ΑΠΟΔΟΧΗ Νο2, Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ (δέκα χρόνια μετά)
Πριν σχεδόν δέκα χρόνια, αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, έγραψα ένα κείμενο με τον τίτλο “Αποδοχή”. Μέσα σε αυτά τα δέκα χρόνια έτυχε να το ξαναδιαβάσω ίσως 3-4, από το λινκ που βάζεις σε απαντήσεις ή κείμενά σου, και εχθές το ξαναδιάβασα.
Ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό, έχω προσπαθήσει να επανεξετάσω το ζήτημα της αποδοχής. Ή μάλλον, για να το θέσω με μεγαλύτερη ακρίβεια, το θέμα της μη αποδοχής. Θα μου πει κανείς, γιατί να το επανεξετάσω, δεν είναι σωστό; Γενικά δεν είμαι δογματικός, η οπτική μου πάνω στη ζωή αλλάζει με τα χρόνια και θεωρώ ότι είναι ένα φυσικό κομμάτι της εξέλιξης. Για όποιον εξελίσσεται.
Όχι για κάποιους που πιστεύουν ότι κατάλαβαν πώς λειτουργεί η ζωή απ’όταν ήταν δεκαπεντάχρονα και είχαν μόλις βγάλει δύο τρίχες στα γεννητικά των όργανα. Αυτοί/ες περνάνε μέσα από τη ζωή σαν ένας τσιμεντολιθος που χαϊδεύεται απαλά απ’το δροσερό αεράκι του βουνού. Καμία φθορά, καμία αλλαγή, τίποτα δεν γράφει πάνω τους.
Τους αναγνωρίζεις εύκολα αυτούς, είναι αυτοί που δεν έχουν κάνει ποτέ λάθη στη ζωή τους, αυτοί που ό,τι πήγε στραβά ήταν λάθος άλλων ή ατυχία.
Από αλλού ξεκίνησα όμως, από την αποδοχή και την μη αποδοχή. Δεν θα την χαρακτηρίσω άρνηση την μη αποδοχή, γιατί η άρνηση έχει ενεργητικό πρόσημο, είναι κάτι στο οποίο δίνεις ενέργεια. Η μη αποδοχή καταναλώνει ενέργεια μόνη της, δεν χρειάζεται να της δώσει κανείς.
Υπάρχει λοιπόν ένα πρόβλημα στην μη αποδοχή. Ας το κάνω λίγο πιο συγκεκριμένο όμως, θα αναφερθώ στα τεκταινόμενα. Αναφέρομαι στους πολέμους, λιμούς, όλες τις ανθρώπινες δυστυχίες συνολικά. Ποιο είναι λοιπόν το πρόβλημα;
Το πρόβλημα της μη αποδοχής είναι πως οδηγεί σε μία στρέβλωση της ενσυναίσθησης, αυτής της τόσο μεγάλης και δημοφιλούς καραμέλας των τελευταίων χρόνων. Τι εννοώ με αυτό;
Εξηγούμαι (αγαπημένη μου ατάκα όταν τα κείμενα ήταν περισσότερα και τα ποντκαστ λιγότερα, μου είχε λείψει).
Ας πούμε με απλά λόγια ότι η ενσυναίσθηση είναι η ιδιότητα ή ικανότητα του να μπορείς να μπεις στα παπούτσια κάποιου άλλου και να αισθανθείς όπως αισθάνεται αυτός. Να νιώσεις τον πόνο του, την δυσφορία του κλπ. Έκτακτα νέα, τελευταίες εξελίξεις: αυτό είναι αδύνατο. Κυρίως γιατί, ακόμα και αν μπορούσες να φορέσεις τα παπούτσια κάποιου άλλου, πάλι τα πόδια σας θα ήταν διαφορετικά οπότε η αίσθηση θα διέφερε.
Ο μεγάλος κίνδυνος όμως είναι ότι η στρέβλωση στην οποία αναφέρομαι μπορεί να οδηγήσει, και πολλές φορές το κάνει, σε μία υπεραντιδραση που εκφράζεται ως εξής: υποφέρω τόσο πολύ όταν σε βλέπω να υποφέρεις, που καταλήγω να υποφέρω περισσότερο από εσένα. Σε παρακαλώ σταμάτα να υποφέρεις γιατί με σκοτώνεις. Σταμάτα να πεινάς γιατί μου κόβεται η όρεξη και θα πεθάνω απ’την πείνα πριν από εσένα. Σταμάτα να δυστυχείς γιατί με κάνεις τόσο δυστυχισμένο που στο τέλος η ζωή μου έχει γίνει ένας εφιάλτης και μπορεί να αυτοκτονήσω πριν καν σε σκοτώσουν οι εχθροί σου. Πρέπει να σταματήσεις να ξυπνάς με το άγχος για το αν ζουν οι αγαπημένοι σου ή βρίσκονται θαμμένοι κάτω απ’τα ερείπια, γιατί δεν μπορώ πλέον να κοιμηθώ από το άγχος μου για το άγχος σου και αισθάνομαι ένα πλάκωμα στο στήθος σαν να έχει καταρρεύσει η πολυκατοικία πάνω μου.
Προσοχή! Τα παραπάνω δεν είναι μομφή ενάντια στον κόσμο που έχει ενσυναίσθηση, δεν είναι μομφή ενάντια στον κόσμο που νοιάζεται και θέλει το καλύτερο για κάθε ανθρώπινο πλάσμα που ανασαίνει στον πλανήτη. Δεν υπονοώ με κανέναν τρόπο ότι η αντίδραση είναι ναρκισσιστικου χαρακτήρα, ότι κάποιος αισθάνεται ότι έχει μεγαλύτερη αξία από τα θύματα των πολέμων και λιμών, ότι είναι drama queen με κάποιο τρόπο και φωνάζει “κοιτάξτε με”, όπως συχνά συμβαίνει στα social media.
Εγώ αναφέρομαι σε κάτι το οποίο συμβαίνει και του οποίου έχω υπάρξει θύμα στο παρελθόν. Συγκεκριμένα στην περίοδο που έγραψα το κείμενο “Αποδοχή”. Έπιασα τότε τον εαυτό μου να σκέφτεται αυτό που έγραψα παραπάνω: σταματήστε να υποφέρετε γιατί με κάνετε και υποφέρω. Εσείς έχετε ο καθένας τον πόνο του, αλλά μόνο τον δικό σας. Εσείς όμως είστε δεκάδες χιλιάδες και εγώ έχω τον πόνο όλων σας.
Αυτό δεν είναι παραγωγικό για κανέναν, σίγουρα δεν λύνει τα προβλήματα αυτών που υποφέρουν στην πραγματική δυστυχία, αλλά ούτε των υπολοίπων, που υποφέρουν από απόσταση και αισθάνονται ανήμποροι.
Κάπου εδώ πρέπει να μπει σε λειτουργία ο μηχανισμός της αυτοσυντήρησης, εννοώντας το κομμάτι της ψυχικής υγείας. Πρέπει μέσα από ήρεμη σκέψη να προσπαθήσει κανείς να καταλάβει πως η λογική δεν είναι κυνισμός και κακώς συγχέονται. Η αποδοχή δεν είναι παράδοση και πως δεν οδηγεί σε αδράνεια. Αρκεί να σκεφτείς ότι, ακόμα και στην φάση της μη αποδοχής οι ενέργειες που κάνει κάποιος, αν καν κάνει κάτι, είναι μηδενικής αξίας σε ό, τι αφορά την επίλυση του προβλήματος απ’ το οποίο βασανίζεται και χάνει τον ύπνο του.
Η μη αποδοχή της πραγματικότητας είναι ένα παράσιτο που τρώει την ενέργεια του ξενιστή. Είναι ένας ανατροφοδοτουμενος μηχανισμός που στο τέλος μειώνει ή εκμηδενίζει την ενσυναίσθηση του ανθρώπου, γιατί καταλήγει να τον φέρνει να αισθάνεται πως βρίσκεται στο επίκεντρο του προβλήματος, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι παρά ένα περιφερειακό άνευ σημασίας στοιχείο.
“Ναι αλλά αν όλοι δραστηριοποιούνταν και έκαναν…” συμπλήρωσε την δράση της προτίμησής σου εδώ. Αν δεν υπήρχανε οι ΚΝιτες και η ηρωίνη, αν η γιαγιά μου δηλαδή είχε ρουλεμάν, θα ήτανε (Χ3) πατίνι. Έλεγε ο Τζιμακος.
Αν όλοι δραστηριοποιούνταν και ξεδραστηριοποιούνταν, και έκαναν μία γενική απεργία διαρκείας, τότε θα τα λέγαμε. Οτιδήποτε άλλο θα σαμποταριστεί από ρουφιάνους, θα εξαγοραστεί ή θα κατασταλεί με άκρατη βία. Γιατί δεν γίνεται απεργία διαρκείας; Γιατί έχει ήδη σαμποταριστει από ρουφιάνους και έχει εξαγοραστεί αυτό που κάποτε ονομαζόταν αριστερός χώρος και το οποίο δεν υφίσταται εδώ και δεκαετίες.
Οπότε, επαναστατική γυμναστική, ακτιβισμός, δράσεις, ποσταρίσματα και ανατροφοδότηση και ενίσχυση των προσωπικών ενοχών. Κάτι σαν την ατομική ευθύνη ένα πράμα, αλλά αριστερή βερσιόν.
Ο κυνισμός και η άρνηση δεν χρειάζονται ενέργεια. Η αποδοχή καταναλώνει λίγη ενέργεια στην αρχή, αλλά μετά έχει καλή απόδοση. Η μη αποδοχή καταναλώνει ενέργεια συνεχώς και χωρίς αποτέλεσμα. Διαλιέχτε, όπως λένε και οι πωλητές στην λαϊκή αγορά.
Σου στέλνω την αγάπη μου, την αποδοχή μου, και γενικά Πιτσιρίκο μου σου στέλνω ό, τι έχω και δεν έχω, γιατί ανακάλυψα μετά από τόσα χρόνια πως δεν χρειάζομαι τίποτα για τον εαυτό μου.
Βασίλης
Υ.Γ. Για να καταλάβετε πόσο σκατά πάνε τα πράγματα και να σταματήσετε να ανησυχείτε, πριν έναν χρόνο γελάσαμε με την ιδέα του Πλεύρη αν θυμάμαι καλά, να ποινικοποιηθεί η λέξη “μπάτσος”. Οι Σουηδοί το έκαναν πράξη, από τις 2/7 αν μιλήσεις προσβλητικά για άτομο σε δημόσια υπηρεσία (όλοι ξέρουμε για ποιους δημόσιους υπαλλήλους μιλάμε) διώκεσαι ποινικά.
Υ.Γ.2 ΑρΆχτε και απολαύστε την ζωή σας. Και δώστε μια μπουκιά φαγητό και πενήντα λεπτά αν κάποιος σας ζητήσει στον δρόμο, και ένα χάδι σε κανένα αδέσποτο γατάκι ή σκυλάκι αν σας πλησιάσει, γυρίστε και ένα σκαθάρι που έχει τουμπάρει να σταθεί στα πόδια του να περπατήσει. Θα αισθανθείτε καλύτερα, σας το υπόσχομαι.
(Φίλε Βασίλη, εύγε! Βασίλη, η ενσυναίσθηση έχει γίνει κι αυτή προϊόν στις ναρκισσιστικές και εγωπαθείς κοινωνίες, όπου ο καθένας αισθάνεται σαν σταρ του Χόλιγουντ και δεν καταδέχεται να μιλήσει στον διπλανό του. Όταν στις κοινωνίες υπήρχε συλλογικότητα, κανείς δεν μιλούσε ενσυναίσθηση. Ήταν αυτονόητη. Βασίλη, εγώ αποδοχή κάργα, και έχω ξεσκιστεί στα μπάνια και στο διάβασμα. Και δεν έχω καμία ενοχή γιατί δεν ξεκίνησα κανέναν πόλεμο, δεν έχω σκοτώσει κανέναν άνθρωπο, δεν μπορώ να σταματήσω τους παρανοϊκούς με τους πυραύλους, και επίσης δεν έχω ιδιοκτησία και περιουσία, οπότε είναι σαν να μην υπάρχω. Μου μένουν μόνο οι παραλίες. Ακόμα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.