Μια φορά κι έναν καιρό στο Bernabéu

Κυριακή 11 Απριλίου 2004 (χρονιά των Ολυμπιακών της Αθήνας) με εισιτήριο των 15€ πολύ ψηλά στο παλιό Santiago Bernabéu με φίλο που γουστάρει το ποδόσφαιρο για να παρακολουθήσουμε τους Roberto Carlos, Casillas, Luís Figo, Makélélé, Zidane, Raúl, και Ronaldo στο Real–Osasuna.

Καλά ντυμένοι γιατί κατεβαίνει αγιάζι από τη χιονισμένη sierra, πάμε αρκετά νωρίτερα από την έναρξη. Κανένα πρόβλημα κατά την άνετη είσοδο.

Κάνα τέταρτο πριν ξεκινήσει ο αγώνας, πάω τουαλέτα. Στην επιστροφή με ρωτάει ο φίλος αν ήταν καθαρά· «γιατί να μην είναι» ρωτώ απορημένος. Αποφασίζει να πάει κι αυτός και επιστρέφει στη θέση του με την απορία στα μάτια, εξηγώντας σε εμένα τον αδαή πως στα τότε ελληνικά γήπεδα ήταν σύνηθες να ξαλαφρώνουν εκτός τουαλετών, αν και κατόπιν έμαθα πως είχαν γίνει κάποιες βελτιώσεις λόγω Ολυμπιακών.

Από σωλήνες που διατρέχουν ψηλά τις κερκίδες, αρχίζει και βγαίνει ζεστός αέρας για να μην παγώσουμε οι θεατές. Νιώθουμε παντελώς τριτοκοσμικοί, καθώς βγάζουμε τα πανωφόρια μας.

Μεγάλο μέρος του γηπέδου, πολλές από τις καλύτερες προαγορασμένες θέσεις, είναι άδειο, διότι οι οπαδοί της Real ήταν χολωμένοι με την ομάδα που πρόσφατα είχε χάσει από τη Monaco, μένοντας εκτός Champions League. Το πανό που σήκωσαν οι οπαδοί στις κερκίδες και την επομένη ήταν πρώτη σελίδα στις εφημερίδες, έγραφε «δεν έχει σημασία αν χάσεις, αν χάσεις με αξιοπρέπεια». Μεταφράζω στο φιλαράκι μου. «Με δουλεύεις» μου λέει.

Γύρω μας ανάμεσα σε αρκετούς Ισπανούς πολλοί τουρίστες, κάποιοι λατινοαμερικάνοι (το λαλάω το ισπανικό και πιάνω τις προφορές) και κάμποσοι Εγγλέζοι (ο Beckham στα πάνω του τότε, κι έκοψε το γήπεδο πάνω–κάτω θεαματικά ασταμάτητος) με ολόκληρη την οικογένεια (σύζυγο και πιτσιρίκια του δημοτικού, άντε γυμνασίου).

Στο 2’ ο Valdo της Osasuna κάνει το 0-1. Έκδηλη απογοήτευση γύρω μας, εκτός από ένα παλικαράκι λίγο πιο δίπλα μας που ουρλιάζει από χαρά, καίτοι, προφανέστατα, οπαδός της Osasuna. «Έχε τον νου σου» μου κάνει στα σοβαρά ο φιλαράκος μου, «αν του την πέσουν, την κάνουμε στα σβέλτα».

Στο 26’ την κάνει ο Ronaldo, ντεμέκ τραυματίας. Κι άλλη απογοήτευση στα πέριξ, αλλά χοντρό μπινελίκι δεν πέφτει· μόνο λίγα εμφανώς χλιαρά, τα ‘λεγες κι ειρωνικά, χειροκροτήματα.

Στο 43’ ο Garcia κάνει το 0-2, το παλικαράκι τρισευτυχισμένο ανεμίζει κασκόλ της Osasuna ανάμεσα σε παράξενα ήρεμους οπαδούς της Real, κι ο φίλος μου δηλώνει πως «Μην ανησυχείς, θα το ισιώσει το παιχνίδι ο διαιτητής».

«Μπα», του κάνω «έρχεται και 3ο». Στο 61’ ο Moha με βγάζει αληθινό, ο φιλαράκος μου είναι σαφέστατα σοκαρισμένος που δεν έχει πάρει φωτιά το Bernabéu, και το παλικαράκι παραληρεί σε πλήρη έκσταση τον θρίαμβο της Osasuna παντελώς ανενόχλητος μες στη χαρά του (δέκατη τρίτη τερμάτισε στη La Liga η Osasuna, πώς να μη χαιρόταν;).

Με το τέλος του αγώνα, το γήπεδο εκκενώνεται σε χρόνο dt, οι τουαλέτες εξακολουθούν να είναι καθαρές, αν και πολυχρησιμοποιημένες, και μόνο τότε αντιλαμβάνομαι πόσο πολλές, για τα δικά μου δεδομένα, γυναίκες παρακολούθησαν τον αγώνα. Υπάρχει έφιππη αστυνομία. Το πώς μένουν ήρεμα τα άλογα μέσα στο πλήθος μου κάνει τρομερή εντύπωση, όπως και πόσο ξεχωριστή εικόνα είναι αυτή μιας ατσαλάκωτης έφιππης αστυνομικίνας με άψογο χτένισμα και μακιγιάζ. Δεν συμβαίνει τίποτε παλαβό μεταξύ των οπαδών ή μεταξύ οπαδών και αστυνομίας και ίδια ατμόσφαιρα επικρατεί στο φισκαρισμένο μετρό που μας επιστρέφει στο κέντρο.

Ο φιλαράκος μου, χρειάστηκε πολύ καιρό για να επεξεργαστεί όλες τις πληροφορίες που φάγαμε στη μάπα εκείνη την βραδιά. Εγώ συνειδητοποίησα την καταθλιπτική σημασία του «εδώ είναι Βαλκάνια· δεν είναι παίξε – γέλασε».

Δεν έχω παρακολουθήσει ποδοσφαιρικό αγώνα έκτοτε.

Θεωρώ πως στην Ελλάδα για πάρα πολλούς θεατές, ένας αθλητικός αγώνας παίζει στη ζωή τους έναν ρόλο εξαιρετικά αρρωστημένο και αν και πολλοί, κάθε άλλο παρά άγνωστοι, το χρησιμοποιούν αυτό σε βάρος του κοινωνικού συνόλου, η κοινωνία το έχει αποδεχτεί και μόνο τύποις δυσανασχετεί όταν το πράγμα ξεφύγει, όπως σε τόσα και τόσα άλλα ζητήματα σαφώς πολύ σοβαρότερα.

Η πολύπλευρη και γενικευμένη κοινωνική σήψη δεν επιτρέπει καμία βελτίωση σε κανέναν τομέα, και τα αθλητικά θεάματα δεν μπορούν να είναι η εξαίρεση σε καμία περίπτωση.

Όσοι γουστάρουν ποιοτικό αθλητικό θέαμα, μπορούν να το απολαύσουν μέσω tv ή internet. Δεν έχουν ανάγκη την εμπειρία του γηπέδου που, ούτως ή άλλως, δίχως οργανική ένταξη σε μια υγιή ομάδα οπαδών με ενεργητική εθελοντική προσφορά στην πέριξ κοινωνία, είναι, για τους περισσότερους, ένα ακόμη θέαμα προς κατανάλωση για στείρα εκτόνωση.

Αν και το παραπάνω πόνημα είχε σαν αφορμή την πρόσφατη δολοφονική επίθεση εναντίον του δύστυχου αστυνομικού κατά τη διάρκεια των επεισοδίων στου Ρέντη, νομίζω πως ισχύει το σενάριο πως οι δράστες δεν έδρασαν τόσο σαν οπαδοί αθλητικής, όσο σαν οπαδοί ακροδεξιάς ομάδας. Έτσι κι αλλιώς, η βρωμιά είναι δεδομένη, από όπου κι αν προέρχεται.

Να ‘σαι καλά Πιτσιρίκο.

Α.

(Αγαπητέ φίλε, και στην Ελλάδα, οι περισσότεροι φίλαθλοι αγαπάνε την ομάδα τους, δεν είναι δολοφόνοι και τραμπούκοι. Έχω πάει 5-6 φορές στο γήπεδο τα 2 τελευταία χρόνια και ήταν πολύ όμορφα. Μην κρίνουμε από περιστατικά με “οργανωμένους” οπαδούς, γιατί δεν είναι ακριβώς αυτή η εικόνα. Ξέρουμε ποιοι είναι οι ιδιοκτήτες των ομάδων στην Ελλάδα, ξέρουμε γιατί έχουν αγοράσει τις ομάδες και ξέρουμε και ποιος είναι ο ρόλος τους. Αλλά δουλευόμαστε μεταξύ μας, κάνοντας πως δεν καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.