Αν ζεις για το τίποτα, θα πεθάνεις για το τίποτα

Φίλε μου Πιτσιρίκο,
Πιάσαμε τον πόλεμο με το Ιράν, και ξεχάσαμε ότι εξακολουθεί να γίνεται μια γενοκτονία στη Γάζα. Όπως ακριβώς είχα γράψει ότι θα γίνει. Απλώς το Ισραήλ έχει κόψει το ίντερνετ και κάθε επικοινωνία με τον άμαχο πληθυσμό της Γάζας, και υπάρχει σχεδόν παντελής συσκότιση σχετικά με τις ενέργειες του εκεί.

Αυτό, σε συνδυασμό με το ότι άρχισε να χορεύει ο τσαρλατάνος και να χτυπά τα τύμπανα του πολέμου στο Ιράν, και η απόσπαση προσοχής του κόσμου λειτούργησε άψογα, τραβώντας τα μάτια μας αλλού, όσο η εθνοκάθαρση συνεχίζεται με όλο και μεγαλύτερη μανία, αφού μετά το ξύλο που έφαγε ο Νετανιάχου από τους Ιρανούς, κάπου πρέπει να ξεσπάσει.

Και οι θρασύδειλοι πάντα τα βγάζουν στους αδύναμους.

Στα ματς μεταξύ δυνάμεων ξέρουμε να παίρνουμε θέση στην κερκίδα. Στη γενοκτονία, κάνουμε τους ανήξερους.

Βέβαια, οι άνθρωποι δεν θα έπρεπε να είναι τόσο σκληροί με τον Τραμπ για όλα αυτά που κάνει σε σχέση με το Ιράν. Πιθανότατα, ο καθένας μας θα ξεκινούσε πόλεμο με το Ιράν, αν κάποιος μας απειλούσε ότι αν δεν το κάνουμε θα διαρρεύσει τα βίντεο που μας δείχνουν να κακοποιούμε σεξoυαλικά μικρά ανήλικα παιδιά.

“Μα έχουν πυρηνικά όπλα!”

Σκάσε, ηλίθιε. Αν είσαι ενήλικας με πρόσβαση στο διαδίκτυο και εξακολουθείς να καταπίνεις αυτές τις μ@λακίες το 2025, είτε είσαι χαζός, είτε από κάπου τα παίρνεις.

“Πρέπει να βομβαρδίσουμε με πυρηνικά τους Ιρανούς για να ελευθερώσουμε τους Ιρανούς!”

Μάλιστα. Για πες κι άλλα.

“Πρέπει να σταματήσουμε το Ιράν από το να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, γιατί ένα απολυταρχικό καθεστώς με πυρηνικά όπλα μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτά τα ισχυρά όπλα για να κάνει τρελά και απερίσκεπτα πράγματα, όπως το να ρίξει βόμβες στις πυρηνικές εγκαταστάσεις ενός ξένου κράτους, ή να ρίξει το ισοδύναμο έξι πυρηνικών βομβών σε άμαχο πληθυσμό.”

Θα το κρεμάσω λίγο αυτό για ένα δευτερόλεπτο, μέχρι οι καθυστερημένοι να πιάσουν την ειρωνεία.

…

Πέρασε το δευτερόλεπτο.

Ο πόλεμος στο Ιράν δεν αφορά πραγματικά τα πυρηνικά όπλα —αν ήταν έτσι, θα είχαν διατηρήσει την συμφωνία με το Ιράν για την πυρηνική τους τεχνολογία σε ισχύ, η οποία λειτουργούσε μια χαρά, αφού το Ιράν μέχρι σήμερα ήταν η πιο ελεγχόμενη χώρα στον κόσμο σχετικά με αυτό, και καμία αναφορά από τους ελεγκτές δεν έδειχνε κάτι το παράτυπο.

Αλλά ο πόλεμος στο Ιράν για το πυρηνικό του πρόγραμμα, δεν αφορά τα πυρηνικά. Όπως και η γενοκτονία των Παλαιστινίων της Γάζας δεν αφορά πραγματικά τη Χαμάς, ή τους ομήρους, αφού αν ήταν έτσι θα είχαν στοχεύσει μόνο τη Χαμάς με χειρουργικές επιχειρήσεις του στρατού, ή θα είχαν διαπραγματευτεί μια συμφωνία ομήρων, και θα τελείωνε εκεί. Δεν θα εκτελούσαν πεινασμένους ανθρώπους που ψάχνουν να βρουν λίγο φαγητό.

Είναι όλα ψέματα, φυσικά. Ο πόλεμος στο Ιράν αφορά την περιφερειακή ηγεμονία της Δύσης, και η γενοκτονία στη Γάζα αφορά τη μακροχρόνια επιθυμία του Ισραήλ να απομακρύνει όλους τους Παλαιστίνιους από τα διεθνώς αναγνωρισμένα παλαιστινιακά εδάφη τους, και να τα κάνει δικά του.

Δεν πρόκειται για “αυτοάμυνα”, πρόκειται για γη, πόρους, χρήμα και εξουσία. Αυτό είναι όλο. Αυτό ήταν πάντα.

Πρόσφατα, κάποιος με κατηγόρησε πάλι ότι μισώ το Ισραήλ.

ΟΚ. Και;

Τι, πρέπει να θυμώσω; Να παρεξηγηθώ;

Έχουν περάσει 21 μήνες γενοκτονίας αθώων ανθρώπων σε ζωντανή σύνδεση, και τέσσερις μήνες λιμοκτονίας τους, αλλά ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω γιατί, αν κάποιος σε κατηγορήσει ότι «μισείς το Ισραήλ», πρέπει να θυμώσεις, να το πάρεις προσωπικά και να το θεωρήσεις προσβολή. Ή να νιώσεις άσχημα.

Υπάρχουν συνάνθρωποί μας, αυτή τη στιγμή, που τρώνε αλεύρι με χώμα, και ξερά χόρτα, για να ζήσουν. Που καίνε τα βιβλία τους για να βράσουν χυλό, και κλαίνε για τα βιβλία.

Σόρι κιόλας, αλλά, αν γνώριζες έναν τύπο που δολοφονούσε συνεχώς μικρά παιδιά που δεν έχουν τελειώσει καν το σχολείο, και έβαζε φωτιά στα σπίτια των γονιών τους και των γειτόνων του, πετώντας τους βόμβες αδιακρίτως, και τους πετούσε όλους στο δρόμο και μετά εκτελούσε και λιμοκτονούσε τους άνδρες και τις γυναίκες και τα βρέφη που θήλαζαν ακόμα στην αγκαλιά των μανάδων τους, πιθανότατα θα τον μισούσες και συ με το ίδιο πάθος που τον μισώ και γω.

Αν ήμασταν ψυχικά υγιείς άνθρωποι που ζουν σε μια ψυχικά υγιή κοινωνία, εμείς και οι φίλοι μας θα κάναμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να τον σταματήσουμε. Θα καλούσαμε την αστυνομία, το λιγότερο. Αν δεν το σήκωναν, θα ξαναπροσπαθούσαμε. Αν πάλι δεν το σήκωναν, θα πηγαίναμε στο τμήμα. Είναι δύσκολο να πιστέψω ότι δεν θα κάναμε τίποτα, ή ότι θα προσποιούμασταν ότι δεν συμβαίνει καν, ή ότι θα λέγαμε ότι δεν είναι και τόσο σημαντικό για να κάνει κανείς κάτι να το σταματήσει.

Κι όμως, σε αυτόν τον κόσμο ζούμε.

Άρα, το πρόβλημα εδώ δεν είναι ότι μισώ το Ισραήλ, αλλά ότι οι άνθρωποι γύρω μου δεν μισούν αρκετά το Ισραήλ γι’ αυτά που κάνει.

Το Ισραήλ δεν εκθέτει μόνο τον εαυτό του, φυσικά, εκθέτει και τους υποστηρικτές του. Μας δείχνει ότι είμαστε περικυκλωμένοι από ψυχοπαθείς ηγέτες κρατών που πιστεύουν ότι η γενοκτονία είναι εντάξει. Που πιστεύουν ότι ο αυθαίρετος, επιθετικός και παράνομος βομβαρδισμός μιας χώρας είναι εντάξει, επειδή η κυβέρνησή τους δεν κάνει ό,τι τους λένε οι δικές μας.

Αρκεί να μην είναι λευκοί, ή Χριστιανοί.

Και δεν είναι μόνο οι κυβερνήσεις μας. Φίλοι μας, μέλη της οικογένειας μας, συνάδελφοι μας στο γραφείο. Όλοι τους κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή που μιλάμε με μια μεγάλη χοντρή ταμπέλα κρεμασμένη στο λαιμό τους, η οποία γράφει με κεφαλαία κόκκινα γράμματα: «ΘΑ ΕΙΧΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΕΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΤΟΝ ΧΙΤΛΕΡ ΣΤΗ ΝΑΖΙΣΤΙΚΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΤΟ ‘40».

Και είναι ΟΚ.

Δε βαριέσαι, κι αυτό θα περάσει.

Ο πόλεμος δημιουργεί έναν ζωντανό εφιάλτη τον οποίο κάθε λογικός άνθρωπος θα ήθελε να αποφύγει και να αποτρέψει, εκτός από την πιο ακραία περίπτωση που δεν θα υπήρχε τρόπος αποφυγής. Κι όμως, μας κυβερνούν άνθρωποι που τον αναζητούν ενεργά. Που θα πουν ψέματα και θα χειραγωγήσουν άλλους ανθρώπους, ώστε να γίνουν κι άλλοι πόλεμοι, όλο και πιο βίαιοι και ακραίοι. Που θα συκοφαντήσουν και θα δυσφημήσουν όποιον αντιστέκεται στο όνομα της ειρήνης. Που θα πολεμήσουν ενεργά ενάντια σε κάθε τέτοια υγιή παρόρμηση των ανθρώπων της κοινωνίας τους, για να προωθήσουν την πολεμική ατζέντα του αγαπημένου τους ψυχοπαθή γενοκτόνου ηγέτη.

Πάντα μας λένε ότι ο νέος πόλεμος που θέλουν να πολεμήσουμε αφορά την αυτοάμυνα, ή την απελευθέρωση ενός καταπιεσμένου πληθυσμού από μια τυραννική δικτατορία, ή την πρόληψη της τρομοκρατίας, ή τη διάδοση της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Αλλά ποτέ δεν είναι έτσι. Πάντα ψεύδονται.

Πάντα.

Σπρώχνουν τους ανθρώπους στις χειρότερες συνθήκες που θα μπορούσαν ποτέ να βιώσουν, για κανέναν άλλο λόγο πέρα από την εξουσία και το κέρδος. Για να προωθήσουν τις ηγεμονικές ατζέντες των των αυτοκρατοριών τους και να γεμίσουν τα ταμεία όσων κερδοσκοπούν από τον πόλεμο και τον θάνατο, και των πολιτικών τσαρλατάνων που χειροκροτούν σαν διεστραμμένες μαζορέτες βουτηγμένες στο αίμα.

Αυτό είναι όλο. Αυτό ήταν πάντα.

Αν η επιχειρηματολογία σου για να πας σε πόλεμο περιέχει τις φράσεις “η Βίβλος λέει”, ή, “ο Θεός μας προστάζει”, τότε δεν έχεις επιχείρημα για να πας σε πόλεμο. Τελεία.

Αλλά δεν είναι αυτοί οι τρελοί. Αυτοί είναι οι λογικοί στις μέρες μας. Οι αξιοπρεπείς και οι αξιοσέβαστοι. Οι καθωσπρέπει. Όλοι τους συμπεριφέρονται σαν να είναι όλα πολύ φυσιολογικά. Τους δίνουμε υψηλόβαθμα αξιώματα και τους αφήνουμε να μας κυβερνούν και να μας λένε τι να κάνουμε.

Πράγμα που σημαίνει ότι είμαστε και μεις τρελοί. Τρελοί και χαζοί.

Κι όμως, μας λένε ότι όλα αυτά είναι φυσιολογικά. Κανείς δεν μιλάει για τη βιομηχανία του πολέμου. Ότι, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, στις πιο ισχυρές χώρες του πλανήτη υπάρχουν κάποιες εταιρείες μεγαθήρια οι οποίες παράγουν πανάκριβα όπλα και οπλικά συστήματα θανάτου και μαζικής καταστροφής, οι οποίες χρηματοδοτούνται με αδιανόητα μεγάλα συμβόλαια από τα κράτη μας, χρησιμοποιώντας χρήματα από την φορολογία μας —δηλαδή, από τον ιδρώτα της εργασίας μας—, ώστε να δολοφονούνται καθημερινά αθώοι άνθρωποι κάπου στον κόσμο για να ανεβαίνουν οι μετοχές τους, και τα στελέχη τους να τσεπώνουν εκατομμύρια δολάρια σε μπόνους κάθε χρόνο.

Αντίθετα, εκπαιδευόμαστε να πιστεύουμε ότι αυτή είναι απλώς η πραγματικότητα στην οποία ζούμε και την οποία πρέπει να συνεχίσουμε να αποδεχόμαστε ως φυσιολογική, επειδή αυτό συνέβαινε και πέρυσι.

Πρώτα από τους γονείς και τους δασκάλους μας, και μετά από τα μέσα ενημέρωσης και το Χόλιγουντ. Ο πόλεμος ξεπλένεται στο πλυντήριο των δελτίων ειδήσεων καθημερινά από ειδικούς ρεαλιστές σχολιαστές, αναλυτές, παπαγαλάκια προπαγάνδας, και διεφθαρμένους πολιτικούς, και εξυμνείται με ενθουσιασμό σε ταινίες, σειρές, ντοκιμαντέρ και βιντεοπαιχνίδια.

Όλο αυτό το σύστημα είναι παρανοϊκό. Όλος αυτός ο πολιτισμός είναι παρανοϊκός. Οι κοινωνίες μας είναι παρανοϊκές, και παράγουν παρανοϊκούς ανθρώπους που έχουν νορμαλοποιήσει την ψυχωτική τους μανία.

Η αλήθεια που μας κοιτάει κατάματα, είναι ότι όποιος πεθάνει στον πόλεμο με το Ιράν —γιατί θα εισβάλλουν στο Ιράν, γι’ αυτό να είστε σίγουροι—, θα έχει πεθάνει για το τίποτα. Δεν θα έχει πεθάνει αγωνιζόμενος για την ελευθερία κανενός. Δεν θα έχει πεθάνει προστατεύοντας τη χώρα του, τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Αυτός που θα πολεμήσει σε έναν τέτοιο πόλεμο, θα πολεμήσει για το τίποτα. Αν πεθάνει σε έναν τέτοιο πόλεμο, θα πεθάνει για το τίποτα. Αν χάσει τα άκρα του σε έναν τέτοιο πόλεμο, θα τα έχει χάσει για το τίποτα. Αν σκάσει μια βόμβα δίπλα του και πάθει μόνιμη εγκεφαλική βλάβη σε έναν τέτοιο πόλεμο, θα έχει χάσει το μυαλό του για το τίποτα. Ακόμα κι αν καταφέρει να επιβιώσει έναν τέτοιο πόλεμο αρτημελής, θα ζήσει το υπόλοιπο της ζωής του με τη γνώση ότι σκότωσε αθώους ανθρώπους για το τίποτα.

Οι απαρηγόρητοι γονείς και σύντροφοι αυτών που θα πεθάνουν σε αυτόν τον πόλεμο, θα προσπαθήσουν να εκλογικεύσουν τους θανάτους τους για να τους δώσουν νόημα. Ότι τάχα μου πέθαναν πολεμώντας για την ελευθερία, τη δημοκρατία και τα δικαιώματα. Αλλά θα εξαπατούν τους εαυτούς τους, μόνο και μόνο επειδή η αλήθεια θα είναι πολύ επώδυνη για να την αντέξουν.

Και η αλήθεια είναι ότι όλοι όσοι θα πεθάνουν σε έναν τέτοιο πόλεμο, θα έχουν πεθάνει επειδή μια χούφτα ισχυροί ψυχοπαθείς σκατάνθρωποι πήραν κάποιες εξαιρετικά παρανοϊκές αποφάσεις αποκλειστικά για δικό τους οικονομικό όφελος. Για κανέναν άλλο λόγο.

Και μάλιστα, αυτοί για τους οποίους πέθαναν είναι οι χειρότεροι άνθρωποι που μπορεί να παράξει ποτέ το είδος μας. Ανθρώπινα σκουπίδια. Τέρατα του βάλτου.

Γιατί νομίζετε ότι δίνουν τόση επισημότητα και τόσες τιμές στους νεκρούς στρατιώτες; Τους ντύνουν στα επίσημα τους ρούχα —όσοι από αυτούς τέλος πάντων μπορούν να αναγνωριστούν και δεν τους φέρνουν πίσω διαμελισμένους σε σακούλες με ζιπ-λοκ, για να δώσουν νόημα στην παράνοιά τους.

Όσοι αναγκάστηκαν ή εξαπατήθηκαν να πολεμήσουν σε αυτές τις παρανοϊκές πανηγυρικές εκδηλώσεις μαζικής βίας και καταστροφής, γιορτάζονται ως ήρωες, και όποιος διαφωνεί με αυτό, κατηγορείται ως ασεβής και προδότης. Όσοι προτείνουν ότι μπορεί να υπάρχει κάποια άλλη λύση εκτός από τον πόλεμο, απορρίπτονται ως ονειροπόλοι, ή αφελής.

Αφελής και ο Αινστάιν, αφελής ο Μπέρτραντ Ράσελ, αφελής η Ρόζα Λούξεμπουργκ, αφελής ο Τζορτζ Όργουελ, αφελής ο Νόαμ Τσόμσκι, αφελής ο Τολστόι, ο Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, η Βιρτζίνια Γουλφ, ο Κερτ Βόνεγκατ, ο Άλντους Χάξλεϋ, ο Ρομέν Ρολάν, ο Στέφαν Τσβάιχ, ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, ο Χέρμαν Ες, η Τζέιν Άνταμς, αφελής και ο Τζον Ντιούι.

Δεν χρειάζεται να συνεχίσω τη λίστα, θα ξημερώσουμε.

Αφελείς όλοι αυτοί. Ενώ εμείς, εμείς είμαστε οι έξυπνοι. Οι πραγματιστές. Οι ρεαλιστές.

Κατανοώ ότι μπορεί κανείς να εξαπατηθεί. Δεν είναι εύκολο. Όλη μας η κοινωνία και η διαπαιδαγώγηση είναι φτιαγμένη για να αγνοούνται όλα αυτά τα σπουδαία πνεύματα, ώστε να μας πλασάρουν τα εθνικιστικά παραμύθια που μας κάνουν να νομίζουμε ότι είμαστε απόγονοι μεγάλων ηρώων και πολεμιστών.

Την τύφλα μας.

Είναι, φυσικά, παράλογο να θεωρούμε όσους εξαπατώνται ηλίθιους, όπως και είναι παράλογο να νιώθουμε ντροπή αν ήμασταν και εμείς ένας από αυτούς. Και εγώ είχα φάει το παραμύθι τους όταν ήμουν μικρός. Μου άρεσε και ο Ράμπο και ο Σβαρτσενέγκερ και το Top Gun. Είναι ένα εξαιρετικά πειστικό παραμύθι. Έχω κάνει πολλά λάθη όλα αυτά τα χρόνια. Είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν κάποια πράγματα που εξακολουθώ να κάνω λάθος. Το να είσαι πρόθυμος να δεις ότι έκανες λάθος, είναι το απαραίτητο πρώτο βήμα για να κάνεις το σωστό. Το να είσαι πάντα ανοιχτός στην πιθανότητα ότι κάπου κάνεις λάθος, είναι απαραίτητο για να σχηματίσεις μια υγιή σχέση με την πραγματικότητα που να βασίζεται στην αλήθεια.

Δεν υπάρχει ντροπή στο να εξαπατηθείς. Υπάρχει όμως ντροπή στο να εξαπατάς.

Στο να συμμετέχεις στη διάδοση ψεμάτων και προπαγάνδας, εξαιτίας του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας σου.

Αυτοί που αντιστέκονται στην προπαγάνδα του πολέμου είναι αυτοί που αγωνίζονται για τη λογική και την ανθρωπιά. Είναι αυτοί που προσπαθούν να αντιστρέψουν το ρεύμα της παράνοιας και να μας σύρουν σε έναν υγιή κόσμο, ο οποίος, όσο και αδύνατος κι αν φαίνεται σήμερα, είναι η μόνη μας διέξοδος από τον πλήρη αφανισμό.

Αν είσαι κι εσύ ένας από αυτούς, μην διστάζεις. Μην αφήνεις τους πολεμοκάπηλους να σε φιμώσουν. Εσύ έχεις δίκιο, και αυτοί άδικο. Άσε τη φωνή σου να βροντήξει με αυτοπεποίθηση. Μην αφήσεις τίποτα να σε κάνει να αμφιβάλλεις για το δίκιο σου. Μην αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου. Αυτό που θέλεις είναι λογικό και υγιές και ανθρώπινο. Αυτοί είναι που είναι ψυχοπαθείς, παράλογοι και μισάνθρωποι.

Μην τους αφήσεις να σε παρασύρουν στην ψυχωτική τους παράνοια. Ζήσε για κάτι. Γιατί, αν ζήσεις για το τίποτα, θα πεθάνεις για το τίποτα. Και το μόνο που θα απομείνει από σένα, θα είναι μερικοί πληρωμένοι λογαριασμοί, τα παλιά σου ρούχα, και δυο ντουβάρια.

Άντε, τώρα με την εκεχειρία, ίσως θυμηθούν τα κράτη ότι υπάρχει και μια ενεργή γενοκτονία ακόμα, και ότι εκείνοι εξακολουθούν να έχουν εμπορικές και οικονομικές σχέσεις με τους γενοκτόνους.

Από το bunker μου στα βουνά της ορεινής Χαλκιδικής, που δεν το πιάνει καμιά bunker buster bomb των αμερικανών, με αγάπη,

Κώστας

ΥΓ Έχεις δίκιο, Πιτσιρίκο μου. Ίσως να μην μπορούμε να σταματήσουμε τον πόλεμο, αλλά αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να απαιτήσουμε να περάσει ένας νόμος που να υποχρεώνει τα παιδιά αυτών που κυβερνούν τις χώρες μας να υπηρετούν στο μέτωπο κάθε στρατιωτικής σύγκρουσης που διατάζουν οι γονείς τους. Επίσης, τα παιδιά των στελεχών των εταιρειών όπλων. Ο πόλεμος μπορεί να μην είναι στο χέρι μας, αλλά αυτό είναι.

(Φίλε Κώστα, για όλα αυτά που γράφεις, επέλεξα να είμαι μακριά από την πολλή συνάφεια του κόσμου, όπως έγραψε ο Καβάφης. Για όλα αυτά επέλεξα το Λάθε Βιώσας, όπως έγραψε ο Επίκουρος. Γιατί έχουμε και μια ζωή να ζήσουμε. Και τα χρόνια περνούν και ο θάνατος καραδοκεί και για εμάς, ενώ η ανθρωπότητα πάει από το κακό στο χειρότερο. Ρεαλιστής, ούτε αισιόδοξος, ούτε απαισιόδοξος. Αυτό ζητήσαμε, αυτό ελάβαμε. Κώστα, ούτε στους φίλους μου δεν λέω τι να κάνουν. Γιατί ο καθένας θα κάνει αυτό που πραγματικά θέλει. Αλλά να μην κλάψει μετά στον ώμο μου. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.