Το σύμπλεγμα του Στέφανου

Ο Στέφανος Τσιτσιπάς έβρισε τον πατέρα του -που είναι και προπονητής του- στην διάρκεια ενός αγώνα του σε τουρνουά στον Καναδά, και πολλοί τον κατηγορούν πως δεν έχει ήθος και είναι παλιοχαρακτήρας επειδή δεν σεβάστηκε τον πατέρα του, ενώ άλλοι κατηγορούν τους γονείς του πως εκμεταλλεύονται οικονομικά το παιδί τους.

Κατ’ αρχάς, η σχέση ενός αθλητή με τον προπονητή του είναι μοναδική και έχει τα πάνω της και τα κάτω της. Πόσο μάλλον, η σχέση ενός πρωταθλητή με τον προπονητή του· όποιος νομίζει πως οι πρωταθλητές και οι προπονητές τους είναι φιλαράκια που την περνάνε πάντα φίνα και λένε ανέκδοτα, δεν έχει ιδέα για το τι σημαίνει πρωταθλητισμός.

Ο Τσιτσιπάς έβρισε τον προπονητή του, όχι τον πατέρα του.

Βέβαια, οι γονείς και τα παιδιά ανταλλάσσουν βρισιές στην διάρκεια της ζωής τους αλλά δεν υπάρχουν βίντεο και δεν είναι ανοιχτά τα μικρόφωνα, ώστε να το μάθει όλη η υφήλιος, ενώ δεν έχει και ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ανθρωπότητα αν ο Γιάννης στην Κυψέλη βρίστηκε με τον πατέρα του, επειδή ο Γιάννης πήρε το αυτοκίνητο του πατέρα του και το τράκαρε.

Αντί οι άνθρωποι να κάνουν τους ηθικούς κριτές των πάντων στα social media και να ξεκατινιάζονται μεταξύ τους, αναπαράγοντας διαρκώς τις βεβαιότητές τους και υποδυόμενοι υποκριτικά τους ηθικά ακέραιους και ανώτερους, θα μπορούσαν να διαβάσουν το “Σύμπλεγμα του Τηλέμαχου” του Μάσιμο Ρεκαλκάτι (Εκδόσεις Κέλευθος).

Πρέπει το παιδί-Τηλέμαχος να περιμένει τον πατέρα-Οδυσσέα στο λιμάνι να επιστρέψει για να επαναφέρει την τάξη ή πρέπει να “σκοτώσει” τον πατέρα και να προχωρήσει στη ζωή του;

“Σκοτώστε τη μάνα σας όσο είναι ακόμα νέα” έγραψε ο Πολ Ελυάρ, και, βέβαια, η φράση του είναι μεταφορική και αναφέρεται στις πάσης φύσεως αυθεντίες.

Οι γονείς μας είναι οι αυθεντίες μέχρι κάποιο σημείο στη ζωή μας και αυτό είναι λογικό.

Αλλά και τα παιδιά θέλουν να αποδείξουν στους γονείς τους πως είναι ικανά. Πρώτα θέλουμε να αποδείξουμε στους γονείς μας και μετά σε όλους τους άλλους.

Δεν θα κάνω τον ψυχολόγο αλλά, όποιος έχει χάσει τον πατέρα του, μάλλον ξέρει πως σε ό,τι σημαντικό πετυχαίνει στη ζωή του, πάντα υπάρχει η πικρή γεύση πως ο πατέρας του δεν το έμαθε ποτέ, δεν ήταν εκεί να το ζήσουν μαζί. Το “μπράβο” από τον πατέρα, ακόμα κι αν είναι ένα βλέμμα, είναι για το παιδί ο κόσμος όλος.

“Πατέρα, είμαι ένα τίποτα” λέει ο Μπιφ Λόμαν στον πατέρα του στο θεατρικό έργο του Άρθουρ Μίλερ “Ο θάνατος του εμποράκου”, και γκρεμίζει τον εύθραυστο ήδη κόσμο του πατέρα του, που τα δίνει όλα για τα παιδιά του, για να γίνουν τα παιδιά του αυτό που δεν μπόρεσε να γίνει ο ίδιος.

Ο πατέρας είναι σημαντικός, η μητέρα είναι τα πάντα. Ναι, και στην εποχή που το χρήμα παρουσιάζεται σαν η μόνη αξία, ενώ αποθεώνεται το άτομο.

Οι γονείς σου -για τους περισσότερους ανθρώπους- είναι οι μόνοι δυο άνθρωποι που μπορείς να είσαι σίγουρος πως σε αγάπησαν πραγματικά. Άλλωστε, ο ρόλος των γονιών είναι να προετοιμάζουν τα παιδιά τους να ζήσουν μακριά τους. Γι’ αυτό η αγάπη των γονιών είναι ανιδιοτελής.

Αλλά μάλλον πρέπει κάποια στιγμή να “σκοτώσεις” τους γονείς σου, και να ζήσεις την δική σου ζωή.

Αυτό δεν είναι “καλό” ή “κακό”. Είναι η φύση των πραγμάτων. Και οι γονείς το ξέρουν.

(Η ανθρωποφαγία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εκτός από αποκρουστική, είναι και ξεπερασμένη. Επίσης, λέει περισσότερα πράγματα για τους ανθρωποφάγους παρά για τα θύματά τους. Με τις ζωές των άλλων ασχολούνται αυτοί που δεν έχουν δική τους ζωή.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.