Ο δύσκολος δρόμος προς την ειρήνη

Αγαπημένε μου, Πιτσιρίκο,
Δεν είναι μόνο η εκτόνωση, που μας κάνει να εκφράζουμε τον αποτροπιασμό μας απέναντι σε αυτό που συμβαίνει στη Γάζα, με τον έναν τρόπο, ή τον άλλον, ακόμα κι αν γνωρίζουμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να το σταματήσουμε. Είναι κάτι παραπάνω από αυτό. Είναι ότι είναι ένα θέμα που μπορεί να καθορίσει την συνείδηση ενός ανθρώπου. Την ανθρωπιά του.

Είναι επειδή αντιλαμβάνεσαι, ότι για τους κακοποιημένους, τους μουδιασμένους ψυχικά από το τραύμα, αυτούς που σφαδάζουν από οργή, όλοι αυτοί που τους επιτίθενται ανελέητα και τους εξεφτελίζουν, δεν είναι άνθρωποι πια. Είναι η αναπαράσταση του Κακού. Διψούν για εκδίκηση. Για δεκαπλάσια αντίποινα για το κακό που τους έχει γίνει. Το δίκιο μέσα τους δεν τους αφήνει να ησυχάσουν.

Αυτό ακριβώς εξασφαλίζει, κάθε φορά, ότι τα ποτάμια του αίματος θα συνεχίζουν να ρέουν.

Η βάναυση επίθεση της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου, που άφησε πίσω της 736 άμαχους Ισραηλινούς νεκρούς, ταΐζει διαρκώς την δίψα των Ισραηλινών για εκδίκηση. Τους σφυροκοπάται από την τηλεόραση, το ραδιόφωνο και το ίντερνετ, 24 ώρες το 24ωρο. Γιγαντοαφίσες στους δρόμους τους υπενθυμίζουν ότι θα νικήσουν τον εχθρό. Σε πρόσφατη δημοσκόπηση στο Ισραήλ, το 60% πιστεύει ότι ο Νετανιάχου δεν είναι αρκετά σκληρός στις επιχειρήσεις του στη Γάζα. Διψούν για περισσότερο αίμα, την ίδια ώρα που πλησιάζουμε τους 18.000 άμαχους νεκρούς, οι περισσότεροι ανήλικα παιδιά και γυναίκες.

Ο ακραίος φόβος μεταμορφώνει τον άνθρωπο. Τον οπλίζει με κυνόδοντες και νύχια. Στην ομίχλη των όπλων, οι άνθρωποι δεν είναι πια αυτό που ήταν, ή αυτό που νόμιζαν ότι ήταν.

Τα σοκαριστικά βίντεο που ποστάρουν οι στρατιώτες του ισραηλινού στρατού στα σόσιαλ, έχουν βάλει σε μπελάδες τον Νετανιάχου στο εξωτερικό. Δείχνουν στρατιώτες να βάζουν φωτιά σε τρόφιμα και να καταστρέφουν μπουκάλια με νερό. Να καίνε και να καταστρέφουν σπίτια. Να χέζουν πάνω στα χαλάσματα που ήταν κάποτε σπίτια, κάτω από τα οποία βρίσκονται ακόμα χιλιάδες νεκροί. Όλοι τους χαμογελαστοί, κοροϊδεύοντας. Το χαμόγελο του ψυχοπαθή.

Το Ισραήλ έχει κακοποιήσει, έχει εξευτελίσει, έχει πτωχεύσει και έχει ανελέητα σκοτώσει, εκατομμύρια Παλαιστίνιους, με τον έναν τρόπο ή τον άλλο. Επί 6 δεκαετίες. Και τα τελευταία 20 χρόνια, ασκώντας εμπάργκο σε τρόφιμα, πόσιμο νερό, ηλεκτρικό, ιατροφαρμακευτικό εξοπλισμό και φάρμακα, απέναντι στους 2.3 εκατομμύρια Παλαιστίνιους της Γάζας, οι οποίοι ζουν, επί δύο δεκατίες, σε αυτό που οι διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις ονομάζουν “την μεγαλύτερη ανοιχτή φυλακή στον κόσμο”. Ένα καθεστώς απαρτχάιντ.

Γιατί κάποιοι είναι τόσο θυμωμένοι, άραγε;

Η εν εξελίξει γενοκτονία στη Γάζα έχει πλέον ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Η Νάκμπα (“η Καταστροφή”), όπως ονομάζουν οι Άραβες την εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων που εγκαθίδρυσε το επίσημο ισραηλινό κράτος το 1948, εκτοπίζοντας 750.000 Παλαιστίνιους από τα σπίτια τους και τη γη των προγόνων τους, και που είδε 8.000-15.000 Παλαιστίνιους δολοφονημένους από τις σφαγές των σιωνιστικών εξτρεμιστικών πολιτοφυλακών, ωχριά μπροστά στο σημερινό μακελειό.

Οι σιωνιστικές εξτρεμιστικές πολιτοφυλακές, έγιναν επιτέλους κυβέρνηση του Ισραήλ.

Από τους 16.000 επίσημα καταγεγραμμένους, ως τώρα, νεκρούς, με χιλιάδες ακόμα κάτω από τα χαλάσματα, το 70% είναι ανήλικα παιδιά και γυναίκες.

Το 60% των κατοικιών στη Γάζα είναι συντρίμμια.

Όχι εγώ, τα Ηνωμένα Έθνη.

Όσο για τους εκτοπισμένους, πάνω από 1.8 εκατομμύρια άνθρωποι οι οποίοι προσπαθούν να μετακινηθούν ανάμεσα σε χαλάσματα, με αρρώστους, ηλικιωμένους και παιδιά, χωρίς νερό, χωρίς τρόφιμα, χωρίς φάρμακα, χωρίς να έχουν καταφέρει να πλυθεί εδώ και πάνω από δύο μήνες, με βόμβες και ρουκέτες να πέφτουν βροχή από πάνω τους.

Εννιά στους δέκα θα κοιμηθούν νηστικοί σήμερα το βράδυ. Οι μισοί είναι σε καθεστώς λιμού.

Δεν υπάρχει αξιοπρέπεια στο σφαγείο.

Η αντίσταση που προβάλλουν οι μαχητές της Χαμάς γίνεται με μικρό οπλισμό και ρουκετοβόλα, χωρίς αεροπορία, χωρίς πυροβολικό, χωρίς τανκ και βαριά οχήματα, χωρίς ναυτικό, χωρίς μυστικές υπηρεσίες και χωρίς την στήριξη κάποιας υπερδύναμης, απέναντι σε έναν από τους πιο τεχνολογικά ανεπτυγμένους στρατούς στον κόσμο, τον 4ο ισχυρότερο στρατό μετά τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και την Κίνα.

Αυτό δεν είναι πόλεμος. Είναι σφαγή.

Όσοι Παλαιστίνιοι κάνουν ένοπλο αγώνα κατά του κατοχικού στρατού του Ισραήλ έχουν αναχθεί σε ήρωες, με το λαϊκό συναίσθημα να αλλάζει απέναντι στη Χαμάς, αφού βλέπουν ότι είναι οι μόνοι που κάνουν κάτι έμπρακτα για να σταματήσουν την εν εξελίξει γενοκτονία τους. Η αποδοχή της Χαμάς, που τον Σεπτέμβρη που μας πέρασε έδειχνε πολύ χαμηλά ποσοστά μετά από σχεδόν 20 χρόνια ισραηλινού αποκλεισμού, δεν ανεβαίνει πλέον μόνο ανάμεσα στους Παλαιστίνιους της Γάζας και της Δυτικής Όχθης, αλλά σε όλο τον αραβικό κόσμο.

Το Ισραήλ μπορεί να έχει την ικανότητα να κυνηγήσει και να σκοτώσει το νο.2 της ιεραρχίας της Χαμάς, τον Γιαχία Σινουάρ, αλλά, ακόμα και αν το καταφέρουν, αυτό θα ανεβάσει το στάτους του Σινουάρ στο στάτους του Άραβα Τσε Γκεβάρα.

Οι οργανώσεις αντίστασης χτίζονται πάνω στο αίμα των μαρτύρων, και το Ισραήλ επιβεβαιώνει ότι οι Παλαιστίνιοι δεν θα έχουν ποτέ έλλειψη από μάρτυρες.

Είναι δύσκολο, βλέπεις, να πολεμήσεις έναν λαό, όπου ο θάνατος από τον κατακτητή είναι η ύστατη τιμή που μπορεί να έχει.

Φαντάσου πώς είναι η ζωή, για να ονειρεύεσαι τον θάνατο.

Στην απόπειρα να γίνει η αρχή, προς την κατεύθυνση της άμεσης βοήθειας των αμάχων, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών υπερψήφισε την ανθρωπιστική κατάπαυση πυρός, σε μια ιστορική στιγμή, πάνω στην προσπάθειά της να τιμήσει τους νεκρούς του οργανισμού που αριθμούν πάνω από 100, από ισραηλινούς βομβαρδισμούς, καθώς και τους εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιους που αδυνατεί να προστατεύσει.

Αλλά μάταια.

Ήταν μια ντροπιαστική στιγμή για τις ΗΠΑ, που βρέθηκαν για πρώτη φορά στην σύγχρονη ιστορία τους απομονωμένοι, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, χωρίς να πιστεύουν ούτε οι ίδιοι τα λόγια τους πλέον, απλά παπαγαλίζοντας το κείμενο σαν καλοί γραφειοκράτες.

Με την καταψήφιση της κατάπαυσης πυρός, τόσο στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, όσο και στη Γενική Συνέλευση, εξαιτίας του αμερικανικού βέτο, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ στέκονται πλέον μόνοι απέναντι στο διεθνές δίκαιο και την διεθνή κοινότητα, παρέα με τις μαζορέτες τους, το ΗΒ, την Ολλανδία, που απείχαν, και άλλα μικρά κρατίδια δορυφόρους.

Δεν υπάρχει “αποχή” στη γενοκτονία. Η αποχή είναι συμμετοχή.

Στον πραγματικό κόσμο, μακριά από τα σαλόνια, οι υπάλληλοι του ΟΗΕ, των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, του Ερυθρού Σταυρού, της Ερυθράς Ημισελίνου και άλλων οργανώσεων, που αρνούνται να φύγουν, να εκκενωθούν, συνεχίζουν να δίνουν μάχη με κίνδυνο τη ζωή τους, υπό πρωτόγνωρα αντίξοες συνθήκες, ώστε να μην μείνουν μόνοι τους οι Παλαιστίνιοι, απροστάτευτοι απέναντι σε αυτή τη μανιώδη γενοκτονική λύσσα του ισραηλινού στρατού.

Προτιμούν να πεθάνουν μαζί τους, παρά να σωθούν οι ίδιοι.

Η κατάσταση είναι ξεκάθαρη, όσο είναι και βάναυση. Το κράτος της Παλαιστίνης, το οποίο είναι ήδη αναγνωρισμένο από 139 χώρες του ΟΗΕ, έχει τραβήξει αρκετή βαρβαρότητα από την ισραηλινή κατοχή στη Γάζα και την Δυτική Όχθη.

Το Ισραήλ έσπρωξε τους άμαχους Παλαιστίνιους στη βόρεια Γάζα, και άρχισε να βομβαρδίζει στα βόρεια. Μετά τους είπε να πάνε νότια, και βομβάρδισε στα νότια.

Οι ΗΠΑ δεν είναι απλά ο προστάτης του Ισραήλ, και ο εγγυητής της ατιμωρησίας του, αλλά ενεργός συμμέτοχος, παρέχοντας βόμβες, ρουκέτες και βαρύ εξοπλισμό στις δυνάμεις του ισραηλινού στρατού, την ίδια ώρα που τους ζητάνε να είναι πιο προσεκτικοί με τις παράπλευρες απώλειες.

Την ίδια στιγμή, ο Πρόεδρος του Ισραήλ, Ισαάκ Χέρτζογκ, δικαιολογεί την αδιάκριτη σφαγή στη Γάζα υποστηρίζοντας ότι δεν υπάρχουν αθώοι άμαχοι στη Γάζα, αλλά, “ένα ολόκληρο έθνος το οποίο είναι συλογικά συνυπεύθυνο.”

Η 7η Οκτωβρίου, όπως και η 11η Σεπτεμβρίου γις τις ΗΠΑ, είναι –αν αγνοήσουμε τις διάφορες θεωρίες–, κολοσιαία και ντροπιαστικά λάθη εθνικής ασφάλειας και ανταπόκρισης κρίσεων, παρά υπαρξιακοί κίνδυνοι που δικαιολογούν τη σφαγή δεκάδων χιλιάδων αμάχων.

Και το μεγαλύτερο ψέμα που κυκλοφορεί εκεί εξώ, είναι ότι ο μόνος δρόμος για το Ισραήλ, είναι να συνεχίσει να δολοφονεί χιλιάδες Παλαιστίνιους της Γάζας, για να νικήσει τη Χαμάς.

Υπάρχει μόνο ένας δρόμος που μπορεί να σταματήσει αυτόν τον κύκλο αίματος, κατά την ταπεινή μου γνώμη.

Η Χαμάς δεν πρόκειται να αφοπλιστεί όσο οι βομβαρδισμοί συνεχίζονται. Κατάπαυση πυρός, τώρα. Η Χαμάς μπορεί να αφοπλιστεί μόνο διπλωματικά.

Για να αφαιρεθεί οποιοσδήποτε λόγος ύπαρξης της Χαμάς, το Ισραήλ και οι ΗΠΑ θα πρέπει επιτέλους να αναγνωρίσουν το διεθνές δίκαιο και, επομένως, να αναγνωρίσουν επίσημα την Παλαιστίνη ως το 194ο μέλος των Ηνωμένων Εθνών, μιας που τα υπόλοιπα μέλη την έχουν ήδη αναγνωρίσει.

Οι ΗΠΑ πρέπει να σταματήσουν να οπλίζουν το Ισραήλ και να σταματήσουν να παρέχουν διπλωματική κάλυψη για τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την εθνοκάθαρση που πραγματοποιείται στην Δυτική Όχθη, όπου τον έλεγχο τον έχει πλήρως το Ισραήλ.

Πενήντα έξι χρόνια μετά την παρανόμη κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών και μετά από έξι δεκαετίες παράνομων εποικισμών στα κατεχόμενα εδάφη, το Ισραήλ πρέπει να αποσυρθεί πλήρως από την παλαιστινιακή γη, στα διεθνώς αναγνωρισμένα από τον ΟΗΕ σύνορα πριν το 1967, με την Ανατολική Ιερουσαλήμ πρωτεύουσα του κράτους της Παλαιστίνης.

Με αυτά τα βήματα, η ειρήνη μεταξύ του Ισραήλ και των γειτονικών αραβικών κρατών, θα είναι πια εγγυημένη. Στην βάση αυτή, ειρηνευτικές δυνάμεις του ΟΗΕ, από τον Αραβικό και τον Δυτικό κόσμο, μπορούν να δημιουργήσουν μια δύναμη που να εξασφαλίσει την ειρηνική μετάβαση.

Την μετάβαση από τον θρήνο και την οργή, στην αποδοχή και τη συμφιλίωση, και την αποστρατικοποίηση.

Ο πραγματικός λόγος που δεν έχουν γίνει αυτά ως τώρα, είναι επειδή το Ισραήλ επισήμως απορρίπτει την λύση των δύο κρατών, και ρίχνει το φταίξιμο στα εξτρεμιστικά κομμάτια των Παλαιστινίων, αντί να συμφωνήσει με την θέση που όλα τα κράτη της Μέσης Ανατολής έχουν ήδη συμφωνήσει, μαζί με τα 193 κράτη του ΟΗΕ.

Και κομμάτι του διεθνούς δικαίου, είναι, φυσικά, και η διεθνής δικαιοσύνη. Τα εγκλήματα πολέμου, όποια είναι, από όποιον έχουν διαπραχθεί, θα πρέπει να δικαιωθούν ενώπιον του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, ή του Παγκόσμιου Δικαστηρίου.

Μόνο έτσι θα εξασφαλιστεί η ειρήνη.

Και ο μόνος λόγος που δεν έχει εμπλακεί μέχρι τώρα το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, ή το Παγκόσμιο Δικαστήριο, δεν είναι επειδή αμφιβάλλουν για το αν θα καταφέρουν να καταδικάσουν νομικά τους ενόχους, αλλά επειδή είναι σίγουροι γι’ αυτό.

Κανένας δεν θέλει να δει τον θείο Τζο στο εδώλιο του κατηγορουμένου, για γενοκτονία.

Οι φανατικοί ακροδεξιοί εξτρεμιστές της κυβέρνησης Νετανιάχου, πιστεύουν ότι ο Θεός τους υποσχέθηκε ολόκληρη τη γη από τη Μεσόγειο στον Ευφράτη. Από τον ποταμό έως την θάλασσα. Μια φαντασία, ένα παραμύθι.

Η ιστορία του εβραϊκού λαού, όπως και η Ιστορία της ανθρωπότητας, μας αποδεικνύουν περίτρανα ότι κανένα έθνος, καμία ομάδα ανθρώπων, Εβραίοι ή μη, δεν έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα σε οποιαδήποτε γη.

Μόνο οι φασίστες αποικιοκράτες γενοκτόνοι σκέφτονται έτσι.

Από το μακρινό, χριστουγεννιάτικο Αμστελόδαμο, χωρίς βόμβες να πέφτουν πάνω στο κεφάλι μου, με αγάπη,

Κώστας

(Φίλε Κώστα, η βαρβαρότητα του Ισραήλ θα φέρει μόνο βαρβαρότητα. Το κράτος του Ισραήλ είναι ένα παρανοϊκό κράτος και είναι κι ένα από τα μεγάλα λάθη του περασμένου αιώνα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.