Η 28η Φλεβάρη ζει και ριζοσπαστικοποιείται

Αδερφέ Πιτσιρίκο, η συγκέντρωση της 5ης Μάρτη γινόταν στον απόηχο της συγκέντρωσης της 28 Φλεβάρη, της μεγαλύτερης συγκέντρωσης όλων των εποχών στην Αθήνα στην οποία έδρασαν και εξεγερμένοι και δέχθηκε μεγάλη αστυνομική καταστολή.

Τι απόηχος θα ήταν αυτός;

Φύγαμε 6 το απόγευμα με την γυναίκα μου να πάρουμε το λεωφορείο για να πάμε στο μετρό Αιγάλεω. Μέσα στο λεωφορείο λέω φωναχτά για τον ξεφτίλα τον Μητσοτάκη. Μια γυναίκα 60 χρόνων συμφωνεί κι αυτή δυνατά και πιάνει κουβέντα μαζί μας. Με περηφάνια μας λέει ότι ήταν κι αυτή στην συγκέντρωση της 28ης Φλεβάρη με όλη την οικογένειά της. Με παιδιά, αδέρφια και τον άντρα της. Είχε φωτιστεί το πρόσωπο της, “Δεν έχει ξαναγίνει, εγώ πρώτη φορά κατέβηκα”
Της λέμε ότι πάμε στην συγκέντρωση. “Τι, έχει και σήμερα συγκέντρωση; Δεν το ήξερα. Μπράβο!”. Μετά μας λέει ότι θα ξανακατέβει μόνο όταν ξανακαλέσει η Μαρία.”Εγώ την Μαρία ακούω τώρα. Αν μας πει να ξαναπάμε. θα έρθω σίγουρα.”

Εκεί ξανασυνειδητοποίησα την τρομερή ιστορική δύναμη που έχει η Μαρία Καρυστιανού στον λαϊκό κόσμο και γιατί περιμένω με αγωνία το τρίτο της κάλεσμα. Μετά χαιρετηθήκαμε εγκάρδια και εμείς κατεβήκαμε στον σταθμό του Μετρό κι εκείνη έμεινε στο λεωφορείο. “Με την Νίκη! Η Δικαιοσύνη αυτή την φορά θα νικήσει!”.

Φτάνουμε Σύνταγμα λίγο μετά τις έξι και μισή. Είχε ήδη πολύ κόσμο και όλο ερχόταν νέος. Μέχρι τις 8 ερχόταν κόσμος και ένιωθες ότι είσαι σε μια τεράστια συγκέντρωση. Φυσικά, αυτή η τεράστια συγκέντρωση φαινόταν μικρή σε σχέση με αυτή της 28ης Φλεβάρη, όμως φαινόταν απλά μικρή και όχι σαν οικογενειακή συνάθροιση, όπως θα φαινόταν κάθε άλλη συγκέντρωση που δεν θα ήταν τεράστια.
Θύμιζε σε όγκο παλιές τεράστιες συγκεντρώσεις πριν την 28η Φλεβάρη 2025.
Και είχε ενέργεια! Πιο πολλή ενέργεια από αυτή της 28ης Φλεβάρη. Το ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ακούστηκε πιο δυνατά από ποτέ.

Ήμασταν μέσα στην πλατεία Συντάγματος με συντρόφισσες και συντρόφους που είχαμε γνωριστεί στις διαδηλώσεις για την Παλαιστίνη και ενάντια στην γενοκτονία της Γάζας, με τον αδελφικό μου φίλο που τον ξέρω από τότε που γεννήθηκα και μένει στην γειτονιά μου και τον κολλητό μου από το 2011 που τον γνώρισα σαν σκηνίτης στο Σύνταγμα και ήταν στην διπλανή σκηνή.

Η πλατεία είχε γεμίσει με πυκνό κόσμο, όπως και όλοι οι δρόμοι γύρω από την πλατεία.

Κάποια στιγμή, μετά από ώρα, βγήκαμε στο δρόμο να πάμε προς Πανεπιστημίου.

Πολύ πυκνός ο κόσμος. Πολύ δύσκολα περνούσες ανάμεσά του όπως και στις 28 Φλεβάρη και κάναμε πολλή ώρα να φτάσουμε εκεί. Υπήρχαν όλες οι ηλικίες αλλά κυριαρχούσε η νεολαία από 15 μέχρι 25 χρόνων.

Οι ομιλίες τέλειωσαν, τα μεγάφωνα έκλεισαν, αφού έδωσαν νέο ραντεβού για τις 7 Μάρτη και άρχισαν οι αποχωρήσεις των μπλοκ. Κόσμος έφευγε αλλά και κόσμος έμενε. Κι έμεινε πολύ κόσμος.

Στην Πανεπιστημίου ακούσαμε τους πρώτους κρότους των δακρυγόνων που θα συνέχισαν να ρίχνονται για ώρες ολόκληρες.

Δρούσε πάλι η εξεγερμένη νεολαία που είχε δράσει και στις 28 Φλεβάρη, αλλά τούτη την φορά ήταν ακόμα πιο αδιαχώριστη από τον υπόλοιπο κόσμο, κι έχοντας την εμπειρία της 28ης Φλεβάρη, ήταν πιο άφοβη, με ακόμα μεγαλύτερη στήριξη από τον υπόλοιπο κόσμο.

Το αφήγημα που είχαν βγάλει για τις 28 Φλεβάρη κατέρρεε μπροστά στα δακρυσμένα από δακρυγόνα μάτια μας. Θα τολμήσουν να πουν πάλι για ασφαλίτες προβοκάτορες που δεν έχουν σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο, αναφερόμενοι σε νέους που δεν φοβούνται να συγκρουστούν με τους μπάτσους;

Τα δακρυγόνα, τα ασφυξιογόνα και οι κρότου λάμψης δεν φοβίζουν πια κανένα.
Κόσμος παραμένει στο Σύνταγμα μέσα σε νέφος χημικών. Τα ΜΑΤ -κι αφού τα χημικά τους δεν φοβίζουν- ορμάνε στον κόσμο για να τον διαλύσουν. Κάποιοι τους αντιμετωπίζουν με τις τεχνικές που είχαν χρησιμοποιηθεί τον Ιούνη του 2011. Με τα χέρια ψηλά πηγαίνουν κατά πάνω τους και κάποιες φορές αυτό πιάνει. Οι μπάτσοι αιφνιδιάζονται και κάνουν πίσω. Είναι τεχνική υψηλού ρίσκου και είχα δει να σπάνε κεφάλια από τα γκλομπ τους την εποχή που είχε χρησιμοποιηθεί συχνά στις συγκρούσεις. Όμως, ο κόσμος είναι άφοβος.

Έβγαλαν και τους μηχανοκίνητους τραμπούκους που έχουν στρατολογηθεί από τον υπόκοσμο για να τρομοκρατήσουν ακόμα περισσότερο και να συλλάβουν κόσμο.
Βρεθήκαμε με ένα κομμάτι κόσμου κυνηγημένο στην Σταδίου, όπου το καθεστώς είχε πρόωρα επιτρέψει την κυκλοφορία αμαξιών με την ψευδαίσθηση ότι είχε τελειώσει ήδη η διαμαρτυρία της 5ης Μάρτη. Εκεί ανάμεσα σε αμάξια που κορνάρουν για συμπαράσταση και οδηγούς που βρίζουν τους μπάτσους και λένε ότι είναι μαζί μας.

Μετά γυρίσαμε πάλι Σύνταγμα που είχε πάλι πολύ κόσμο που είτε είχε γυρίσει μετά την αποτυχημένη προσπάθεια να τον διαλύσουν είτε ήταν κόσμος που δεν έφυγε ποτέ. Ερχόταν κι άλλος κόσμος. Εκεί ήταν που άρχισε να ξεθολώνει μέσα μου τι ζούμε ιστορικά.

Σε ένα κείμενό μου για τις 28 Φλεβάρη είχα γράψει ότι κάτι ξύπνησε. Και ήταν ακόμα θολό αν ξύπνησε το πνεύμα του Δεκέμβρη ή του Ιούνη ή κάποιο καινούργιο ή κάποιος συνδυασμός τους.

Λοιπόν τώρα είναι λιγότερο θολό. Ξύπνησε το πνεύμα του Δεκέμβρη αλλά, μετά από μακροχρόνιο βαθύ ύπνο και με τσίμπλες στα μάτια, το πνεύμα του Ιούνη πιο ανάλαφρα και πιο έτοιμο, και κάτι καινούργιο που παραμένει ακόμα θολό. Είναι κάτι καινούργιο που βγάζει ελπιδοφόρα, όμορφη ενέργεια αλλά παραμένει θολό. Κι είναι πιο εύκολο να αναγνωρίσεις στοιχεία που τα έχεις ζήσει ξανά σε άλλα κινήματα του παρελθόντος από το να αναγνωρίσεις καινούργια που δεν τα έχεις ξαναδεί.

Τι δεν είχα ξαναδεί; Αυτή την αποφασισμένη ψυχραιμία όταν πέφτουν χημικά, που ούτε συνοδευόταν από φόβο αλλά ούτε και από οργή.

Ως τώρα είχα ζήσει σε μαζικό χημικό πόλεμο διάφορες αντιδράσεις και αισθήματα από τον κόσμο που τα δεχόταν. Από φόβο και ανησυχία μέχρι θυμό και οργή. Ποτέ όμως σαν κυρίαρχο συναίσθημα αυτή την αγέρωχη αποφασισμένη ψυχραιμία και την ψύχραιμη αποφασιστικότητα που υπήρχε την 5 Μάρτη.

Δεν σας φοβόμαστε ρε!

Επίσης, πρώτη φορά έζησα την τέτοια επιμονή να ξαναγυρίσουμε Σύνταγμα, επιμονή που υπήρχε και στις 28 Φλεβάρη και χθες. Επιμονή που συνδέεται και με το προηγούμενο στοιχείο, την ολοκληρωτική έλλειψη φόβου.

Ως τώρα όταν η αστυνομία κατέστελλε το Σύνταγμα και το άδειαζε, δεν υπήρχε επιστροφή κόσμου.

[Παράκαμψη: Εξαίρεση βάζω τις 23 Φλεβάρη 2011 (ανασύρω την ημερομηνία από μνήμης), που, μετά από καταστολή στο Σύνταγμα, γυρίσαμε 50 άτομα και θέλαμε να μείνουμε μέχρι το πρωί στην πλατεία. Ήταν και ο προάγγελος της 25ης Μάη 2011, όταν στήθηκαν σκηνές και έγινε η κατάληψη της πλατείας Συντάγματος.

Την Παρασκευή προτείνω σε όλους τους ιστορικούς σκηνίτες του 2011 να ξαναφέρουμε σκηνές.

Το ξέρω, δεν θα μας αφήσουν. Αυτό το καθεστώς είναι πιο σκληρό στην καταστολή και στον περιορισμό ελευθεριών σε σχέση με εκείνο του 2011. Και εκείνο το θεωρούσαμε το πιο σκληρό της μεταπολίτευσης που ήταν με ΔΝΤ και τρόικες και σκληρά μνημόνια.

Όμως θέλω να γίνουν ρεζίλι ασκώντας αστυνομική βία γιατί κάποιοι άνθρωποι θα θέλουν να στήσουν σκηνές όπως έκαναν οι ίδιοι άνθρωποι ή άλλοι τον Ιούνη του 2011.

Αλλά και για να σπάσουν οι τελευταίες αυταπάτες κάποιων, όλο και λιγότερων είναι αλήθεια, για το τι καθεστώς έχουμε να αντιμετωπίσουμε.

Ας τολμήσουμε να φέρουμε σκηνές και να κάνουμε κατάληψη στην πλατεία Συντάγματος και θα δούμε τι θα γίνει! Αυτό είναι και έκκληση σε όλους τους σκηνίτες του 2011, που ήμασταν τότε μια γροθιά!

Και λέω να τολμήσουμε γιατί κάποιοι δεν έχουμε αυταπάτες. Φτάσαμε να θέλει τόλμη η σκηνή και να γνωρίζουμε με βεβαιότητα τι καταστολή θα φέρει μια τέτοια ειρηνική κίνηση!]

Πρώτη φορά επίσης βλέπω εξεγερμένους νέους, ναι αυτούς που κάποιοι με εμετικό συκοφαντικό τρόπο αποκαλούν προβοκάτορες ασφαλίτες, να είναι τόσο “πολιτισμένοι” και όλη η ενέργειά τους να είναι αποκλειστικά κατά των μπάτσων. Η δική μου γενιά εξεγερμένων και η επόμενη, τα έκαιγε και τα έσπαγε όλα, από τράπεζες μέχρι πολυτελή μαγαζιά, και τον Δεκέμβρη του 2008 δεν είχε αφήσει τίποτα όρθιο.

Δεν αξιολογώ αυτό το στοιχείο θετικά ή αρνητικά, κάνω μόνο ιστορική καταγραφή. Και είμαστε άλλωστε σε ένα νέο κίνημα που είναι στην αρχή του, όπου όλα είναι ρευστά και αλλάζουν.

Αλλά, ρε ξεφτίλες, αυτούς τους νέους βγάλατε ασφαλίτες, προβοκάτορες και μπάχαλους που δρουν για το ξεκάβλωμα;

Τελικά, πρέπει να ανατρέξω πίσω στο 1991 στο φοβερό μαθητικό κίνημα στα χρόνια του πατέρα Μητσοτάκη που κορυφώθηκε σε εξέγερση μετά την δολοφονία Τεμπονέρα, για να βρω ομοιότητες και αναλογίες. Εμείς που είμαστε τώρα 50άρηδες το ζήσαμε εκείνο σαν 16άρηδες.

Το θυμάστε, συνομήλικοι μου; Θα αφήσετε τώρα τα τέρατα των δυνάμεων καταστολής που είναι χειρότερα από τα τέρατα που αντιμετωπίσαμε τότε εμείς, να καταστείλουν τα παιδιά μας που είναι τώρα άφοβα όπως άφοβα παιδιά ήμασταν κι εμείς τότε;

Τότε η δική μας αψηφιά νίκησε την κυβέρνηση και την ταπείνωσε. Τώρα είναι για μεγαλύτερο ζήτημα. Για ζήτημα Ζωής, Αξιοπρέπειας και Δικαιοσύνης. Όχι για κάποιο νομοσχέδιο ή οικονομικό ζήτημα. Αλλά, για να γκρεμιστεί ένα αδίστακτο καθεστώς προτεκτοράτο διεφθαρμένων δολοφόνων, που βίασε την δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια μας.

Η πρώτη επέτειος

Στις 7 Μάρτη 2025 συμπληρώνεται η πρώτη επέτειος της ιστορικής 28 Φλεβάρη 2025.

Εβδομάδα, μήνας, χρόνος, κάθε χρόνο. Με αυτή την σειρά έρχονται οι επέτειοι σε αυτά τα γεγονότα, με την εβδομάδα και μήνα να συμβαίνουν μόνο μια φορά.

Η εβδομάδα έρχεται με την 28η Φλεβάρη να είναι ζωντανή και να ακμάζει.

Από τώρα ξέρουμε ότι όλη η μέρα θα περάσει με τεράστιο κόσμο στους δρόμους, όλη την νεολαία στο πόδι, με αλληλοκάλυψη όλων των πλευρών του κινήματος, με την εξεγερμένη νεολαία να είναι πάλι εκεί πιο μαζική και αποφασισμένη όσο ποτέ, με τον κόσμο άφοβο μπροστά στις δυνάμεις καταστολής και τον χημικό πόλεμο, όλοι έτοιμοι να γράψουμε πάλι ιστορία με την ώθηση που μας έδωσε η 28η Φλεβάρη. Δεν θα είναι επέτειος αλλά συνέχεια και κλιμάκωση του παλλαϊκού κινήματος που γεννήθηκε στις 28 Φλεβάρη.

Τίποτα δεν είναι πια το ίδιο. Τώρα έχουμε κάθε δικαίωμα να είμαστε ενθουσιασμένοι βλέποντας έναν πεθαμένο για πολλά χρόνια λαό να αναγεννάται μέσα από τα μαζικά κινήματά του και τις αντιστάσεις του, με μπροστάρη την νεολαία που δεν κουβαλά το βάρος και την απογοήτευση των παλιών ηττών.
Κι αυτή την φορά μπορούμε να νικήσουμε. Και κάθε γενιά μπορεί να συνεισφέρει αποφασιστικά.

Να μην αφήσουμε τα παιδιά μας μόνα τους βορά στα τέρατα του καθεστώτος ρε!
Το “όλοι κάτω στις 7 Μάρτη” δεν θα μπορούσε να είναι πιο αυτονόητο.

Μια τελευταία προσθήκη

Προβληματίστηκα αν έπρεπε αυτό να το προσθέσω σε αυτό το κείμενο που πάλι βγήκε μεγάλο, ή σε ξεχωριστό. Όμως είναι διήγηση που αφορά την ίδια μέρα κι οπότε αξίζει μια συνοπτική εκδοχή του. Λοιπόν γυρνώντας αργά στο Αιγάλεω με την γυναίκα μου και τον κολλητό από το 2011 για να πάμε στο μαγαζί εστίασης ενός άλλου κολλητού φίλου που είχε κατέβει με όλη την οικογένεια στις 28 Φλεβάρη και είχε κλείσει το μαγαζί του όλο το 24ωρο με μήνυμα στον τηλεφωνητή ότι θα μείνει κλειστό γιατί δεν έχουμε οξυγόνο, μας σταμάτησαν λίγο έξω από το μαγαζί Ζητάδες για έλεγχο.

Στις διαμαρτυρίες μου ότι πρώτη φορά μού συμβαίνει αυτό 50 χρόνια στο μέρος που ζω και με ξέρουν όλοι και, ρωτώντας αν έχουμε χούντα, μου απάντησαν ότι όχι δεν έχουμε χούντα γιατί αν είχαμε χούντα θα μας έκαναν πράγματα που δεν μπορούν να μας πουν(!).

Κι όταν τους ρώτησα αν ήθελαν να έχουμε τέτοια χούντα, αρνήθηκαν να απαντήσουν!

Τεράστιο κομμάτι της ελληνικής αστυνομίας με πρώτα τα ΜΑΤ και τους ΔΕΛΤΑ θέλει τώρα διάλυση. Αποτελείται από άτομα που πληρώνονται για να καταστέλλουν και να τρομοκρατούν και ονειρεύονται ακόμα μεγαλύτερη καταστολή και άλλα πράγματα που δεν μπορούν να μας πουν αλλά ξέρουμε καλά τι είναι.

Οι αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι, την επόμενη φορά θα βγάλω συγκεκριμένα ονόματα, που τώρα ζητούν με ξεδιάντροπο θράσος αυτή η αστυνομία να είναι ακόμα πιο κατασταλτική και επικαλούνται τις νέες νομοθεσίες που μετέτρεψαν την αντίσταση στην αστυνομική βαρβαρότητα σε κακούργημα, θα λογοδοτήσουν σαν εγκληματίες χουντικοί. Είναι οι ίδιοι που στήριξαν και την γενοκτονία της Γαζας. Δεν έχουν καμία διαφορά από δημοσιογράφους του στυλ Julius Streicher και αξίζουν να έχουν το ίδιο τέλος με αυτόν.

Αύριο ξημερώνει άλλη μια υπέροχη μέρα.

ΥΓ Εδώ είναι Το κείμενο που ανέφερα για το τι ξύπνησε στις 28 Φλεβάρη και ήταν ακόμα θολό.

“Τόσο χαμηλά πέσαμε αλλά και κάτι ξύπνησε ε;

Η ελληνική αστυνομία είναι τόσο χουντοφασιστική που έβγαλε αντικυβερνητική συγκέντρωση τουλάχιστον ενάμιση εκατομμυρίου διαδηλωτών 180.000. (Να εμφανιστεί και το 8 έτσι χουντοφασίστες μπάτσοι;), έκλεισε κεντρικούς σταθμούς για να εμποδίσει εκατομμύρια ανθρώπους να κατέβουν στην μεγαλύτερη συγκέντρωση όλων των εποχών και για να τους καταστείλλει πιο εύκολα, απαγόρευσε drones για να μην φανεί το μεγαλείο αυτής της συγκέντρωσης, χτύπησε με χημικά και αύρες ειρηνικούς διαδηλωτές και συνέλαβε ειρηνικούς διαδηλωτές, έστειλε τους μηχανοκίνητους χουντοφασίστες τραμπούκους της να τρομοκρατήσουν ένα τέτοιο τεράστιο κόσμο, έκανε μαζικό χημικό πόλεμο με ισραηλινά χημικά, χτύπησε μέχρι και ζευγάρι, έκανε διαλυτικές κατασταλτικές κινήσεις σε 5 διαφορετικά σημεία ταυτόχρονα, ήθελε με μανία να διαλύσει την μεγαλύτερη συγκέντρωση όλων των εποχών.

Και ακόμα δεν ουρλιάζουμε ότι τώρα αυτή η τόσο χουντοφασιστική ελληνική αστυνομία πρέπει να πάρει το φάρμακο του Δεκέμβρη του 2008 επί 10.

Στις τάξεις αυτής της αστυνομίας είναι και βιαστές και νταβατζήδες, βασανιστές μεταναστών μέχρι θανάτου, προστάτες παιδοβιαστών, δολοφόνοι, σαδιστές και διεφθαρμένοι.

Κι αυτή η χουντοφασιστική αστυνομία (και για μένα αυτό είναι το σημαντικότερο όλων!) γουστάρει επίσης το γενοκτονικό εποικιστικό “Ισραήλ”, χρησιμοποιεί μαζικά κι ενάντια στον πληθυσμό της επικράτειάς της, τα χημικά που πρώτα δοκιμάστηκαν στους Παλαιστίνιους, χτυπάει και συλλαμβάνει Παλαιστίνιους και προστατεύει γενοκτόνους Ισραηλινούς.

Κι αυτή η αστυνομία, με αυτούς τους τύπους, φέρθηκε έτσι στην μεγαλύτερη συγκέντρωση όλων των εποχών.

Κι ακόμα δεν έχουμε απαντήσει με ΔεκέμβρηΧ10.

Τόση η δειλία και ο φόβος που έχει ποτίσει το κοινωνικό σώμα.

Στις 28 Φλεβάρη όμως έσπασε ο πάγος. Η κοινωνία παραμένει δειλή και φοβισμένη αλλά λιγότερο. Κάτι άλλαξε. Αληθινοί άνθρωποι με σθένος και θάρρος εμφανίστηκαν. Ναι, μέσα στα εκατομμύρια εμφανίστηκαν και αυτοί. Πολύ θετική αλλαγή αλλά πόσο μακριά ακόμα από το πνεύμα του Δεκέμβρη!

Και σκέφτομαι έστω σαν φαντασία, έστω σαν υπόθεση, τι γεγονός θα έβγαινε αν ο κόσμος στις 28 Φλεβάρη είχε το πνεύμα του Δεκέμβρη. Εμείς τότε για ενα 15χρονο τα κάναμε πουτάvα και ταπεινώσαμε την εξουσία των μπάτσων.

Και εδώ με 57 ψυχές, έχουμε και καραγκιόζηδες να μιλάνε συκοφαντικά για ασφαλίτες αναφερόμενοι στο πολύ μικρό ποσοστό ανθρώπων που πραγματικά αντιστάθηκε. Γιατί, ενώ η κρατική τρομοκρατία ταπείνωνε εκατομμύρια, κάποιες και κάποιοι, πολύ μικρό ποσοστό είναι αλήθεια, αντιστάθηκαν.

Τι θέλουν λοιπόν τώρα κάποιοι που το ίδιο θέλει και το καθεστώς; Να φοβηθούν τα εκατομμύρια να ασκήσουν την πραγματική δύναμη τους!

Εμείς, με μόνο 30 χιλιάδες εξεγερμένους του Δεκέμβρη στην Αθήνα, τους είχαμε τσακίσει και ταπεινώσει. Και θέλουν εκατομμύρια να ανέχονται να τους κάνουν οι μπάτσοι ντα.

Τόσο χαμηλά πέσαμε;
Να ανεχόμαστε ακόμα μια τέτοια χουντοφασιστική αστυνομία ακόμα κι όταν υπάρχει μια τέτοια διαθέσιμη κοινωνική δύναμη εκατομμυρίων που κατέβηκε στους δρόμους;

Για να απαντήσω λοιπόν σε αυτό το φανταστικό και υποθετικό ερώτημα.
Αν λοιπόν υπήρχε στις 28 Φλεβάρη 2025 είχε κυριαρχήσει το πνεύμα του Δεκέμβρη τώρα θα είχε ισοπεδωθεί ολοκληρωτικά η ελληνική αστυνομία, τα ΜΑΤ θα είχαν καταργηθεί στην πράξη όπως και τα μηχανοκίνητα, η Bουλή θα είχε γίνει στάχτη, εξεγερμένες ομάδες θα ήταν σε κυνήγι να βρουν τα στελέχη του καθεστώτος, τεράστιες συνελεύσεις θα γίνονταν σε κατειλημμένα κτίρια και σχολές για αλληλεγγύη στις γειτονιές και αλληλοβοήθεια, θυελλώδεις συζητήσεις θα γίνονταν παντού για τον νέο κόσμο που φέρνουμε, ζωή μαγική.

Ας αλλάξουμε υπόθεση. Τι θα γινόταν, αν είχε κυριαρχήσει το πνεύμα του Ιούνη του 2011 στις 28 Φλεβάρη 2025;

Τότε σίγουρα θα έσκαγαν χιλιάδες σκηνές, οι μπάτσοι θα ήταν εξαφανισμένοι έχοντας ηττηθεί στον δρόμο, και οι καταλήψεις πλατειών θα έφταναν στην Ομόνοια, στο Μοναστηράκι, στους στύλους Ολυμπίου Διός και στο Μέγαρο Μουσικής, όπου θα γίνονταν μαζικές συνελεύσεις άμεσης δημοκρατίας σε 5 διαφορετικά σημεία ταυτόχρονα και σε συνεργασία μεταξύ τους.

Έπεσε κατάρα σε αυτή την χώρα και έχασε και το πνεύμα του Δεκέμβρη και το πνεύμα του Ιούνη.

Και βρεθήκαμε εκατομμύρια χωρίς κανένα από τα δύο πνεύματα, να επιτρέπουμε σε μια χουντοφασιστική αστυνομία να επιβάλλει την θέλησή της σε ενάμιση εκατομμύριο ανθρώπους που ήταν στον δρόμο ενάντια σε κρατικό και καπιταλιστικό έγκλημα.

Τόσο χαμηλά πέσαμε.

Κάτι ξύπνησε όμως στις 28 Φλεβάρη 2025. Είναι το πνεύμα του Δεκέμβρη, είναι το πνεύμα του Ιούνη, είναι και τα δύο, είναι κάτι καινούργιο μόνο του ή μαζί με τα άλλα;

Ακόμα είναι θολό.

Κάτι ξύπνησε όμως. Είναι ακόμα αδύναμο αλλά ξύπνησε.

Θα σηκωθούμε;

Με αγάπη προς εσένα και τους αναγνώστες και ακροατές της ιστοσελίδας σου.

Γρηγόρης Αρετάκης

(Αγαπητέ φίλε, ήμουν χτες στη συγκέντρωση -μετά το κάλεσμα των οικοδόμων- και είδα και έζησα ό,τι κι εσείς. Κάποια στιγμή, ήμουν στο κάτω μέρος της πλατείας Συντάγματος, στη γωνία Φιλελλήνων και Μητροπόλεως, και θυμήθηκα πως σε εκείνο ακριβώς το σημείο είχα καταλήξει αργά το βράδυ της 8ης Δεκεμβρίου του 2008, ήταν Δευτέρα, όταν είχε καεί όλο το κέντρο της Αθήνας, και δεν πίστευα αυτά που είχα δει. Χτες το βράδυ, σκέφτηκα πως έχουν περάσει 17 χρόνια από τότε. Σκέφτηκα και άλλα, αλλά δεν θα θέλω να σε στενοχωρήσω. Δεν ξέρω αν οι Έλληνες θα ξεσηκωθούν, ξέρω πως οι διαδηλώσεις -μόνο- δεν αρκούν. Για τον Ιούνιο του 2011 στο Σύνταγμα, προάγγελος ήταν η συγκέντρωση μετά το κάλεσμα των Ισπανών της Αθήνας στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου στις 20 Μαΐου του 2011, για συμπαράσταση στους Ισπανούς συμπατριώτες τους που είχαν εξεγερθεί. Από την Αρεοπαγίτου -για λίγες μέρες-, μετά στο Θησείο, μετά στο Σύνταγμα. Τα ξέρω γιατί ήμουν εκεί. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.