Παμμπουρδελικές εξετάσεις
Γεια σου φίλε Πιτσιρίκο!
Ξεκινούν οι πανελλήνιες εξετάσεις στο τριμπούρδελο η Ελλάς, και για μια ακόμη χρονιά γονείς και φροντιστές έχουν ξεκινήσει τις φιοριτούρες και τα σαλιαρίσματα, για να διώξουν το άγχος από τα παιδιά της μεσαίας και κατώτερης τάξης, ψυχολόγοι δίνουν «πολύτιμες» συμβουλές διαχείρισης άγχους και η εκκλησία μοιράζει αγιασμένα στυλό από τον ιδρώτα της αριστερής κάλτσας του Παΐσιου.
Από πού να το πιάσεις και πού να τελειώσεις.
Αφού για δεκαοχτώ χρόνια φρόντισαν να «ποτίσουν» το dna των παιδιών σχετικά με το φυσιολογικό του σύγχρονου τρόπου ζωής της παγκόσμιας και ελληνικής πραγματικότητας, έρχονται τώρα με πάσης φύσεως π@πες να τα πείσουν να μην αγχώνονται, λέγοντάς τους ότι τα αγαπάνε, ότι η ζωή είναι μπροστά τους, ότι οι πανελλήνιες δεν είναι το παν κ.τ.λ.
Και αφού χύσουν κροκοδείλια δάκρυα ξεφυσώντας για τον αγώνα τους, το άγχος και τη στεναχώρια τους, θα συνεχίσουν την αντιφατική, παρανοϊκή ζωής τους στο κυνήγι του κέρδους, της ματαιοδοξίας και του ανταγωνισμού.
Τα παιδιά, όμως, δεν τους πιστεύουν. Δεν πιστεύουν τίποτα από όσα τους λένε, αφού η πραγματικότητα τους ξεμπροστιάζει. Πώς να πιστέψουν τον πατέρα και τη μάνα τους, όταν τους βλέπουν ψυχρούς και τυπικούς στους ρόλους τους χωρίς κοινωνική ενσυναίσθηση; Όταν από μικρή ηλικία τους παρατηρούν να νοιάζονται για το πώς θα αγοράσουν σπίτια και αυτοκίνητα ή να πάνε ακριβές διακοπές; Όταν τους ακούν να μιλάνε για λεφτά που θα πάρουν, λεφτά που θα βγάλουν, λεφτά που θα κερδίσουν.
Πώς να πιστέψουν τους φροντιστές τους, αυτούς τους εμπόρους της γνώσης, που όλα τα χρόνια τους τα πρήζουν για το ανύπαρκτο δημόσιο σχολείο, να εντείνουν την προσπάθεια τους, να ξεχάσουν να ζουν, να αγαπούν να νιώθουν και να έχουν στο μυαλό τους λύω, λύεις, λύει, Bigus Dickus tradit, περιοδικούς πίνακες, f(x) και ότι πιο ντεκαβλέ υπάρχει για την εφηβεία.
Το καταστροφικό έργο της καπιταλιστικής ηθικής της ιδιοκτησίας που ξεκινά από το βρεφικό σταθμό με συμβουλές: «Ποσειδώνα αυτό δεν είναι δικό σου», «Νιόβη αυτό είναι του Ιάσονα Κωνσταντίνου Αντώνιου (Ι.Κ.Α)», συνεχίζει στους αθλητικούς συλλόγους με τον ανταγωνισμό των προπονητών και τις αντρίκιες ξήγες: «οι καλύτεροι θα παίξουν», «ο Μπάμπης βάζει πιο πολλούς πόντους από σένα», «η Τζένη κάνει το καλύτερο σερβίς» και ολοκληρώνεται στο γυμνασιολύκειο με την καλλιέργεια της ματαιοδοξίας και την κανονικοποίηση της διαδικασίας βιασμού της εφηβείας τους από τους καθηγητές (κυρίως φροντιστές) με εκφράσεις του στυλ: «σου αξίζει η Νομική», «η Ιατρική είναι για σένα», «η Πληροφορική είναι το μέλλον» ή «γιατί δεν διαβάζεις αρκετά;», «γιατί χάνεις το χρόνο σου;».
Και το πιο γαμάτο: όλα αυτά για τις πανελλήνιες στο τριμπούρδελο που με το πτυχίο το πιο πιθανό είναι να δουλεύεις σεζόν και να συμπληρώνεις τα έξοδά σου από κανά νοίκι σπιτιού που σου άφησαν οι δικοί σου.
Οπότε, τα παιδιά ή τους γράφουν όλους και όλα υιοθετώντας την αλήθεια των γονιών τους: φράγκα και όσο γίνεται πιο εύκολα και με κάθε τρόπο ή φρικάρουν και καταλήγουν αργά ή γρήγορα στα zanax.
Δημήτρης
Υ.Γ.1: Μην με παρεξηγείτε για τη χολή που βγάζω κυρίως εναντίον των φροντιστών. Είμαι φροντιστής είκοσι σχεδόν χρόνια και ντρέπομαι που τρέφομαι από τη χαμένη εφηβεία των παιδιών. Το ελάχιστο που τους χρωστάω είναι να τους το παραδέχομαι, να τους ζητάω συγγνώμη και να τους υπενθυμίζω ότι όχι μόνο οι εξετάσεις, αλλά το όλο πλαίσιο είναι λάθος.
Υ.Γ2. Σε συζητήσεις με διάφορους που είχα αυτές τις μέρες για τις εξετάσεις το άγχος κ.τ.λ. την καλύτερη κουβέντα μου είπε μια μαθήτρια η Αθηνά: «κύριε! Ό,τι και να γίνει, η μόνη αλήθεια είναι ότι σε λίγες μέρες μπαίνει το καλοκαίρι και θα ξεκινήσουμε τα μπάνια με του φίλους, φίλες μου.
Αυτή, λοιπόν, είναι και η μόνη ευχή που δίνω: Καλό Καλοκαίρι
(Αγαπητέ Δημήτρη, μόνο που διάβασα πως γίνονται Πανελλήνιες, αγχώθηκα. Νομίζω πως θα γράψω ξανά Πανελλήνιες. Δημήτρη, είναι όλα λάθος. Τουλάχιστον, πολλά παιδιά φεύγουν σήμερα από την Ελλάδα και γλιτώνουν από το τριμπούρδελο. Νομίζω πως οι Πανελλήνιες δεν έχουν πια τη σημασία που είχαν κάποτε, όταν σε μεγάλωναν -όχι μόνο οι γονείς σου, η κοινωνία όλη- με το σκεπτικό ότι, αν δεν περάσεις στο Πανεπιστήμιο, είσαι τελειωμένος. Πόσο σοβαρά να το πάρεις πια αυτό σε ένα χρεοκοπημένο και τελειωμένο προτεκτοράτο; Και όλα αυτά για μια δουλειά. Για να γίνουν δούλοι. Σοκαρίστηκα πριν από μερικές μέρες στη Στοκχόλμη, στην παράσταση του Χριστόφορου, όταν ακούγεται το τραγούδι “Η δουλειά κάνει τους άνδρες”, και οι μετανάστες βαρούσαν ρυθμικά παλαμάκια. Η δουλειά κάνει τους άνδρες; Η δουλειά σε κάνει δούλο. Και οι άνθρωποι σήμερα μεταναστεύουν, για να βρουν δουλειά. Είναι τρομερό, αν το σκεφτείς λίγο. Και οι γονείς πανηγυρίζουν επειδή το παιδί τους βρήκε δουλειά στα 22 και θα δουλεύει μέχρι τα 75. Ζήτω, το παιδί μας έγινε δούλος! Και θα ζήσει όλη του τη ζωή σαν δούλος. Νομίζουμε πως είμαστε το ανώτερο είδος στον πλανήτη, αλλά κανείς δεν σκέφτεται πως ο άνθρωπος είναι το μόνο πλάσμα στον πλανήτη που δουλεύει και πληρώνει για να ζήσει. Επίσης, δεν είδα ποτέ ένα πουλί να πηγαίνει και να χώνεται σε ένα κλουβί. Οι άνθρωποι το κάνουν αυτό. Δημήτρη, δεν έφταιγαν οι γονείς μου, εργάτες και οι δυο, αλλά είχα τσιμπήσει πάρα πολύ με τις Πανελλήνιες. Είχα τσιμπήσει τόσο πολύ, που είχα πει σε έναν συμμαθητή μου, τον Κώστα -γεια σου, Κώστα μου- πως, αν δεν περάσω, θα αυτοκτονήσω. Ο Κώστας το είπε στη μάνα του, η μάνα του το είπε στη μάνα μου, και εγώ δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί οι γονείς μου ήταν ξύπνιοι στις τέσσερις το πρωί και έκοβαν βόλτες μέσα στο σπίτι, ενώ εγώ ακόμα διάβαζα και αυτοί είχαν δουλειά το πρωί. Μια μέρα πριν τις Πανελλήνιες, έκανα 40 πυρετό, Ιούνη μήνα, ο γιατρός είπε πως ήταν από το άγχος, και το βράδυ κοιμήθηκα κάτω από κουβέρτες, με τη μάνα μου από τη μια μεριά και τη γιαγιά μου από την άλλη, κολλημένες πάνω μου, για να μου πέσει ο πυρετός. Τελικά, πέρασα ανάμεσα στους πέντε πρώτους -πήρα και υποτροφία από το ΙΚΥ, που ήταν τότε στην Πλάκα- και αυτό που έμαθα ήταν πως δεν πρέπει ποτέ να κάνεις αυτό που δεν αγαπάς. Τι δουλειά είχα εγώ που στα 17 μου είχα διαβάσει τα σημαντικότερα έργα της ελληνικής και παγκόσμιας λογοτεχνίας -και όλοι οι δάσκαλοί μου και οι φιλόλογοί μου μου έλεγαν πως γράφω όμορφα- με τα οικονομικά, πέρα από τη “σιγουριά” μιας “καλής δουλειάς”; Αν ήμουν 17 χρονών σήμερα, δεν θα έδινα Πανελλήνιες, θα δούλευα σεζόν στα νησιά -για να την περνάω φίνα, να κάνω μπάνια και να διαβάζω τα βιβλία μου- και θα μάζευα χρήματα, για να φύγω από την Ελλάδα. Να είσαι καλά, Δημήτρη! Καλό καλοκαίρι! Και καλή λευτεριά! Και να ξέρεις πως οι άνθρωποι στο μέλλον θα γελάνε μαζί μας, που όχι μόνο δουλεύαμε αλλά θέλαμε και να δουλεύουμε. Θέλαμε να είμαστε δούλοι. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.