Θα μείνουμε εδώ κι έχουμε πάλι την οργή
Αδερφέ Πιτσιρίκο, πριν λίγες μέρες έγραψα αυτό το κείμενο:
Ρε, κόψτε το με τα: “φύγετε από αυτή την χώρα δεν έχει μέλλον” και τα: “τι ωραία που έφυγα από αυτή την χώρα βρήκα την υγειά μου.”
Είναι η συνταγή της απόλυτης ήττας, της παράδοσης και τελικά της συνενοχής για το χάλι που υπάρχει εδώ. Δεν βγάζω τον εαυτό μου απέξω.
Για ένα διάστημα έτρεφα τις ίδιες σκέψεις αλλά μετά τις 7 Οκτώβρη 2023 σταμάτησα να τις έχω οριστικά.
Ο Παλαιστινιακός αγώνας ενάντια στην γενοκτονία με άλλαξε ριζικά με ένα τρόπο που κανένα άλλο γεγονός δεν με είχε αλλάξει στα περίπου 50 χρόνια που ζω σε αυτό τον μάταιο κόσμο.
Αν εκεί οι άνθρωποι μπορούν ακόμα να αγωνίζονται και να αντιστέκονται απέναντι στις πιο φρικαλέες συνθήκες που μπορεί να αντιμετωπίσει αντιστασιακό κίνημα, εδώ ποια δικαιολογία έχουμε για να μην αντισταθούμε σε ένα τσούρμο πουλημένων και λιγόψυχων θρασύδειλων που παριστάνουν τους δυνατούς γιατί τους επιτρέπουμε με την δική μας ολιγωρία και ηττοπάθεια να φαίνονται τέτοιοι;
Δεν θα ξεχάσω πόσο πολύ μας στοίχισε αυτή η νοοτροπία “να φύγουμε από εδώ”, την περίοδο 2010-2015 όταν υπήρχε ακόμη εμφανής διάθεση από τον κόσμο να αγωνιστεί.
Μας στέρησε εκατοντάδες χιλιάδες νέους σε μια περίοδο που υπήρχαν μαζικά κινήματα αντίστασης και όλα ήταν ακόμη ανοιχτά για το πού θα πήγαινε η ιστορία.
Και να πάμε πού; Σε άλλες χώρες της ΕΕ που βιώνουν την δική τους κρίση όπως η Γαλλία; Σε σκανδιναβικές χώρες που αποφάσισαν τώρα να μπουν στο ΝΑΤΟ και κυβερνούνται από ακροδεξιά κόμματα ή στην Αγγλία που είναι περισσότερο ξενοφοβική από ποτέ και έφυγε από την ΕΕ;
Δεν αναφέρομαι καν στις ΗΠΑ που έχει ήδη γίνει ένα δυστοπικό αστυνομικό κράτος που δεν έχει ούτε δημόσια υγεία και ούτε δωρεάν πανεπιστήμια και τώρα είναι ο βασικός υποστηρικτής της γενοκτονίας της Γάζας.
Όλος ο δυτικός κόσμος τώρα είναι συνένοχος στην γενοκτονία της Γάζας και παίζει με την φωτιά στην Ουκρανία, προσπαθώντας να προκαλέσει παγκόσμιο θερμοπυρηνικό πόλεμο.
Αυτό που έγινε στην Θεσσαλονίκη με την επίθεση στις δύο τρανς και πυροδότησε το νέο κύμα μηνυμάτων “να φύγουμε από εδώ”, αν μη τι άλλο θα έπρεπε να μας οδηγήσει στα αντίθετα συμπεράσματα.
Η απάντηση του κόσμου ήταν ακαριαία, βγήκε αμέσως συγκέντρωση αρκετών χιλιάδων και οι φασίστες κυνηγήθηκαν.
Ας συγκριθεί αυτή η αντίδραση στο φασιστικό γεγονός που έγινε κατά των τρανς με αυτό που έγινε με το φασιστικό γεγονός του λιντσαρίσματος ανθρώπων από Ισραηλινούς στην πλατεία Συντάγματος, στο πιο κεντρικό σημείο της πρωτεύουσας.
Εκεί, συγκριτικά, δεν έγινε τίποτα. Καμία ακαριαία μαζική συγκέντρωση αλληλεγγύης, καμιά σύλληψη των ενόχων, καμιά μαζική κατακραυγή. Μόνο κάποιοι ελάχιστοι Παλαιστίνιοι και αλληλέγγυοι εμφανίστηκαν να διαμαρτυρηθούν που τους συνέλαβε η αστυνομία.
Ναι, είμαστε σε μια χώρα με πολύ αμορφωσιά, ρατσισμό και συντήρηση, με περιοχή που δεν επιτρέπεται καν η παρουσία γυναικών (και που περιέργως κάνεις δεν ζητά την κατάργησή της, ναι στο Άγιο Όρος αναφέρομαι), με ένα φασιστικό ρατσιστικό κράτος που πνίγει εκατοντάδες μετανάστες και πρόσφυγες και εμποδίζει δεκάδες χιλιάδες άλλους να πάνε σε άλλες χώρες, με μια διαπλεκόμενη ολιγαρχία που ελέγχει τα ΜΜΕ και μια πολιτική μαφία που είναι ταυτισμένη μαζί της, η οποία χώρα δεν είναι καν ανεξάρτητη αλλά ένα προτεκτοράτο της αυτοκρατορίας των ΗΠΑ που στηρίζει τους πολέμους και τις γενοκτονίες αυτής της αυτοκρατορίας.
Επίσης, είμαστε σε μια χώρα που από το 2015 τουλάχιστον, ο κόσμος έχασε την όρεξη του να αγωνιστεί, έγινε κυνικός και απολίτικος και στράφηκε στις ατομικές λύσεις.
Αλλά αν ένιωσα κάτι στις 8 Μάρτη 2024 με την μαζική διαδήλωση που έμεινε για πολλές ώρες στον δρόμο και αψήφησε την αστυνομική καταστολή, είναι ότι επιτέλους άνοιξε για τα καλά ένας νέος κύκλος αντιστάσεων. Τώρα να φύγουμε;
Όχι θα μείνουμε εδώ και θα το παλέψουμε μέχρι τέλους! Είμαστε περισσότεροι από όσο νομίζουμε και τελικά ακόμα αρκετοί για να γυρίσουμε την ιστορία. Αρκεί να δικτυωθούμε καλύτερα, να γίνουμε εξωστρεφείς και να το πιστέψουμε ότι μπορούμε.
Δεν την βαρεθήκατε την ηττοπάθεια και την παραίτηση;
Δεν ήρθε η ώρα να κλείσει επιτέλους οριστικά ο κύκλος της ηττοπάθειας της παραίτησης;
Δεν ήρθε η ώρα πάλι να βρούμε αυτά που μας ενώνουν και να αγωνιστούμε ξανά πολιτικά και κοινωνικά;
Και κατ’ αρχάς, δεν ήρθε η ώρα να βάλουμε σαν προτεραιότητά μας να σταματήσει αυτή η φρικτή γενοκτονία στην Γάζα για την οποία το ελληνικό κράτος είναι συνένοχο με πολλούς διαφορετικούς τρόπους; Μιλάμε για το γεγονός που θα καθορίσει την παγκόσμια ιστορία για δεκαετίες. Δεν πάμε πουθενά. Θα μείνουμε εδώ και θα το παλέψουμε.
Σήμερα έγραψα αυτό:
Μόνο τις τελευταίες 2 μέρες:
1. Εισαγγελέας προτείνει την αθώωση του παιδοβιαστή και μαστροπού Μίχου και την ενοχή της μάνας, της οποίας το ίδιο το παιδί δηλώνει ότι δεν έχει καμία σχέση με την υπόθεση και η προφυλάκισή της του είχε δημιουργήσει ψυχολογικά προβλήματα.
Του Μίχου που είχε απειλήσει την δικαστική και πολιτική εξουσία ότι αν καταδικαζόταν θα έβγαζε τα ονόματα όλων των πολιτικών, δικαστικών και επιχειρηματιών που εμπλέκονται στην υπόθεση και δεν θα ξέρουν πού να κρυφτούν.
2. Διαφημίζεται η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας υγείας με τα πληρωμένα απογευματινά χειρουργεία σε μέρα που αυτοκτονεί καρκινοπαθής που είχε δεινοπαθήσει στα χέρια της διαλυμένης δημόσιας υγείας που τώρα ανοιχτά ιδιωτικοποιείται.
Η διαφήμιση της ιδιωτικοποίησης γίνεται από τον ίδιο φωνακλά φασίστα νάρκισσο υπουργό, που πριν κάποια χρόνια καμάρωνε για το κλείσιμο δημόσιων νοσοκομείων.
3. Η συμμετοχή του ελληνικού κράτους στον βρόμικο πόλεμο των ΗΠΑ κατά της Υεμένης, της χώρας που αντιστέκεται τώρα στρατιωτικά κατά της γενοκτονίας της Γάζας, γίνεται θερμή με την ελληνική πολεμική φρεγάτα να ανοίγει πυρ και να κηρύττει έτσι τον πόλεμο με τον πιο αδιαμφισβήτητο τρόπο σε χώρα που ποτέ δεν έχει απειλήσει την Ελλάδα.
Παράλληλα, προωθείται στρατιωτικό μνημόνιο που μετατρέπει τον ελληνικό στρατό σε εξάρτημα της Αμερικανικής αυτοκρατορίας και παγιώνει την θέση της Ελλάδας σαν προτεκτοράτο των ΗΠΑ.
Όλα αυτά γίνονται την εβδομάδα που το ελληνικό κράτος ξεφτίλισε το ίδιο του το Σύνταγμα προχωρώντας σε αντισυνταγματική αναγνώριση των ιδιωτικών πανεπιστημίων, κρατώντας τα υπάρχοντα δημόσια πανεπιστήμια με την χαμηλότερη χρηματοδότηση σε όλη την Ευρώπη, έχοντας βάλει μια σειρά εμπόδια για να μπει κάποιος σε αυτά και πετώντας φοιτητές που ήδη είναι εκεί. Την εβδομάδα που επίσης έγινε η οριστική συγκάλυψη για το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη.
Η οργή είναι παραπάνω από δικαιολογημένη και πρέπει να εκφραστεί ανοιχτά, ενωτικά και με διάρκεια. Το ελληνικό κράτος και η πολιτική και δικαστική ηγεσία του, είναι ξεκάθαρα μια εγκληματική οντότητα που στηρίζει βιαστές και μαστροπούς ανηλίκων με τους οποίους έχει διασυνδέσεις, την διάλυση της δημόσιας υγείας και παιδείας, τις γενοκτονίες ηρωικών λαών και τους πολέμους που θέλουν να βοηθήσουν τις ίδιες αυτές γενοκτονίες να ολοκληρωθούν.
Όλα αυτά συνδέονται και όποιος δεν θέλει να κάνει τις συνδέσεις δεν θέλει να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα. Τώρα περισσότερο από ποτέ πρέπει να παραμερίσουμε τις διαφωνίες μας και να φροντίσουμε για τις επόμενες μέρες και εβδομάδες να εκφραστεί η δικαιολογημένη οργή στους δρόμους. Να βγουν όσα περισσότερα καλέσματα γίνεται που θα τα συνδέουν όλα.
Τώρα χρειάζεται εξωστρέφεια και σύνδεση με ανθρώπους που συμμερίζονται την ίδια αγανάκτηση και θέλουν να κάνουν κάτι.
Να μην πέσουμε πάλι στην παγίδα να εκτονώσουμε την οργή στα ιντερνετικά κοινωνικά δίκτυα, χωρίς αυτή να εκφραστεί στον έξω κόσμο.
Υπάρχει μια τάση σε αυτά τα κοινωνικά δίκτυα να ασχολούμαστε με τις εντυπώσεις της στιγμής και το σκάνδαλο της μέρας, σαν δηλαδή ακίνδυνο υποκατάστατο πραγματικής δράσης.
Μόλις πριν 5 μέρες έγινε μια τεράστια διαδήλωση κατά της ιδιωτικοποίησης της ανώτατης παιδείας και της κατάλυσης του Συντάγματος που απαγορεύει την λειτουργία τους. Μιας διαδήλωσης που είχε υψώσει και Παλαιστινιακές σημαίες και έμεινε πολλές ώρες στον δρόμο αψηφώντας την αστυνομική καταστολή.
Στον πρώτο χρόνο της δεύτερης τετραετίας Μητσοτάκη έχει ήδη κατέβει περισσότερος κόσμος σε διαδηλώσεις απ’ ό,τι συνολικά είχε κατέβει στην πρώτη τετραετία.
Ο ασφυκτικός έλεγχος της ενημέρωσης δεν έχει πια την ίδια δύναμη, το ίδιο και ο μπαμπούλας του αστυνομικού κράτους. Τα όσα έγιναν τις τελευταίες δυο μέρες πρέπει να φουντώσουν τις αντιδράσεις και τις αντιστάσεις μας. Μέσα από αυτές να δημιουργηθούν μαζικά κινήματα που θα θέσουν εναλλακτικές λύσεις σε ένα σύστημα που στηρίζει γενοκτονίες, πολέμους, βιαστές και μαστροπούς ανηλίκων, την αμορφωσιά και τον θάνατο ασθενών που δεν έχουν οικονομική δύναμη. Κοντολογίς, η Ιστορία που φαινόταν ότι είχε τελειώσει εδώ το 2015, να επιστρέψει δριμύτερη και να πάρει την εκδίκηση της. Έχουμε την οργή!
Γρηγόρης Αρετάκης
Υ.Γ. Πιτσιρίκο, γνωρίζω ότι δεν συμμερίζεσαι εύκολα τέτοια κείμενα. Η απογοήτευση της εμπειρίας της περιόδου 2010-2015 μας έκανε όλους κυνικούς και δύσπιστους. Τότε που είχαμε πιστέψει ότι η δράση του κόσμου από τα κάτω μπορεί να αλλάξει την ιστορία προς το καλύτερο για να βιώσουμε τελικά την μεγαλύτερη οπισθοδρόμηση και αποπολιτικοποίηση που έγινε ποτέ στην σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Είδαμε επίσης ανθρώπους που εκφράζονταν με πύρινους επαναστατικούς λόγους, να βολεύονται και να γίνονται τα πιο σιχαμένα τσουτσέκια του συστήματος.
Τι είναι λοιπόν διαφορετικό τώρα; Δύο πράγματα χοντρικά. Ότι υπάρχει μια νεολαία που δεν έχει την εμπειρία εκείνης της τρομερής ήττας και απογοήτευσης κι ότι εδώ και διεθνώς η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη και επικίνδυνη σε σχέση με τότε. Για μένα η 7 Οκτώβρη 2023 δημιούργησε ένα ρήγμα που μαζί με άλλα πράγματα ανοίγει για όλο τον δυτικό κόσμο μια νέα εποχή αστάθειας και αναταραχών όπου όλα γίνονται πάλι δυνατά. Το χειρότερο και το καλύτερο.
Σου στέλνω την αγάπη μου, προς εσένα και τους αναγνώστες του τρομερού μπλογκ σου!
(Αγαπητέ Γρηγόρη, εκτός από το μείνει κάποιος στην Ελλάδα ή να φύγει στο εξωτερικό, υπάρχει και μια τρίτη επιλογή: η σπηλιά. Αν και όπως διαπιστώσαμε από τον παλαιοχριστιανό συμπατριώτη μας που κλείστηκε στη σπηλιά με τα παιδιά του, οι αρχές της χώρας σε βγάζουν και από την σπηλιά. Γρηγόρη, μακάρι οι νέοι άνθρωποι να διεκδικήσουν και να πάρουν αυτά που δικαιούνται. Δική τους η ζωή, δικός τους και ο αγώνας. Εγώ έχω ορκιστεί στη ζωή μου να μην κάνω δυο φορές το ίδιο λάθος. Το ίδιο λάθος μόνο στον έρωτα δικαιολογείται, όπου δεν υπάρχει λάθος και σωστό. Η μόνη μου επιθυμία πια είναι ένα καλοκαίρι ακόμα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.