Το παραμύθι (του πιτσιρίκου)
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα μικρό αγόρι που το έλεγαν Βρασίδα. Δεν του άρεσε το όνομά του και τα άλλα παιδιά τον κορόιδευαν πολύ συχνά, αλλά δεν τον ρώτησαν οι γονείς του πώς θα ήθελε να είναι το όνομά του.
Βρασίδα έλεγαν τον παππού του, τον πατέρα του πατέρα του. Όταν ρώτησε τη μητέρα του γιατί τον βάφτισαν “Βρασίδα”, του απάντησε πως το έκαναν για να τιμήσουν τον παππού του. Αργότερα, κατάλαβε πως τον βάφτισαν “Βρασίδα”, επειδή ο παππούς Βρασίδας ήταν πολύ πλούσιος γιατρός και θα άφηνε μεγάλη κληρονομιά στα παιδιά του. Και τα τρία παιδιά του παππού, βάφτισαν ένα από τα παιδιά τους “Βρασίδα”.
Ο Βρασίδας ήταν χριστιανός. Δεν τον ρώτησε κάποιος αν πιστεύει στον Θεό· τον βάφτισαν οι γονείς του χριστιανό στην εκκλησία, πριν καν προλάβει να μιλήσει.
Καθώς μεγάλωνε, κατάλαβε πως δεν του άρεσαν πολλά από τα πράγματα που έκαναν οι άλλοι χριστιανοί -αλλά και κάποιοι παπάδες-, αλλά τον Χριστό τον αγαπούσε. Όταν διάβασε τη φράση “Μου αρέσει ο Χριστός σας. Δεν μου αρέσουν οι χριστιανοί σας. Οι χριστιανοί σας είναι τόσο διαφορετικοί από τον Χριστό.” -που πολλοί αποδίδουν στον Μαχάτμα Γκάντι-, σκέφτηκε πως συμφωνεί με αυτή τη φράση.
Ο πατέρας και η μητέρα του Βρασίδα ήταν κι αυτοί γιατροί σαν τον παππού του. Γνωστοί και πετυχημένοι γιατροί. Ο Βρασίδας δεν αγαπούσε την Ιατρική, αν και καταλάβαινε πόσο σημαντικό έργο κάνουν οι γιατροί και οι νοσοκόμοι, και πόσο βοηθούν τους ανθρώπους που υποφέρουν.
Ο Βρασίδας ήθελε να πάει στο δημόσιο σχολείο, επειδή σε αυτό θα πήγαινε ο καλύτερός του φίλος, ο Αρμάντο, ο γιος της υπηρέτριας των γονιών του, αλλά οι γονείς του του είπαν πως θα πάει σε ένα πανάκριβο ιδιωτικό σχολείο, γιατί στα δημόσια σχολεία πηγαίνουν αυτοί που δεν έχουν χρήματα, ενώ στα δημόσια σχολεία υπάρχουν και πολλά παιδιά από την Αλβανία, την Γεωργία και από χώρες της Αφρικής και της Ασίας, που δεν γνωρίζουν ελληνικά και θα καθυστερούσαν την πρόοδό του στα μαθήματα.
Ο Βρασίδας ήθελε να γίνει ηθοποιός. Ήθελε να γίνει ηθοποιός από την πρώτη φορά που ο δάσκαλός του πήγε αυτόν και τους συμμαθητές του στο θέατρο. Μαγεύτηκε από το θέατρο και τους ηθοποιούς.
Όταν είπε στους γονείς του πως, όταν μεγαλώσει, θέλει να γίνει ηθοποιός, αυτοί γέλασαν και έδειχναν χαρούμενοι. Ο Βρασίδας σκέφτηκε πως γελούν επειδή τους άρεσε η επιθυμία του να γίνει ηθοποιός. Μερικά χρόνια αργότερα, όταν ο Βρασίδας επέμενε πως θέλει να σπουδάσει σε θεατρική σχολή και να γίνει ηθοποιός, οι γονείς του του είπαν πως αυτό αποκλείεται και πως θα πρέπει να γίνει γιατρός, όπως και αυτοί. Η ιδιωτική κλινική του παππού είχε περάσει πια στα χέρια των γονιών του Βρασίδα, και αυτός έπρεπε να γίνει γιατρός, για να συνεχίσει την δική τους δουλειά, να βγάλει πολλά χρήματα και να ζήσει μια πλούσια ζωή. Έτσι του είπαν.
Ο Βρασίδας σπούδασε γιατρός, αν και ήθελε να γίνει ηθοποιός, αλλά πήγαινε πολύ συχνά στο θέατρο. Όταν ξάπλωνε κουρασμένος στο κρεβάτι του για να κοιμηθεί και έκλεινε τα μάτια του, έβλεπε τον αυτό του πάνω σε μια σκηνή θεάτρου να παίζει τα μικρά και τα μεγάλα πάθη των ανθρώπων.
Καθώς μεγάλωνε, ο Βρασίδας έκανε σχέσεις με κορίτσια της ηλικίας του, όπως και τα άλλα αγόρια, αλλά διαρκούσαν για λίγο, όπως συμβαίνει με τις περισσότερες σχέσεις που κάνεις σε πολύ νεαρή ηλικία.
Στην διάρκεια των σπουδών του σε ένα από τα πιο γνωστά και ακριβά πανεπιστήμια των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Βρασίδας συνειδητοποίησε πως του αρέσουν και τα αγόρια. Σκέφτηκε πως αυτό συμβαίνει στο πλαίσιο της εξερεύνησης και του πειραματισμού με τη σεξoυαλικότητά του -κάτι πολύ συνηθισμένο σε νεαρούς άνδρες και γυναίκες-, αλλά, καθώς ο καιρός περνούσε, διαπίστωσε πως τα αγόρια του άρεσαν όλο και πιο πολύ.
Ο Βρασίδας έκανε σχέση με τον Ρόμπερτ, έναν συμφοιτητή του. Ήταν ερωτευμένος με τον Ρόμπερτ.
Στον τελευταίο χρόνο των σπουδών του στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Βρασίδας και ο Ρόμπερτ αποφάσισαν πως θέλουν να είναι μαζί. Αποφάσισαν πως θέλουν να ζήσουν μαζί.
Στην διάρκεια των διακοπών των Χριστουγέννων, ο Βρασίδας κάλεσε τον Ρόμπερτ στην Ελλάδα, για να περάσουν τις διακοπές μαζί και να τον γνωρίσει στους γονείς του.
Οι γονείς του έμοιαζαν χαρούμενοι και ήταν πολύ ευγενικοί με τον Ρόμπερτ αλλά, όταν έμειναν μόνοι τους με τον Βρασίδα, του είπαν πως δεν μπορεί να έχει σχέση με έναν άλλον άνδρα -τουλάχιστον φανερά- γιατί αυτό θα έβλαπτε την εικόνα τους στην κοινωνία και θα επηρέαζε αρνητικά την δουλειά του ως γιατρός.
Ο Βρασίδας έμεινε σιωπηλός για λίγο. Μετά, κοίταξε τους γονείς του και τους είπε:
“Δεν διάλεξα το όνομά μου, δεν διάλεξα την θρησκεία μου, δεν διάλεξα το σχολείο μου, δεν διάλεξα τους δασκάλους μου, δεν διάλεξα τους συμμαθητές μου, δεν διάλεξα ποια δουλειά θα κάνω, τα επιλέξατε όλα εσείς για εμένα, μπορώ τουλάχιστον να διαλέξω εγώ ποιον θα αγαπάω; Μπορώ;”
(Το κείμενο γράφτηκε στη Ζάκυνθο, σε ένα καφέ κοντά στην θάλασσα. Το είχα καιρό στο μυαλό μου αλλά αφενός είμαι τεμπέλης και αφετέρου είπα να το γράψω σήμερα, που το μπλογκ κλείνει 19 χρόνια από τη μέρα που δημιουργήθηκε, γιατί δεν ξέρεις ποτέ τι θα γίνει μετά. Γράφοντάς το, θυμήθηκα έναν κύριο, που, πριν από 19 χρόνια, λίγο μετά που ξεκίνησα να γράφω στο μπλογκ, με κάλεσε ενθουσιασμένος σε έναν εκδοτικό οίκο και μου είπε πως πρέπει να γράψω παραμύθια για παιδιά, γιατί έχω μεγάλη φαντασία και θα σκίσω, αν γράψω παραμύθια. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως εννοούσε ένα παραμύθι σαν αυτό που έγραψα -ή σαν αυτό: “Ο τελευταίος Έλληνας”-, αλλά έτσι μπορώ να γράφω. Άλλωστε, μου αρέσει περισσότερο να διαβάζω, παρά να γράφω.)
(Ζητώ συγγνώμη από όλους τους Βρασίδες του κόσμου. Το “Βρασίδας” είναι ένα άσχημο αλλά και αγαπησιάρικο όνομα, και ήταν το πρώτο μου ήρθε στο μυαλό. Πάντως, το κείμενο είναι γραμμένο με αγάπη. Για όσους αγάπησαν.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.