Δεν υπάρχουν πλευρές σε μια γενοκτονία

Αγαπημένε μου, Πιτσιρίκο,
H κατάληξη ακόμα και της πιο ήπιας μορφής ρατσισμού, αν την τραβήξεις στο παράλογο άκρο της, καταλήγει σε αυτό που βλέπουμε στις οθόνες μας στη Γάζα.

Αν θεωρήσουμε την “ανοχή” του ρατσιστή ως την πιο ήπια και αναίμακτη μορφή ρατσισμού, το πιο απαλό χάδι ενός ρατσιστή, το να αρνηθεί να ασκήσει βία πάνω σου παρά την αποστροφή που αισθάνεται για σένα, τότε αυτό που διαδραματίζεται στη Γάζα είναι η πιο ακραία του μορφή. Η πιο παράλογη, η πιο βάναυση και η πιο βίαιη έκφρασή του: η γενοκτονία.

Το 2018, οι κάτοικοι της Γάζας διοργάνωσαν ειρηνικές πορείες διαμαρτυρίας ενάντια στην πολυετή πολιορκία και τον αποκλεισμό της Γάζας, καθώς και για τον εκτοπισμό των Παλαιστινίων από τα σπίτια τους και την γη των προγόνων τους. Η απάντηση του κράτους του Ισραήλ ήταν άμεση. Εκτέλεσαν άοπλους διαδηλωτές, σκοτώνοντας εκατοντάδες, ορισμένοι εκ των οποίων εκτελέστηκαν από ελεύθερους σκοπευτές του ισραηλινού στρατού που βρίσκονταν εκατοντάδες μέτρα μακριά.

Τίποτα από αυτά δεν θα γινόταν χωρίς την αμέριστη στήριξη των ΗΠΑ. Όπως και τίποτα από αυτά δεν θα γινόταν χωρίς την καλλιέργεια του ρατσισμού και της πολιτικής ιδεολογίας του ρατσισμού, του φασισμού.

Αυτή είναι η “ειρήνη” του Νετανιάχου και του Μπάιντεν, να κοιτάς την κάννη του τουφεκιού του κάθε τελειωμένου φασίστα, ακόμα και όταν διαμαρτύρεσαι ειρηνικά.

Οι αποτρόπαιες εικόνες που είδαμε όλοι μας από την επίθεση της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου, δεν μπορούν να δικαιολογήσουν αυτή τη μανία για την σφαγή χιλιάδων αμάχων και την συλλογική τιμωρία ενός ολόκληρου λαού.

Ή, μάλλον, για τον ίδιο ακριβώς λόγο που οι εικόνες που είδαμε όλοι μας από την επίθεση της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου, ήταν αποτρόπαιες, κάνουν αυτά που συμβαίνουν από τότε ως σήμερα στη Γάζα, απάνθρωπα.

Οι αποκαλύψεις της ισραηλινής Haaretz και των αμερικανικών New York Times σχετικά με τα γεγονότα που αφορούν την βάναυση αυτή επίθεση, φαίνεται να σκιαγραφούν μια διαφορετική εικόνα από αυτή που μας ταΐζουν τα περισσότερα ΜΜΕ, ασχέτως της βαναυσότητας, την οποία λίγοι πανηγυρίζουν. Ο “πόλεμος της πληροφορίας” είναι επίσης ανελέητος. Όσο και η πραγματικότητα όσων εργάζονται σε ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα.

Καμία από αυτές τις αποκαλύψεις δεν έχει διαψευστεί ως τώρα, ενώ το ισραηλινό κράτος αποφάσισε να δράσει και να κλείσει την ισραηλινή Haaretz τελείως. Όπως και καμία από αυτές τις αποκαλύψεις δεν φιγουράρει στα πρωτοσέλιδα και τις λεζάντες των κυρίαρχων ΜΜΕ στις χώρες της Ευρώπης και της Δύσης γενικότερα.

Αλλά είναι ακριβώς η αποτρόπαια φύση αυτών των εγκλημάτων, που κάνει τα εγκλήματα του κράτους του Ισραήλ, επί σχεδόν 60 ημέρες –και συνολικά, επί 75 χρόνια– ακόμα πιο αποτρόπαια και βάναυσα. Ακόμα πιο βάρβαρα και αλόγιστα. Πιο αδιάκριτα και εξτρεμιστικά.

Γιατί γίνονται από την πλευρά του δυνάστη. Του εξουσιαστή.

Παραφράζοντας έναν ιστορικό του Ισραήλ και του Παλαιστινιακού, τον ισραηλινό Ιλάν Παπέ, η γενοκτονία των Παλαιστινίων θα είναι η μόνη γενοκτονία στην Ιστορία της ανθρωπότητας όπου ο ισχυρότερος επιτιθέμενος επικαλείται το τεκμήριο της αθωότητας, κατηγορώντας τον αδύναμο αμυνόμενο για την ίδια του την εξόντωση.

Μα, γιατί να λέει κάτι τέτοιο ένας Ισραηλινός; Δεν έχει τσίπα; Δεν νοιάζεται για τα θύματα του Ισραήλ, τους συμπατριώτες του;

Τα λέει, επειδή το να εξισώνεις τις δράσεις μιας οργάνωσης από 30.000 τρόφιμους σε μια ανοιχτή φυλακή 2,3 εκατομμυρίων, οι οποίοι έχουν γεννηθεί και έχουν μεγαλώσει εκεί, περικυκλωμένοι από έναν εχθρικό στρατό που τους σκοτώνει, και αδυνατώντας να φύγουν, ακόμα και αν το θέλουν, μιας οργάνωσης η οποία κάνει εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα για τον δίκαιο αγώνα της επιστροφής της γης από τον κατακτητή και τον σταματημό της αργής γενοκτονίας του λαού της –ασχέτως αν συμφωνεί κανείς με αυτές τις δράσεις της, ή τις θεωρεί τρομοκρατικές ή όχι–, και να τις συγκρίνεις με τις δράσεις ενός επίσημου κράτους το οποίο διατηρεί τον 4ο ισχυρότερο στρατό στον κόσμο και που στηρίζεται οικονομικά και στρατιωτικά από την ισχυρότερη υπερδύναμη στον κόσμο, μιας κατοχικής δύναμης που καταπιέζει έναν ολόκληρο λαό παρανόμως εδώ και πάνω από 75 χρόνια και του κλέβει τη γη, λέει λιγότερα για την οργάνωση και περισσότερα για το κράτος αυτό.

Είναι αδύνατο να μην συνταχθεί κανείς με τον πόνο όσων έχασαν δικούς τους κατά την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου, ή τον τρόμο που θα αισθάνονται κάθε μέρα, αν κάποιος δικός τους άνθρωπος έχει απαχθεί, μη γνωρίζοντας αν θα επιστρέψει ποτέ. Είναι αδύνατο να σταθεί κανείς ψυχρός και αδιάφορος σε αυτόν τον ανθρώπινο πόνο, τον πόνο της μάνας, της αδερφής, του πατέρα, του γιου. Μόνο τα κτήνη δεν αισθάνονται συμπόνια.

Η απάντηση, όμως, σε αυτόν τον πόνο, δεν μπορεί ποτέ να είναι η εθνοκάθαρση ενός ολόκληρου λαού. Η δολοφονία 16.000 αμάχων.

Δεν υπάρχουν πλευρές να διαλέξει κανείς όταν διαπράττεται μια γενοκτονία μπροστά στα μάτια μας. Υπάρχει μόνο μια πλευρά: η πλευρά των θυμάτων.

Πρόσφατα, σε μια συνέντευξη ενός εκπροσώπου τύπου του Ισραήλ στον Πιρς Μόργκαν, ο εκπρόσωπος τύπου του Ισραήλ παραδέχτηκε κάπως αμήχανα στην αρχή, ότι δεν έχουν ιδέα πόσοι μαχητές της Χαμάς έχουν σκοτωθεί από τις επιθέσεις τους, ούτε πριν, ούτε μετά την κατάπαυση πυρός. Δεν έχουν ιδέα πόσοι κρύβονται στο υπόγειο δίκτυο τούνελ κάτω από τη Γάζα. Όπως και δεν έχουν ιδέα αν εκατοντάδες, ή ακόμα και χιλιάδες μαχητές της Χαμάς, βρίσκονται κρυμμένοι ανάμεσα στους 1.8 εκατομμύρια εκτοπισμένους Παλαιστίνιους πρόσφυγες που προσπαθούν να φύγουν, ή έχουν ήδη φύγει από τη Γάζα.

Δεν υπάρχει αριθμός. Κάτι που να υποδεικνύει αν οι επιχειρήσεις τους έχουν το παραμικρό αποτέλεσμα ή όχι. Δεν έχουν την παραμικρή ιδέα. Και δεν τους καίγεται καρφί.

Στην αρχή τους λένε να πάνε στον βορρά, και μετά τον βομβαρδίζουν. Μετά τους λένε να πάνε στον νότο, τους βομβαρδίζουν και εκεί. Μετά βγάζουν έναν χάρτη που δείχνει το πώς είναι χωρισμένη χωροταξικά η Γάζα και σε ποιό οικοδομικό τετράγωνο πρέπει να πάνε, ώστε να είναι ασφαλής από το διπλανό τετράγωνο που θα βομβαρδίσουν την επόμενη ώρα, και στο οποίο ίσως βρίσκονται αυτή τη στιγμή με τα παιδιά και τους γέρους, ανάμεσα στα χαλάσματα. Στη συνέχεια, τους λένε να πάνε στην περιοχή Μαραγουάσι, στα νότια σύνορα με την Αίγυπτο, και ότι έχει ανθρωπιστικές οργανώσεις εκεί, προσφυγικά καμπ, φαγητό και νερό, και πάνε οι δημοσιογράφοι στη Μαραγουάσι και το μόνο που βρίσκουν είναι μια χωματερή στην έρημο.

Παραλογισμός.

Αυτό υποδεικνύει, σε όποιον έχει μάτια να δει, ότι για το κράτος του Ισραήλ, όλοι οι Παλαιστίνιοι είναι τρομοκράτες. Δεν υπάρχουν αθώοι άμαχοι, ακόμα και για έναν πληθυσμό όπου το 50% είναι ανήλικα παιδιά. Τα 8.000 ανήλικα παιδιά –ενώ υπάρχουν χιλιάδες ακόμα θαμμένοι κάτω από τα χαλάσματα– που έχει δολοφονήσει το κράτος του Ισραήλ μέσα σε δύο μήνες, συμπεριλαμβανομένων και των βρεφών που πέθαναν από έλλειψη ιατροφαρμακευτικής φροντίδας στις θερμοκοιτίδες των νοσοκομείων που έχουν βομβαρδίσει, δεν είναι τίποτα άλλο παρά εν δυνάμει τρομοκράτες.

Τα πράγματα ποτέ δεν πάνε σύμφωνα με το σχέδιο, όταν οι αποικιοκρατικές δυνάμεις του κόσμου επιβάλλουν τα σχέδια τους με αδιάκριτη και δυσανάλογη βία, επειδή μπορούν.

Η Χαμάς δεν μπορεί να καταστραφεί με στρατιωτική ισχύ. Αυτό το γνωρίζει τόσο ο Νετανιάχου, όσο και ο Μπάιντεν. Αν δεν το γνωρίζουν, δεν είναι μόνο επικίνδυνοι, αλλά και ηλίθιοι.

Ο μόνος τρόπος για να καταφέρει το κράτος του Ισραήλ να καταστρέψει τη Χαμάς, είναι να εκτοπίσει, ή να δολοφονήσει –όποιο έρθει πρώτο–, όλους τους Παλαιστίνιους της Γάζας και της Δυτικής Όχθης, καθώς και τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες που βρίσκονται στα προσφυγικά κέντρα της Ιορδανίας, του Λιβάνου και της Συρίας. Να μετατρέψει τη Γάζα σε μπάζα με νεκρούς.

Όχι γιατί ο Παλαιστινιακός λαός ευθύνεται για τις πράξεις της Χαμάς. Αλλά επειδή μόνο έτσι θα αισθανθεί ασφαλές το αρρωστημένο μυαλό του Νετανιάχου και των υπόλοιπων δήμιων της κυβέρνησης του.

Νομίζει ότι έτσι θα γίνει ο ήρωας των Ισραηλινών, όλων αυτών που διαδήλωναν επί 40 εβδομάδες εναντίον του πριν την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου. Το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να σαπίσει στην φυλακή, ξεχασμένος και μόνος, όπως του αξίζει, με το όνομα του να φιγουράρει δίπλα στο όνομα του Χίτλερ, του Πολ Ποτ και των άλλων σκουπιδιών της Ιστορίας.

Υπάρχει μια λέξη γι’ αυτό που κάνει αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση Νετανιάχου: εθνοκάθαρση.

Και υπάρχει και μια λέξη για τον τρόπο που το επιδιώκει: γενοκτονία.

Όπως όλα δείχνουν, το κράτος του Ισραήλ είναι αποφασισμένο να εξοντώσει τους Παλαιστίνιους, με κάθε τρόπο. Να τους διώξει τελείως από τα εδάφη τους και να χτίσει υπέροχες μοντέρνες πόλεις για τους χιλιάδες παράνομους Ισραηλινούς εποίκους που θα έρθουν μετά. Αργά ή γρήγορα, δεν έχει σημασία πια. Μια που το ξεκίνησε, θέλει να το τελειώσει. Οι εκλογές στις ΗΠΑ, άλλωστε, είναι σε έναν χρόνο από τώρα, προλαβαίνει.

Όπως όλα δείχνουν, επίσης, οι ΗΠΑ είναι διατεθειμένες να τους αφήσουν, όσο η κοινή τους γνώμη συνεχίζει να γέρνει προς το Ισραήλ, αν και αυτό αρχίζει να αλλάζει μετά από 60 ημέρες μακελειού. Ακόμα και τα αμερικανάκια ξυπνάνε.

Ίσως αλλάξει η κοινή γνώμη κατά τα Χριστούγεννα, που γεννιέται ο Χριστούλης και όλοι είμαστε πιο γενναιόδωροι και καθόμαστε κάτω από το δέντρο και ανοίγουμε δώρα.

Έχουμε και γαλοπούλα να κόψουμε.

Από το μακρινό Αμστελόδαμο, με αγάπη,

Κώστας

Υ.Γ.1 Μπορεί απλά να εκφράζουμε την γνώμη μας εδώ, αλλά υπάρχει και κάτι βαθύτερο σε όλο αυτό, νομίζω. Νομίζω ότι όποιος αγαπά την αλήθεια, δεν τη φοβάται. Όποιος αγαπά την δικαιοσύνη, δεν φοβάται να αναγνωρίσει τα λάθη του και τις αδικίες του. Μπορεί να είμαστε ανίσχυροι, ως μονάδες, να σταματήσουμε αυτό που συμβαίνει στην Γάζα, αυτό που συνέβη την 7η Οκτωβρίου, όσο και αλλού στον κόσμο, καθημερινά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να σιωπούμε. Δεν θα έπρεπε να σιωπούμε απέναντι σε κανένα έγκλημα που διαπράττεται σε άμαχο πληθυσμό και έρχεται στην αντίληψη μας, και σε κάθε έναν που υπόκειται δίωξη, ή καταπίεση, ασχέτως εθνικότητας, ή οποιαδήποτε άλλης διάκρισης. Οι καταπιεσμένοι αυτού του κόσμου το ξέρουν αυτό. Γιατί, αν συνηθίσουμε να κάνουμε τους μ@λάκες στα δεινά των ανθρώπων γύρω μας, οποίοι και αν είναι, στο τέλος, αργά ή γρήγορα, θα γίνουμε απλά αυτό, μ@λάκες.

Υ.Γ.2: Ασχέτως αν κάποιος πιστεύει στο διεθνές δίκαιο, ή όχι, ασχέτως αν αμφισβητεί την ύπαρξη πραγματικής δικαιοσύνης ή όχι, η οποία στις μέρες μας βασίζεται στο δίκαιο του ισχυρού, αυτό στο οποίο θα έπρεπε να συμφωνούμε όλοι –το κέρατο μου, 2024 φτάσαμε–, είναι ότι το διεθνές δίκαιο είναι το ελάχιστο των απαιτήσεων για ένα κράτος, όχι το μέγιστο. Και σίγουρα όχι, ένα αμφιλεγόμενο θέμα την στιγμή που συντελείται ένα τόσο μεγάλο έγκλημα στο οποίο γινόμαστε μάρτυρες την στιγμή που συμβαίνει, πράγμα που ενισχύει τον παραλογισμό του.

(Φίλε Κώστα, η ταπεινή μου γνώμη είναι πως η γενοκτονία των Παλαιστινίων είναι η “ψυχολογική” προετοιμασία των ανθρώπων του πλανήτη για τον μεγάλο πόλεμο που πλησιάζει. Αν υπάρχει προηγούμενο, λιγότεροι άνθρωποι θα αντιδράσουν. Δεν γράφω περισσότερα γιατί είμαι σε μια κάπως δύσκολη κατάσταση. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.