Πλειστηριασμός

Αγαπητέ πιτσιρίκο,
Γράφω και σβήνω σε μια τραμπάλα μεταξύ ψυχραιμίας και φουρτούνας. Η λέξη “πλειστηριασμός” μας κοιμίζει και μας ξυπνάει το πρωί τις τελευταίες ημέρες. Σαν εφιάλτης από τον οποίο ξυπνάς, χωρίς να ξυπνάς.

Ταιριάζει εδώ πολύ ένας αστικός μύθος που αφορά μια κατάσταση που στα επιστημονικά ονομάζεται «υπνική παράλυση», και συμβαίνει όταν μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, το σώμα κοιμάται αλλά ο εγκέφαλος είναι ξύπνιος. Έτσι, δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι κάποιος σε πνίγει, σου κόβεται η ανάσα, βλέπεις, όμως δεν μπορείς να κινηθείς. Συνήθως, οι άνθρωποι αναφέρουν ότι βλέπουν μια σκιά, σαν μάγισσα/γυναίκα μαυροφορεμένη και την βάφτισαν Μόρα.

Όμως η Μόρα είναι πια αληθινή και έχει μορφή και όνομα. Βλέπεις γεγονότα να ξετυλίγονται γύρω σου και να σε αφορούν, χωρίς να μπορείς να κάνεις κάτι για να τα σταματήσεις.

Η οικογένειά μου, όπως και ένα μεγάλο ποσοστό συνανθρώπων μας συνάντησε το μεγαθήριο έτσι ξαφνικά, αβοήθητα, άδικα και εντελώς απάνθρωπα. Δάνεια που, όταν ελήφθησαν, πληρούσαν προϋποθέσεις, ή καθοδηγούντο από τυφλές υποσχέσεις, και στη συνέχεια ακολουθήθηκαν από κρίση, ανεργία, μειώσεις μισθών και κρατήσεις.

Και ερχόμαστε στο δια ταύτα, να εύχεσαι να προλάβεις να πουλήσεις το πατρικό σου σπίτι, το σπίτι των παιδικών σου χρόνων, το καταφύγιό σου, προκειμένου να
μην κλαπεί με τον πιο χυδαίο τρόπο. Αφήνοντας απλώς ένα ακόμα αδιάβαστο μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από μια εταιρία fund, κόκκινων δανείων. Έπειτα από τόσα χρόνια πληρωμών, εν τέλει μήπως είναι καλύτερα να μην τους έχεις δώσει τίποτα;

Οι ψυχικές επιπτώσεις αδιανόητες, και έρχεται το δίλημμα, ποια αντίδραση αρμόζει.

Στον ένα πόλο της σκέψης μου ζουν ιδεολογίες χρόνων, όπως ακόμα πιστεύω πως η ιδιοκτησία είναι η χειρότερη ασθένεια, τα σπίτια είναι ντουβάρια και τα αμάξια σκουπίδια στη γη, και στον άλλο πόλο υπάρχουν οικογενειακές στιγμές, όχι μόνο με τη βαρύτητα αναμνήσεων αλλά και με τη βαρύτητα μελλοντικής ανασφάλειας.

Η έγνοια του να ζεις χωρίς την ασφάλεια του πατρικού σου σπιτιού σου στις μέρες μας είναι αντίστοιχο κοινωνικού και οικονομικού ακρωτηριασμού. Φόβος και ανασφάλεια, τρόμος και θυμός.

Θα αρχίσω να γίνομαι προληπτική και να ρίχνω κατάρες.
ή να στηρίζομαι στο καλό κάρμα
ή στην ευχή ενός ανύπαρκτου θεού
ή στο τυχερό λαχείο.

Και στην πραγματικότητα, αυτοί, η πλειοψηφία των ψηφοφόρων και του λαού νομίζουν πως εκείνοι είναι ίσοι με εμάς, ότι νοιάζονται για εμάς ή ότι έχουμε οτιδήποτε κοινό. Απορώ με τι συνείδηση κοιμούνται το βράδυ τα κοράκια.

Ελπίζω να είστε όλοι καλά και να αντισταθούμε μαζί στην κοινωνική αποκτήνωση.

Χρύσα από Λέσβο

(Αγαπητή Χρύσα, ακόμα υπάρχουν πάμπολλοι Έλληνες που δεν έχουν καταλάβει τις συνέπειες της χρεοκοπίας της χώρας στις ζωές των ανθρώπων. Καλά, πολλούς δεν τους νοιάζει κιόλας. Κάποιοι μπορεί να χαίρονται μάλιστα, που ένας άνθρωπος χάνει το σπίτι του. Κάθε άνθρωπος θα έπρεπε να έχει ένα σπίτι για όσο ζει. Αλλά δεν αρκεί να το λέω εγώ κι εσύ, πρέπει να το απαιτήσουμε. Δεν το βλέπω. Χαίρομαι που δεν έχω σπίτι, αυτοκίνητο κλπ, γιατί δεν μπορούν να μου τα πάρουν. Στο τέλος, παίρνουμε όλοι το ίδιο σπίτι. Εύχομαι ό,τι καλύτερο, και να θυμάσαι πως σε κάθε κακό υπάρχει πάντα και κάτι θετικό. Δεν ξέρω ποιο μπορεί να είναι σε μια τέτοια περίπτωση, αλλά σίγουρα υπάρχει. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.