Γάζα: ΜΜΕ και η δύναμη του κυρίαρχου αφηγήματος
Αγαπημένε μου, Πιτσιρίκο,
Κατά την σύντομη επίσκεψή μου στην Θεσσαλονίκη, βρέθηκα να περπατάω στην Ρωμαϊκή αγορά. Εκεί κοντά βρίσκεται μια παιδική χαρά, και, καθώς βρισκόμουν αφηρημένος στις σκέψεις μου, ως είθισται, το μάτι μου έπεσε στα παιδάκια που έπαιζαν εκεί, γελώντας φωναχτά, καθώς κυνηγούσαν το ένα το άλλο. Τι όμορφη εικόνα, σκέφτηκα από μέσα μου.
Τα παιδιά, τα ζώα και η φύση, πάντα μου βγάζουν τον καλύτερο μου εαυτό.
Η αμέσως επόμενη σκέψη μου, αφού πλέον είχα προσπεράσει την παιδική χαρά, σκοτείνιασε την ομορφιά της εικόνας αυτής. Σκέφτηκα ότι κάποια από αυτά τα παιδιά, όταν μεγαλώσουν, πολύ πιθανό να καταλήξουν να δικαιολογούν τα γενοκτονικά καθεστώτα και τις κυβερνήσεις του μέλλοντος, ζητώντας να χυθεί περισσότερο αίμα αθώων αμάχων.
Κανείς δεν ξεκινά την ζωή του ως ένας άνθρωπος που δικαιολογεί την αλόγιστη βία μιας γενοκτονικής στρατιωτικής επιχείρησης που δολοφονεί αμάχους κατά χιλιάδες. Χιλιάδες γυναίκες, χιλιάδες αρρώστους και ανήμπορους, και χιλιάδες παιδιά. Αυτό, είναι κάτι που έρχεται στην ζωή κάποιου ανθρώπου σταδιακά, με την πάροδο πολλών χρόνων, με έναν ηθικό συμβιβασμό κάθε φορά.
Έχουν μεγαλώσει γενιές με το Παλαιστινιακό ζήτημα να τρέχει στο background.
Ξανά και ξανά, κατά την πάροδο της ζωής του, ένας υποστηρικτής του γενοκτονικού κράτους του Ισραήλ, έχει μια απόφαση να πάρει: κάθε φορά που το κράτος του Ισραήλ εξαπολύει τις βάναυσες επιθέσεις του σε αμάχους, γυναίκες, γέρους και παιδιά, χρειάζεται να αποφασίσει αν θα δολοφονήσει ο ίδιος ένα κομμάτι της συνείδησής του, ή, αν θα σταματήσει την στήριξή του προς το κράτος του Ισραήλ.
Κάθε φορά που βλέπει την τρομοκρατική καταπίεση που έχει δεχθεί ο Παλαιστινιακός λαός από διαδοχικές Ισραηλινές κυβερνήσεις, μια καταπίεση που δεν θα ήθελε να υπομείνει κανένα μέλος της δικής του οικογένειας ή των φίλων του –είτε είναι βόμβες, είτε είναι η εκτέλεση άοπλων διαδηλωτών από ελεύθερους σκοπευτές από 300 μέτρα μακριά, είτε είναι ο παράνομος εκτοπισμός χιλιάδων ανθρώπων από τα σπίτια των προγόνων τους, είτε είναι οι αποφάσεις των οργανισμών ανθρωπίνων δικαιωμάτων που χαρακτηρίζουν το κράτος του Ισραήλ ως ένα κράτος απαρτχάιντ, είτε είναι οι αναρίθμητες ιστορίες κακοποίησης που έχουν υποστεί οι Παλαιστίνιοι στην Δυτική Όχθη, είτε είναι οι μαρτυρίες χιλιάδων για τις απάνθρωπες συνθήκες ζωής στην Λωρίδα της Γάζας, μαρτυρίες που ακούγονταν πολύ καιρό πριν τον τελευταίο κύκλο αίματος που ξεκίνησε την 7η Οκτωβρίου.
Το να μην έρθει κανείς αντιμέτωπος με αυτές τις πληροφορίες, είναι κάτι που λίγοι άνθρωποι μπορούν να αποφύγουν στην εποχή μας. Μπορείς να αποτραβήξεις το βλέμμα σου, μπορείς να απομονώσεις τον εαυτό σου σε ένα ιδεολογικό κλειστό θάλαμο που αντηχεί τις απόψεις σου, και τίποτα παραπάνω, αλλά κάποια στιγμή, αραιά και πού, οι πληροφορίες αυτές θα καταλήξουν μπροστά σου, μονοπωλώντας, για λίγα ίσως δευτερόλεπτα την προσοχή σου.
Και κάθε φορά που έρχεται κανείς αντιμέτωπος με τις πληροφορίες αυτές, θα βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα: να καταπιέσει άλλο ένα κομμάτι της προσωπικής του ηθικής, δικαιολογώντας την βαναυσότητα που δεν θα ήθελε να υποστεί κανένας, ούτε ο μ@λάκας ο γείτονας από απέναντι, ή να εγκαταλείψει την στήριξή του προς το κράτος του Ισραήλ.
Κάθε μέρα, τις τελευταίες 48 ημέρες που ακολούθησαν την επίθεση των 1.500 τροφίμων του στρατοπέδου συγκέντρωσης της Γάζας, και ενόπλων μαχητών της Χαμάς, η οποία άφησε πίσω της 1.200 νεκρούς Ισραηλινούς, πολλοί από τους οποίους ήταν στρατιώτες και την απαγωγή εκατοντάδων αμάχων, ο υποστηρικτής του κράτους του Ισραήλ θα πρέπει να δικαιολογεί στον εαυτό του τον αδιάκριτο και παράνομο βομβαρδισμό ολόκληρων οικοδομικών τετραγώνων, σπιτιών, νοσοκομείων, σχολείων, καταυλισμών προσφύγων, ηλεκτρικών υποσταθμών, εγκαταστάσεων ύδρευσης, και τον αποκλεισμό από τροφή, νερό, ιατροφαρμακευτικές προμήθειες, –τα οποία είναι εγκλήματα πολέμου σύμφωνα με την Συνθήκη της Γενεύης–, τηλεφωνικές επικοινωνίες και ίντερνετ, απέναντι σε πάνω από 2 εκατομμύρια άμαχους τρόφιμους ενός στρατοπέδου συγκέντρωσης, όπου το 50% του πληθυσμού του είναι ανήλικα παιδιά.
Κάθε μέρα, επί 48 συνεχόμενες ημέρες, ο υποστηρικτής του κράτους του Ισραήλ, για να αποφύγει την ψυχολογικά και άβολη γνωστική δυσαρμονία στην οποία βρίσκεται κανείς όταν στέκεται μπροστά σε ένα ηθικό δίλημμα, το οποίο μπορεί, εν δυνάμει, να αλλάξει την κοσμοθεωρία του, πετσοκόβει ένα κομμάτι της ψυχής του, ένα κομμάτι της προσωπικής ηθικής που απολάμβανε όλα εκείνα τα χρόνια της ζωής του, πριν καταλήξει να γίνει υποστηρικτής του κράτους του Ισραήλ.
Και έτσι, ξυπνά κανείς μια ωραία πρωία, και, πριν καλά καλά το συνειδητοποιήσει, βρίσκει τον εαυτό του να αντιτίθεται σε μια εκεχειρία και σε μια κατάπαυση πυρός μιας δολοφονικής σφαγής που έχει στοιχίσει την ζωή σε 6.000 παιδιά.
Είναι πολύ δύσκολο να φανταστεί κανείς τα νεκρά κορμιά 6.000 ανήλικων παιδιών, αν ήταν στοιχισμένα το ένα δίπλα στο άλλο. Μια φρικιαστική εικόνα. Μια απάνθρωπη και αποτρόπαια εικόνα.
Η δύναμη της εικόνας είναι τεράστια. Αυτό, το γνώριζαν ακόμα και οι Ναζί, οι οποίοι έφτιαξαν τους φούρνους τους μέσα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης που βρίσκονταν σε απόσταση από μεγάλες πόλεις και χωριά.
Ακόμα και οι Ναζί φονιάδες των Εβραίων, γνώριζαν, ότι πρέπει να καταβάλουν μια στοιχειώδη προσπάθεια για να αποκρύψουν την απανθρωπιά τους.
Το κράτος του Ισραήλ δεν φαίνεται να μοιράζεται τις ίδιες ανησυχίες.
Οι φασιστική, σιωνιστική –πράγμα που την κάνει εξ ορισμού αντισημιτική, σύμφωνα με πολλούς Εβραίους ραβίνους– κυβέρνηση που κυβερνά το κράτος του Ισραήλ, δολοφονεί απροκάυπτα, σε κοινή θέα.
Τα μέλη της κυβέρνησης του Ισραήλ ζητούν την εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων σε ζωντανή σύνδεση, μπροστά στις κάμερες των μεγαλύτερων ειδησεογραφικών μέσων παγκοσμίως, χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό. Τολμούν να φορούν το άστρο του Δαβίδ στο πέτο τους –ένα από τα σύμβολα της γενοκτονίας των Εβραίων προγόνων τους– την ίδια ώρα που διαπράττουν την γενοκτονία των Παλαιστινίων. Αν ζούσαν τα θύματα του Άουσβιτς και του Νταχάου, θα ήταν στο πλευρό των Παλαιστινίων.
Ο υποστηρικτής του κράτους του Ισραήλ γνωρίζει, κατά βάθος, ότι βρίσκεται στο λάθος μονοπάτι.
Γνωρίζει, βαθιά μέσα του, όταν έρχεται σε επαφή με τη βαρβαρότητα της σφαγής του άμαχου Παλαιστινιακού λαού, ότι δεν ξεκίνησε έτσι τη ζωή του, ότι δεν ήταν αυτός ο αρχικός σκοπός της ζωής του, να δικαιολογεί αιμοσταγείς εγκληματίες πολέμου.
Να δικαιολογεί μια γενοκτονία που διαπράττει ο 4ος ισχυρότερος στρατός στον κόσμο, με την βοήθεια του 1ου ισχυρότερου στρατού στον κόσμο, απέναντι σε άοπλες γυναίκες, άοπλους γέρους, άοπλους ανήμπορους, αρρώστους και μικρά παιδιά.
Αλλά πνίγει αυτή τη μικρή φωνή μέσα του.
Την πνίγει μέσα σε έναν ωκεανό δυνατότερων φωνών, των φωνών μιας μοντέρνας βιομηχανικής κοινωνίας, πολλά μέλη της οποίας πληρώνονται εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο, για να σου λένε ότι η κοσμοθεωρία σου είναι σωστή και να σου επιβεβαιώνουν ότι έχεις δίκιο.
Ότι βρίσκεσαι στην “σωστή πλευρά της Ιστορίας.”
Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που φαίνεται να υπάρχει ένα τεράστιο γενεσιακό χάσμα στο Παλαιστινιακό ζήτημα.
Ίσως είναι επειδή οι νέοι, λόγω του ότι δεν έχουν και πολλά χρόνια πάνω σε αυτόν τον κόσμο, να μην είχαν την ευκαιρία να διαφθείρουν την ηθική τους πυξίδα αρκετά, να συμβιβαστούν ψυχικά, πετσοκόβοντας αρκετά κομμάτια της συνείδησής τους μέχρι τη στιγμή που θα έφταναν στην θέση να υποστηρίζουν την σφαγή χιλιάδων παιδιών, και την γενοκτονική προπαγάνδα ενός δολοφονικού καθεστώτος απαρτχάιντ.
Ίσως, εξαιτίας του νεαρού της ηλικίας τους, να μην εχουν καθοδηγηθεί αρκετά ώστε να στέκονται αδιάφοροι στο πόνο και την μιζέρια που βλέπουν καθημερινά στις οθόνες τους.
Αν με ρωτούσε κανείς πριν λίγο καιρό, θα ήμουν πολύ επιφυλακτικός να παραδεχτώ κάτι τέτοιο, αφού αυτό που παρατηρούσα στα νέα παιδιά, ήταν μια έλλειψη ενδιαφέροντος για την μιζέρια που υπάρχει τριγύρω τους, όντας αποξενωμένα, παγιδευμένα στον μαύρο καθρέφτη των συσκευών τους.
Πρόσφατα, όμως, ήρθε στην προσοχή μου ένα άρθρο που έλεγε ότι το TikTok κατηγορήθηκε ότι ο αλγόριθμος του φαινόταν να εμφανίζει πολύ περισσότερο περιεχόμενο που στήριζε τους Παλαιστίνιους και την κατάπαυση πυρός. Σύμφωνα με το ίδιο άρθρο, το TikTok, δήλωσε σε μια ανακοίνωση του ότι, μετά από έρευνά τους, ο λόγος γι’ αυτό δεν είναι επειδή ο αλγόριθμος τους κάνει διάκριση υπέρ των Παλαιστινίων και κατά του Ισραήλ, αλλά επειδή οι νέοι, που αποτελούν την μερίδα του λέοντος των χρηστών της εφαρμογής, είναι στατιστικά περισσότερο πιθανό να στηρίζουν θέσεις κατά των ενεργειών του κράτους του Ισραήλ, αρκετά περισσότερο από άλλες γενιές.
Το θέμα, λοιπόν, της στήριξης των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής υπέρ του κράτους του Ισραήλ, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν είναι θέμα Αριστεράς και Δεξιάς. Νεοφιλελεύθερων και Σοσιαλιστών.
Ίσως, είναι θέμα ηλικίας.
Το πρόβλημα του κράτους του Ισραήλ δεν είναι ότι οι άνθρωποι πέφτουν θύματα της προπαγάνδας που θέλει να μισούν τις ενέργειές του. Το πρόβλημα του είναι ότι δεν φαίνεται να πέφτουν θύμα της προπαγάνδας που θέλει να το στηρίζουν.
Οι νέοι φαίνεται να γνωρίζουν –στατιστικά μιλώντας– ότι, αν βρίσκεται κάποιος στην σωστή πλευρά της Ιστορίας, δεν ανησυχεί ιδιαίτερα για το αν τα γεγονότα που έρχονται στο φως της δημοσιότητας ζημιώνουν την δημόσια εικόνα του, ή την ατζέντα του.
Αλλά η σωστή πλευρά της Ιστορίας, δεν είναι συνήθως η πλευρά στην οποία στέκονται παραδοσιακά οι Η.Π.Α. και το κράτος του Ισραήλ, γι’ αυτό και ο Τζούλιαν Ασάνζ βρίσκεται ακόμα κλειδωμένος στην απομόνωση μιας φυλακής υψίστης ασφαλείας εδώ και πάνω από μία δεκαετία, χωρίς δίκη και χωρίς να έχει καταδικαστεί για κανένα έγκλημα, παρά μόνο το “έγκλημα” της καλής δημοσιογραφίας, η οποία μας αποκάλυψε τα εγκλήματα πολέμου των Η.Π.Α. και των συμμάχων τους, στην Μέση Ανατολή. Γι’ αυτό και το κράτος του Ισραήλ έχει μια μακρά παράδοση να απειλεί, να στοχοποιεί, και να δολοφονεί δημοσιογράφους.
Πολλοί φαίνεται να ξεχνούν ότι, πολύ πριν την επίθεση της Χαμάς την 7η του Οκτώβρη, κατά τη διάρκεια του συνηθισμένου βομβαρδισμού της Γάζας, το 2021, ο στρατός του Ισραήλ στοχοποίησε περισσότερα από 20 ειδησεογραφικά μέσα των Παλαιστινίων στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένου και του κτιρίου που στεγαζόταν τα διεθνή πρακτορεία του Associated Press και του Al Jazeera.
Κατά τη διάρκεια της παρούσας σφαγής, το κράτος του Ισραήλ έχει δολοφονήσει δεκάδες -Παλαιστίνιους και μη- δημοσιογράφους, βομβαρδίζοντας ακόμα και τα σπίτια στα οποία διέμεναν με τις οικογένειες τους.
Η εκστρατεία του ισραηλινού στρατού να ξεφορτωθεί τους ενοχλητικούς δημοσιογράφους που τολμούν να κάνουν πραγματική δημοσιογραφία, παρά να αντιλαλούν την προπαγάνδα των πρεσβειών τους αυτολεξεί, έχει οδηγήσει την Επιτροπή για την Προστασία των Δημοσιογράφων να χαρακτηρίσει την παρούσα σύγκρουση ως την πιο θανατηφόρα σύγκρουση για δημοσιογράφους που έχει καταγραφεί ποτέ, οπουδήποτε στον κόσμο.
Κι αυτό, επειδή, τόσο το κράτος του Ισραήλ, όσο και η κυβέρνηση των Η.Π.Α., γνωρίζουν ότι όποιος ελέγχει το κυρίαρχο αφήγημα, ελέγχει τον κόσμο.
Γνωρίζουν ότι, ενώ η ισχύς καθορίζει το τι γίνεται στην πραγματικότητα, η απόλυτη ισχύς είναι να καθορίζεις το τι σκέφτονται οι άνθρωποι αναφορικά με αυτό που συμβαίνει.
Η ανθρώπινη σκέψη κυβερνάται από δεκάδες νοητικά αφηγήματα που λέμε στον εαυτό μας. Αν μπορείς να ελέγξεις αυτά τα αφηγήματα, τότε μπορείς να ελέγξεις τους ανθρώπους.
Αυτός, άλλωστε, είναι και ο βασικός λόγος που οι ισχυροί αυτού του κόσμου διατηρούν την ισχύ τους και καθορίζουν την πορεία που θα πάρει ο ανθρώπινος πολιτισμός εν γένει.
Δεν είναι δα, ότι μας ρωτάνε.
Η πορεία της ανθρωπότητας δεν καθορίζεται με δημοψηφίσματα. Καθορίζεται από μια χούφτα ψυχασθενείς σακαφλιάδες, πλούσιους και ισχυρούς, οι οποίοι γνωρίζουν ότι ο πόλεμος της πληροφορίας είναι ο σημαντικότερος πόλεμος της εποχής μας.
Ο πόλεμος που καθορίζει το ποιός κυβερνάται, ποιός κυβερνάει, και ποιός θα συνεχίζει να κυβερνά και στο μέλλον.
Αυτός είναι και ο λόγος που βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από την συντεταγμένη προπαγάνδα της πληρωμένης ενημέρωσης των ιδιωτικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, τα οποία, εξαιτίας της ιδιωτικής τους φύσης, είναι υπόλογα αποκλειστικά προς τους μετόχους τους, παρά προς το κοινό τους.
Αυτός είναι και ο λόγος που λογοκρίνουν το ίντερνετ, τα κοινωνικά δίκτυα, και γιατί τις προηγούμενες μέρες ο Λευκός Οίκος φαινόταν ανήσυχος σχετικά με το τί θα συμβεί όταν η τετραήμερη κατάπαυση πυρός που ξεκίνησε την περασμένη Παρασκευή, θα επέτρεπε σε δημοσιογράφους να μπουν με τις κάμερές τους στη Γάζα. Είναι σκληρές οι πρώτες εικόνες.
Ο Μπάιντεν και ο Νετανιάχου μπορεί να μην φοβούνται την Χαμάς, γιατί ξέρουν ότι μπορούν να την διαλύσουν –βέβαια, με τεράστιο πολιτικό, και ίσως γεωπολιτικό κόστος–, αλλά φοβούνται ότι, αν η βαναυσότητα αυτή συνεχιστεί για πολύ ακόμα, η συναίνεση του κοινού θα εξατμιστεί και η κοινή γνώμη θα στραφεί εναντίον τους.
Γιατί, μην ξεχνάτε, ότι τον ερχόμενο Μάρτιο, ο Μπάιντεν έχει εκλογές να κερδίσει. Ο Τραμπ έρχεται με φόρα.
Μην ξεχνάτε ότι ο Μπάιντεν νοιάζεται πιο πολύ για το αποτέλεσμα των εκλογών, παρά για τα χιλιάδες νεκρά παιδιά της Γάζας. Αν νοιαζόταν, η σφαγή θα είχε σταματήσει από την πρώτη ώρα, με ένα τηλεφώνημα.
“Αγαπητέ Μπίμπι, είσαι μόνος σου σε αυτό”, θα του έλεγε, και θα το έκλεινε.
Η κατάπαυση πυρός είναι πάντα μια ευπρόσδεκτη κατάσταση, σε οποιαδήποτε πολεμική σύγκρουση, και ιδιαιτέρως όταν η διαφορά στην ισχύ μεταξύ των αντιπαλόμενων είναι τεράστια. Αλλά, ας μην κάνουμε τους χαζούς. Η τετραήμερη κατάπαυση πυρός στη Γάζα δεν έγινε εξαιτίας της ανθρωπιστικής κρίσης που έχει προκαλέσει η βαναυσότητα της επίθεσης του ισραηλινού στρατού, ούτε για να σωθούν οι χιλιάδες Παλαιστίνιοι άμαχοι στην περιοχή.
Όχι, οι εγκληματίες πολέμου δεν απέκτησαν ξαφνικά συνείδηση. Το πλοίο αυτό έχει σαλπάρει γι’ αυτούς. Η πετσοκομμένη συνείδηση τους δεν εμπεριέχει ούτε μια ρανίδα ανθρωπιάς.
Η κατάπαυση πυρός έγινε για να σωθούν πολιτικές καριέρες.
Από το χειμερινό Αμστελόδαμο, με την “μαύρη εβδομάδα” να προσπαθεί να απομυζήσει μέχρι και το τελευταίο ευρώ, με αγάπη,
Κώστας
(Φίλε Κώστα, σε ό,τι αφορά τα παιδιά και τους ενήλικες, ισχύει αυτό που έγραψε ο Ρουσσώ, πως ο άνθρωπος γεννιέται καλός και η κοινωνία τον καταστρέφει. Ή, τουλάχιστον, προσπαθεί να τον καταστρέψει. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.