστημα υγείας είναι σε κατάρρευση. Πρόωρα γεννημένα μωρά είναι σε θερμοκοιτίδες που έχουν πάψει να λειτουργούν ή θα πάψουν να λειτουργούν σύντομα.

Και είμαστε μόλις στην 19η μέρα του γεγονότος για το οποίο έχει σχεδιαστεί να διαρκέσει 90 μέρες.

Αυτό λοιπόν που ανακοίνωσε η Χαμάς ότι αντιμετωπίζει μια καταστολή που ξεπερνά σε αγριότητα την ναζιστική, είναι ιστορικά σωστό.

Αυτή την αγριότητα στηρίζει τώρα η Δύση με τον Μακρόν να αποκαλεί την νίκη αυτής της αγριότητας, νίκη του πολιτισμού.

Κι ενώ συμβαίνει αυτή η γενοκτονική αγριότητα, η τερατώδης προπαγάνδα του Ισραήλ διακινεί άρθρα που λένε ότι η επίθεση της Χαμάς ήταν χειρότερη από το Ολοκαύτωμα, και τα οργανωμένα δίκτυα ανώνυμων τρολς που λειτουργούν σε κάθε δυτική χώρα σε συνεργασία με τις πρεσβείες τους, την πέφτουν συντονισμένα σε δημοσιογράφους που δεν έχουν πουληθεί για να αναπαράγουν τα ψέματα τους.

Στην Ελλάδα τέτοιο περιστατικό είχαμε χθες κάτω από την δημοσίευση της Ναταλί Γλέζου που, επειδή τόλμησε να προβάλει το βίντεο με τις ομήρους που ελευθέρωσε η Χαμάς που αποχαιρέτησαν φιλικά τους μαχητές της, δέχτηκε ομοβροντία απειλών και βρισιών, με σχόλια “ψόφα” και “φύγε από την χώρα.”

Το κείμενο ολοκληρώνεται λίγες ώρες πριν την συγκέντρωση στην Ελευσίνα ενάντια στην μετατροπή του αεροδρομίου (112 ΠΜ) της Ελευσίνας σε πολεμικό ορμητήριο και μια μέρα πριν την πορεία αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση την Πέμπτη 26/10 2023 στις 18.30 στα Προπύλαια που στοχοποιεί και το ελληνικό κράτος που έχει κι αυτό τα χέρια του βαμμένα με αίμα.

Οι Γάλλοι αλληλέγγυοι που είναι οι πιο μπροστά από όλους στην Δύση, λένε ότι δεν βοηθάμε να ελευθερώσουμε την Παλαιστίνη, η Παλαιστίνη μας ελευθερώνει.

Όχι τυχαία, είναι εκεί που φωνάζουν σαν κεντρικό σύνθημα τους το: “Είμαστε Όλοι Παλαιστίνιοι”

Αυτό είναι που τρέμει η Δύση τώρα. Την ενσυναίσθηση με τον παλαιστινιακό αγώνα και πόνο που θα μετατρέψει τους ανθρώπους της από παθητικά προπαγανδισμένα ζόμπι χωρίς ενσυναίσθηση και επαφή με την πραγματικότητα σε υπεύθυνους κοινωνικούς επαναστάτες που δεν θα μπορούν ούτε να εξαγοραστούν ούτε να τρομοκρατηθούν.

Γρηγόρης Αρετάκης

(Αγαπητέ Γρηγόρη, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν νοιάζονται για το τι συμβαίνει στον γείτονά τους, θα νοιάζονται για το τι συμβαίνει στους Παλαιστίνιους; Το 2012, έγραφα για τη βία της αδιαφορίας. Δεν είναι κάνα μυστικό πως ζούμε σε μια εποχή άκρατης ιδιωτείας και αφόρητου ναρκισσισμού. Αυτός είναι ο κόσμος μας σήμερα. Από την άλλη, υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι που αντιδρούν -χρόνια τώρα- στην γενοκτονία των Παλαιστινίων από το κράτος του Ισραήλ, ενώ ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, στην ομιλία του στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ είπε πως “Είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι οι επιθέσεις της Χαμάς δεν έγιναν στο κενό. Ο παλαιστινιακός λαός έχει υποστεί 56 χρόνια ασφυκτικής κατοχής». Θέση πήρε και ο Μπαράκ Ομπάμα και άλλοι. Γρηγόρη, στη ζωή έχει σημασία και πού κοιτάμε. Αν κοιτάμε τα social media, θα νομίζουμε πως όλοι οι άνθρωποι όλη μέρα βλέπουν σίριαλ και μπάλα. Όσο για την επανάσταση, είναι μια λέξη που όσο πιο πολύ ακούγεται, τόσο απομακρύνεται και γίνεται ανέκδοτο. Οι επαναστάσεις δεν ανακοινώνονται, γίνονται. Επίσης, επαναστατικό σήμερα είναι να μην γίνει κάποιος αυτό που κοροϊδεύει. Ας ξεκινήσουμε από αυτό και ας είμαστε λίγο συγκρατημένοι με τις “επαναστάσεις”. Γιατί ξέρουμε από την Ιστορία πως οι σημερινοί επαναστάτες γίνονται οι αυριανοί καταπιεστές, ενώ πολλές επαναστάσεις ήταν απόλυτα χειραγωγημένες από το σύστημα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.