Στα ίδια μέρη
Γεια σου πιτσιρίκο,
Έχοντας αφήσει την Ελλάδα το 2014, δεν φανταζόμουν ποτέ πως, 11 χρόνια μετά, θα βρίσκομαι πάλι εδώ και θα κατεβαίνω σε πορείες.
Να διαδηλώνω για αυτονόητα, και να έχω για κυβέρνηση τη ΝΔ.
Δε ξέρω καν γιατί κατέβηκα και γιατί θα κατέβω ξανά την Παρασκευή.
Ίσως επειδή με έχουν φάει όλοι να πάμε.
Δεν ξέρω τι ελπίζουν όλοι αυτοί.
Η τελευταία φορά που ήμουν Σύνταγμα, ήταν το 2015. Μετά την κωλοτούμπα του Τσίπρα. Τότε που ήμασταν τρεις και ο κούκος, και φτάσαμε τρέχοντας στο άγαλμα του Λόρδου Μπάιρον.
Τότε είπα πως δεν πρόκειται ούτε νεκρός να ξαναπάω σε διαδήλωση στο προτεκτοράτο.
Και πάλι κάνω τα ίδια.
Φαντάζομαι πως πέφτει η κυβέρνηση, μπαίνουν και 1-2 φυλακή, γίνονται εκλογές ξαναβγαίνουν οι ίδιοι και μας κουνάνε και το δάχτυλο.
Και ένα πρωί, ενώ θα πλένω τη μάπα μου και θα κοιτάζω στο καθρέφτη, θα αναρωτιέμαι τι στο διάολο σκεφτόμουν και κατέβηκα μετά από τόσα χρόνια να αναπνέω πάλι δακρυγόνα.
Μήπως το κάνουμε για την κ. Καρυστιανού και τους υπόλοιπους γονείς;
Μήπως για τους νεκρούς;
Κουράζονται οι άνθρωποι.
Θα εκτονωθεί ο θυμός, θα περάσει ο καιρός και θα μείνουν πάλι μόνοι τους.
Και όλα αυτά θα ξεχαστούν, όπως τόσα και τόσα άλλα.
Ίσως με οδηγεί η ελπίδα πως, αυτή τη φορά, θα είναι διαφορετικά.
Και μετά μου έρχονται στο μυαλό δυο κείμενά σου:
“H δική σας πρόταση ποια είναι, κύριε;”
Η ελπίδα είναι αγωνία.
Θα προτιμούσα να μην ελπίζουμε τίποτα, να μη φοβόμαστε τίποτα και να τους γαμήσoυμε τη Παναγία.
Γιώργος από Αθήνα
(Φίλε Γιώργο, σαν να μην πέρασε μια μέρα. Έχουμε την ίδια πορεία. Η τελευταία διαδήλωση που πήγα ήταν αυτή που ήταν η τελευταία και για εσένα, μετά το δημοψήφισμα το 2015. Από τότε, έχω πάει μόνο σε πορείες για την Παλαιστίνη, για φυλακισμένους αναρχικούς και στην διαδήλωση για τα Τέμπη· εντάξει, πήγα και σε δυο συγκεντρώσεις ειρήνης για την Ουκρανία, μια στην Αθήνα και μία στη Ζυρίχη· άντε, πήγα και σε μια Πρωτομαγιά στη Βαρκελώνη. Γιώργο, στις διαδηλώσεις που πάμε, πάμε γιατί το λέει η συνείδησή μας. Εγώ τουλάχιστον πάω για εμένα. Πάνε τα πόδια μόνα τους. Βασικά, σε κάποιες διαδηλώσεις, ντρέπεσαι να μην πας. Δηλαδή, πας από ντροπή. Η διαδήλωση για τα Τέμπη είναι -για εμένα- μια τέτοια περίπτωση. Δεν έχω ούτε οργή, ούτε ελπίδα. Δεν ψηφίζω, δεν με αφορούν τα κόμματα, ξέρω πως δεν θα αποδοθεί Δικαιοσύνη, ξέρω πως τα επόμενα Τέμπη δεν είναι μακριά. Αλλά, αν είχα σκοτωθεί στο τρένο ή αν είχαν σκοτωθεί αγαπημένοι μου άνθρωποι, θα ήθελα να είναι οι άνθρωποι στο δρόμο. Είναι πολλά και πολλοί που σιχαίνομαι στην Ελλάδα, αλλά αυτή είναι η πατρίδα μου, αυτοί είναι οι δικοί μου άνθρωποι. Και η μόνη μας περιουσία είναι η Μνήμη. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου. Και καλή επιστροφή στη Γερμανία, όπου προβλέπω πολλές διαδηλώσεις.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.