Δεν είναι γενοκτονία, είναι απλώς ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός

Μισός χρόνος. Μισός χρόνος με τα χειρότερα ψέματα που έχουν ακουστεί δημοσίως. Μισός χρόνος όπου οι κυβερνήσεις που μας εκπροσωπούν προσποιούνται ότι τα προφανή εγκλήματα πολέμου και τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που βλέπουμε με φρίκη στις οθόνες μας, είναι κάποιο άλυτο μυστήριο που πρέπει να διερευνηθεί, και ίσως μάθουμε κάποια μέρα.

Μισός χρόνος με τους ισραηλινούς αξιωματούχους να ξερνάνε τις γενοκτονικές τους προθέσεις στα εβραϊκά για το κοινό του Ισραήλ, την ίδια ώρα που, όταν απευθύνονται προς το διεθνές κοινό στα αγγλίκά, λένε ασυναρτησίες όπως “αυτοάμυνα” και “το δικαίωμα του Ισραήλ στην ασφάλεια”, και κάτι για “σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων” και “η μόνη δημοκρατία της Μέσης Ανατολής.”

Μισός χρόνος καθημερινής προσβολής της νοημοσύνης μας. Μισός χρόνος καθημερινής προσβολής της ανθρωπιάς μας. Μισός χρόνος ανυπολόγιστης βίας, μισός χρόνος αφάνταστης οδύνης, μισός χρόνος ανείπωτου τραύματος και αναντικατάστατης απώλειας.

Το Ισραήλ δεν κάνει πόλεμο, ούτε αμύνεται. Το Ισραήλ κάνει επιθετική επεκτατική εισβολή σε γη που δεν του ανήκει. Ο σκοπός του είναι η εκκαθάριση του γηγενούς πληθυσμού και η αντικατάστασή του από παράνομους ισραηλινούς εποίκους. Είναι μια κλασική, παλιάς κοπής αποικιοκρατική εισβολή, έπειτα από μια εξέγερση των ιθαγενών έγκλειστων, από αυτές που χρονικά προηγούνται του διεθνούς δικαίου.

Ο λόγος που η καταστροφή της Γάζας προκαλεί τόση αποστροφή, είναι επειδή είναι αδύνατο να την εξορθολογίσεις. Δίνει την αίσθηση της οπισθοδρόμησης, ότι πάμε πίσω σε άλλες εποχές, γιατί αποκαλύπτει μια άσχημη αλήθεια για την Δύση που πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να αγνοούν, ή, απλώς δεν θέλουν να παραδεχτούν. Η στήριξη των χωρών της Δύσης στη γενοκτονική κυβέρνηση Νετανιάχου έρχεται, βλέπεις, σε πλήρη αντίθεση με την εικόνα που είχαν φτιάξει τα δυτικά κράτη τα τελευταία 70 χρόνια ως οι προστάτες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δημιουργώντας θεσμούς για την διαφύλαξη του κράτους δικαίου δια μέσω των διεθνών οργανισμών των Ηνωμένων Εθνών, της Συνθήκης της Γενεύης, της Σύμβασης Γενοκτονίας, του Ανθρωπιστικού Δικαίου, του Παγκόσμιου Δικαστηρίου και του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, στέκοντας ως οι εγγυητές του “ποτέ ξανά” των εγκλημάτων των Γερμανών Ναζί, καθώς και της κοινωνικής προόδου των χωρών του κόσμου εν γένει. Και η εικόνα, τη σήμερον ημέρα, μετράει. Μετράει πολύ.

Όλα ψέματα, φυσικά. Ψέματα που έκρυβαν την πικρή αλήθεια των παράνομων πολέμων της Δύσης και των συμμάχων της. Αποκρύπτοντας τον πραγματικό στόχο των ΗΠΑ και των ΝΑΤΟϊκών τους παρατρεχάμενων, που δεν ήταν άλλος από την υφαρπαγή των πλουτοπαραγωγικών πόρων των πιο φτωχών και ανίσχυρων κρατών, διατηρώντας την παντοκρατορία της Ουάσιγκτον και πλουτίζοντας την δυτική επιχειρηματική ελίτ.

Αν ελέγχεις τους οργανισμούς που έχουν καθήκον να σε ελέγχουν και να σου επιβάλλουν ποινές, κάνεις ό,τι γουστάρεις.

Δεν υπάρχει τίποτα το ανθρωπιστικό στο να ρίχνεις το εκρηκτικό ισοδύναμο δύο πυρηνικών κεφαλών εντός της πιο πυκνοκατοικημένης περιοχής του πλανήτη. Δεν υπάρχει τίποτα το δίκαιο στο να λιμοκτονείς έναν ολόκληρο πληθυσμό προσφύγων. Όπως και δεν υπάρχει τίποτα το ανθρωπιστικό στο να βοηθάς αυτούς που το κάνουν.

Αρχικά, δοκίμασαν να χτίσουν το αφήγημα ότι η Χαμάς αποτελεί αξιόπιστη απειλή για τις χώρες της Δύσης. Δοκίμασαν να τη συνδέσουν και με το ISIS, αλλά το σχέδιό τους απέτυχε. Απέτυχε, γιατί συγκρούστηκε με την πραγματικότητα. Την πραγματικότητα που λέει ότι μερικές χιλιάδες ένοπλοι που είναι αποκλεισμένοι στην μεγαλύτερη ανοιχτή φυλακή στον κόσμο, και περιτριγυρισμένοι από πάνοπλες ισραηλινές στρατιωτικές βάσεις, χωρίς καμία δυνατότητα να βγουν έξω, δύσκολα μπορούν να θεωρηθούν υπαρξιακή απειλή για τον δυτικό τρόπο ζωής.

Η Γάζα δεν είναι κράτος, δεν έχει στρατό, δεν έχει ναυτικό, δεν έχει αεροπορία, δεν έχει σύγχρονα οπλικά συστήματα, και δεν έχει την μεγαλύτερη στρατιωτική υπερδύναμη στην ιστορία της ανθρωπότητας να την στηρίζει με χρήματα και πολεμικό υλικό. Η Γάζα βρίσκεται εδώ και έξι δεκαετίες υπό ξένη κατοχή, και υπό πολιορκία τα τελευταία 16 χρόνια, καθώς και σε καθεστώς εμπάργκο, με την ισραηλινή κατοχική δύναμη να ελέγχει πλήρως την ποσότητα φαγητού, πόσιμου νερού, ιατροφαρμακευτικού υλικού, καθώς και την πρόσβαση σε ηλεκτρικό και τηλεπικοινωνίες.

Αυτή είναι η μεγάλη απειλή για τη Δύση; Ένας πληθυσμός που βρίσκεται εδώ και 16 χρόνια σε διατροφική ανασφάλεια και τώρα λιμοκτονεί;

Ένας από τους πιο εξέχοντες μελετητές του Παλαιστινιακού ζητήματος, ο εβραϊκής καταγωγής αμερικανός ιστορικός Νόρμαν Φίνκελσταϊν, τόνισε ότι η επίθεση της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου μπορεί να κατανοηθεί καλύτερα όχι ως μια στρατιωτική επιχείρηση, μια πράξη πολέμου, ή μια τρομοκρατική επίθεση, αλλά ως εξέγερση σκλάβων. Και όπως κι άλλες εξεγέρσεις σκλάβων στο παρελθόν, από τον Σπάρτακο μέχρι τον Νατ Τέρνερ, ήταν θέμα χρόνου να μετατραπεί σε βάναυση και αιματηρή.

Το Ισραήλ, ως ένα σωβινιστικό, εποικιστικό-αποικιοκρατικό κράτος απαρτχάιντ, δεν πρόκειται να επιτρέψει ποτέ στους Παλαιστίνιους να έχουν ίσα πολιτικά δικαιώματα με τους Ισραηλινούς. Για τον ίδιο λόγο που δεν το επέτρεψε το κράτος απαρτχάιντ της Νοτίου Αφρικής στον μαύρο γηγενή πληθυσμό της. Διότι ο γηγενής πληθυσμός ξεπερνά τον πληθυσμό του κατακτητή.

Οι κυβερνήσεις μας εξακολουθούν να είναι με το μέρος των δεσμοφυλάκων. Με το μέρος των εποίκων και των δουλέμπορων, των ναρκέμπορων και των πολεμοκάπηλων. Η αμέριστη στήριξη των κυβερνήσεων της Δύσης στην γενοκτονία των Παλαιστινίων δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας προσωρινής, περίεργης συλλογικής ψύχωσης, που προσβάλλει μόνο πολιτικούς σε υψηλά αξιώματα. Είναι ένα σημάδι. Ένα σημάδι που δείχνει ότι η κυρίαρχη τάξη των πλουσίων καταλαβαίνει ότι για ακόμη μια φορά είναι εμφανής στο ευρύ κοινό. Δείχνει ότι τα συμφέροντα της κυρίαρχης πολιτικής και οικονομικής ελίτ είναι απολύτως ταυτόσημα, και σε πλήρη αντίθεση με τα συμφέροντα των απλών ανθρώπων, παντού στον κόσμο.

Ακόμα και το απλό γεγονός ότι μπορώ να μιλάω για “κατεστημένο”, για “κυρίαρχη τάξη των πλουσίων” και για “ταξικό πόλεμο”, χωρίς να ακούγομαι στον περισσότερο κόσμο σαν γραφικός τρελός των αρχών του περασμένου αιώνα και σαν παλιοκουμούνι του κερατά, είναι άλλο ένα σημάδι ότι το κυρίαρχο αφήγημα των χωρών της Δύσης μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, δείχνει να καταρρέει.

Καταρρέει επειδή οι δυτικές κυβερνήσεις και οι κυρίαρχες τάξεις στις χώρες του πλούσιου παγκόσμιου Βορρά δεν έχουν την παραμικρή ιδέα για το πως να επιλύσουν τις προκλήσεις της εποχής μας, διατηρώντας παράλληλα την εξουσία που έχουν ανέπαφη. Προσποιούνται ότι έχουν προτάσεις, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι αντιφάσεις του καπιταλισμού δεν έχουν λύση, είναι κομμάτι του συστήματος. Δεν έχουν ιδέα πώς να λύσουν την κρίση του κόστους ζωής, γιατί δεν έχουν ιδέα πως ζουν οι απλοί άνθρωποι, όπως και δεν έχουν ιδέα πως να λύσουν την κλιματική κρίση, επειδή το μόνο πράγμα που έμαθαν να κάνουν είναι να βγάζουν φράγκα και να χαϊδεύουν το Εγώ τους. Δεν έχουν την παραμικρή ιδέα για το πώς να επιλύσουν οποιαδήποτε κρίση, επειδή είναι αδύνατο να σταματήσουν την απληστία τους από το να καταπιεί ολόκληρο τον κόσμο, και να φτύσει το κουκούτσι.

Η σκληρή πραγματικότητα της ζωής έχει έρθει σε πλήρη σύγκρουση με τις παλιές ιδεολογίες. Οι μάσκες έχουν πέσει. Δεν κάνουν καν τον κόπο να δικαιολογηθούν πια, ούτε οι Δεξιοί, ούτε οι “Αριστεροί”. Είναι παλιός καλός ταξικός πόλεμος. Και νικάνε.

Οι πρόσφατες γενιές των νέων που κάποτε ευελπιστούσαν σε μια καλύτερη ποιότητα ζωής από τους γονείς τους, οι γενιές μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου, όχι μόνο βρίσκονται σε χειρότερη θέση από αυτούς, αλλά έχουν γίνει πια πικρόχολοι και κυνικοί. Δεν υπάρχει τίποτε καλό να ονειρευτούν στο μέλλον, που να μην συγκρούεται με τον ογκόλιθο της καθημερινής μας πραγματικότητας. Και είναι απόλυτα λογικό. Είναι και εξουθενωμένοι. Κουρασμένοι πριν καν γεράσουν, αδυνατώντας να τα βγάλουν πέρα οικονομικά, όσο και να καίγονται στη δουλειά. Και καίγονται. Αλλά αντέχουν. Και το φοράνε ως παράσημο.

Οι φιλελεύθεροι πολιτικοί των κυβερνήσεων μας –και των αντιπολιτεύσεών μας– δεν μας προσφέρουν τίποτε άλλο παρά απειλές. Απαιτούν πίστη και αφοσίωση και είναι διατεθειμένοι να τιμωρήσουν αυστηρά όσους δεν υποκύπτουν. Αυτό είναι το σύστημα και άμα σ’ αρέσει. Είτε υπακούς, είτε σε δέρνουμε, σε φυλακίζουμε, σε βασανίζουμε, ή σε σκοτώνουμε. Όλα εκ των οποίων αποτελούν καθημερινές δράσεις των κυβερνήσεών μας. Δεν υπάρχει μετάνοια στα μάτια τους, ούτε κατανόηση. Μόνο τυφλό ταξικό μίσος, που κρύβει τον φόβο τους.

Δεν είναι μόνο οι εχθροί της Δύσης το πρόβλημα, είναι και οι λαοί της, οι οποίοι πλέον αποτελούν εξίσου μεγάλη απειλή για τα συμφέροντα της καπιταλιστικής άρχουσας τάξης. Αλλά τίποτα δεν φαίνεται να πτοεί τα ρεπτίλια της ανάπτυξης. Δεν νοιάζονται πια, έχουν ρομπότ και τεχνητή νοημοσύνη, και κυβερνήσεις έτοιμες να τους εγγυηθούν ότι, αν πέσουν έξω, θα τους σώσουν με ζεστό χρήμα από τους εργαζόμενους φορολογούμενους σκλάβους της καθημερινότητας. Κάτι που ποτέ δεν είναι στο τραπέζι ως λύση για τους απλούς ανθρώπους, μόνο για τους πλούσιους. Το περισσότερο που μπορεί να περιμένει ένας εργαζόμενος που τα βρίσκει σκούρα, είναι ένα επίδομα που τον κρατά στον αφρό, ίσα ίσα για να μπορεί να συνεχίζει να καταναλώνει, αγοράζοντας τα προϊόντα των εταιρειών των πλουσίων, και εξασφαλίζοντας ότι όσους ανέργους και αν έχουμε, η κατανάλωση θα συνεχίζεται απρόσκοπτα, όπως και τα κέρδη τους.

“Η Ισχύς είναι η μαία της Ανάπτυξης”, μας έγραφε ο μούσιας. Ίσως να είναι τελικά το αντίθετο, φίλε Κάρολε: Η Ανάπτυξη είναι η μαία της Ισχύος. Αλλά είχες τον Φρίντριχ να στα λέει, όχι εμένα.

Η τεχνολογική πρόοδος έχει παραδώσει τα εργαλεία της οικονομικής ανάπτυξης σε άπληστους κοινωνιοπαθής, οι οποίοι τα χρησιμοποιούν για να επιτελέσουν μια αδιάκριτη, άνευ όρων καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος και των ανθρώπων που η ζωή τους εξαρτάται από αυτό. Ο μύθος της κοινωνικής προόδου που ακολούθησε την οικονομική ανάπτυξη και μεγέθυνση των δυτικών κοινωνιών μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η δικαιολογία του πολιτικού κατεστημένου ώστε να συνεχίσει να παραδίδει την πολιτική ισχύ στους άπληστους κοινωνιοπαθείς της επιχειρηματικής ελίτ, ώστε να συνεχίσουν το θεάρεστο έργο του αδιάκοπου πλουτισμού τους πάνω στις πλάτες των απλών ανθρώπων.

Η ανάπτυξη και ο εθνικισμός αποτελούν τις δύο έννοιες που συνεχίζουν να κρατάνε στη ζωή το πτώμα του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Τίποτα καινούργιο εδώ. Η ιδέα ότι η απαλλαγή από τα προβλήματά μας είναι προ των πυλών, αρκεί να ξεφορτωθούμε όλους εκείνους τους τεμπέληδες, τους μπαχαλάκηδες, τους χαραμοφάηδες φοιτητές, τους “λάθρο”, και όλους εκείνους που στέκονται εμπόδιο στον επίγειο παράδεισο της καπιταλιστικής προόδου και της εθνικής αναγέννησης.

…

Η Γάζα δεν είναι απλώς η πρώτη γραμμή του γενοκτονικού κράτους απαρτχάιντ του Ισραήλ εις βάρος των Παλαιστίνιων. Είναι παράλληλα και η πρώτη γραμμή της μάχης για την κριτική μας σκέψη. Είναι η πρώτη γραμμή της μάχης για την ανθρωπιά μας την ίδια.

Είναι θέμα χρόνου, μέχρι να γίνουμε όλοι Παλαιστίνιοι, μέχρι οι ανάγκες των απλών ανθρώπων να έρθουν σε σύγκρουση με την καταστροφική μανία της απληστίας τους και των συμφερόντων τους. Μέχρι να έχουμε επιτελέσει τον σκοπό μας, και μετά να περισσεύουμε.

Η γραμμή της μητέρας των μαχών, της μάχης μεταξύ ιδιωτικού κέρδους και δημοσίου συμφέροντος, έχει χαραχτεί. Είναι η ίδια γραμμή που θέλει ένα αποικιοκρατικό κράτος απαρτχάιντ να διαπράττει γενοκτονία, την ίδια ώρα που οι εμπορικές και οι οικονομικές του σχέσεις με τις άλλες χώρες του κόσμου συνεχίζουν χωρίς κανένα πρόβλημα. Business as usual.

Δεν θα μπορούσε να είναι πιο ξεκάθαρο από αυτό.

Πρέπει να τελειώσει όλο αυτό. Είναι επείγον. Αλλά δεν υπάρχει κανένα σημάδι που να δείχνει προς αυτή την κατεύθυνση. Όλα τα σημάδια δείχνουν προς την αντίθετη.

Δεν έχω τίποτα σοφό ή περισπούδαστο να πω. Κάποιες μέρες μπορείς να δείξεις τον εφιάλτη που βλέπεις γύρω σου και να πεις τα σύκα σύκα. Κάποιες φορές δεν είναι τόσο εύκολο. Κάποιες φορές λυγίζεις, κάποιες φορές σπας, και κάποιες φορές πρέπει απλώς να μαζέψεις τα κομμάτια σου και να συνεχίσεις. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο να κάνεις.

Όλοι μας, καθημερινά, γινόμαστε μάρτυρες απίστευτης βίας και εγκληματικής αμέλειας από τις κυβερνήσεις μας. Είμαστε μάρτυρες, με πρόσβαση σε δισεκατομμύρια μάτια σε όλο τον κόσμο. Είμαστε συνδεδεμένοι και ορατοί, όπως ποτέ άλλοτε στην Ιστορία. Ό,τι μας έχουν πει οι πολιτικοί και οι πλούσιοι επιχειρηματίες, είναι ψέματα. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι τα κράτη τους δεν είναι αυτό που νόμιζαν ως τώρα, και ότι μας κυβερνάνε ένα μάτσο ρατσιστές κοινωνιοπαθείς δολοφόνοι, που έχουν αίμα στα χέρια τους. Πολύ αίμα στα χέρια τους.

Κάθε θετική αλλαγή της ανθρώπινης συμπεριφοράς, έρχεται πάντα ως αποτέλεσμα μιας διεύρυνσης της συνειδητότητας μας. Όλα αυτά που συμβαίνουν καθημερινά στις οθόνες μας, μεταξύ των οποίων είναι και μια γενοκτονία σε ζωντανή σύνδεση, διευρύνουν την συνειδητότητά μας όπως τίποτε άλλο δεν έχει καταφέρει να κάνει στο παρελθόν, γιατί η πραγματικότητα είναι καταιγιστική, και πιο σημαντικά, ορατή.

Κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν ήξερε.

Οπότε, υπάρχει και η θετική πλευρά του θέματος. Ότι, ίσως, υπάρχει ένα ενδεχόμενο ότι κάτι καλό μπορεί να προκύψει μέσα από όλα αυτά τα σκατά.

Αρκεί να μην είναι αργά.

Τικ, τικ, τικ, τικ, τικ, τικ, τικ, τικ, τικ, τικ…

Από το Αμστελόδαμο, με αγάπη,

Κώστας

(Φίλε Κώστα, όπως τα γράφεις είναι. Συμφωνούν και τα χελιδόνια στη φωλιά πάνω από το κεφάλι μου. Γι’ αυτό, ας ευγνωμονήσουμε το Σύμπαν που είχαμε την τύχη να μην γεννηθούμε στην Παλαιστίνη και στο Ισραήλ, και ας φροντίσουμε να ζήσουμε τον χρόνο που έχουμε -και δεν ξέρουμε πόσος θα είναι- όσο πιο ανθρώπινα και γαλήνια μπορούμε, μακριά από την πολλή συνάφεια του κόσμου. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.