Too much analysis might become paralysis
Καλημέρα αγαπημένε μας πιτσιρίκο και συν-αναγνώστες του φιλόξενου blog
Ανάμεσα σε σκάνδαλα-καραγκιοζιλίκια, διαβάζω πως έχετε υπερβολική ζέστη οπότε όσοι πλησιάζουν τα ογδόντα καλύτερα να μένουν σπίτι τους. Εδώ πάνω, βέβαια, η θερμοκρασία είναι 16-17 βαθμούς άρα θα μπορούσα να κυκλοφορήσω αλλά με χαλάει η βροχή. Είπα λοιπόν να γράψω δύο λόγια από καρδιάς, αφιερωμένα στους νεότερους φίλους του blog.
Σαν αρχή, πρέπει πάντα να θυμίζουμε δυο ‘’πιτσιρίκειες’’ αποστροφές που γράφτηκαν πριν από πολλά-πολλά χρόνια, αλλά κάθε τόσο μας χτυπάνε το καμπανάκι της υπενθύμισης, για να μην ξεχνιόμαστε:
Χωρίς δικαιοσύνη δεν γίνεται τίποτε και δεν πάμε πουθενά, λέει η μία. Αυτή ακούγεται περισσότερο τον τελευταίο καιρό, ίσως επειδή αναφέρεται σε άλλους. Όσο για τη δεύτερη, δεν την πολυλέμε γιατί μας ενοχλεί, επειδή αφορά εμάς τους ίδιους: Το πόπολο παίρνει αυτό που του αξίζει επειδή, όπου κι όπως στρώνεις, εκεί θα κοιμηθείς.
Περισσότεροι από 1.000.000 συνέλληνες εγκατέλειψαν τη χώρα τους τα τελευταία χρόνια (λένε τα στοιχεία της ΕΕ) και η φυγή συνεχίζεται. Δεν ανήκω σ’ αυτούς, δεν είμαι καν νέος με περγαμηνές, κι έχουν περάσει πάνω από 10 χρόνια που δραπέτευσα. Ωστόσο, θέλω να συγχαρώ όλα τα νέα παιδιά που τόλμησαν αυτό το εγχείρημα, και να τους ευχηθώ να φτιάξουν μια προσωπική σημαία κι αυτή να ανεμίζουν πάντα. Έχουμε μόνο μια ζωή, και πρέπει να την ζήσουμε σαν σημαιοφόροι του νου και της ψυχής μας.
Κάθε φορά που γινόταν λόγος για τις διάφορες ελληνικές παθογένειες, πάντα με αφορμή κάποια αποκάλυψη αλλά ποτέ σαν αιτία αναστοχασμού, άκουγα το γνωστό και χιλιοειπωμένο ‘’δεν πρέπει ένα μεμονωμένο ατυχές περιστατικό να αμαυρώνει την καλή συνολική εικόνα’’. Επειδή όμως τα πολλά χρόνια που έχω στη πλάτη μου κουβαλάνε εμπειρίες από πολλά ‘’μεμονωμένα ατυχή περιστατικά’’, λυπάμαι που θα το πω αλλά η ανάγνωση είναι λάθος. Το ελληνικό γκρουπούσκουλο που παριστάνει την κοινωνία είναι, στην πραγματικότητα, ένα ‘’συνολικά ατυχές περιστατικό’’ που οι εξαιρέσεις στον κανόνα είναι δυστυχώς λίγες. Οι σκατάδες και τα λαμόγια δεν ζούνε ανάμεσα μας. Εμείς ζούμε (ή ζούσαμε) ανάμεσά τους, οπότε όσοι νέοι μπορούσαν και το τόλμησαν τους κούνησαν μαντήλι.
Καμιά κοινωνία δεν είναι τέλεια, σκατάδες και λαμόγια υπάρχουν παντού, αλλά υπάρχουν και όρια. Το θέμα είναι πού ακριβώς τα βάζουμε εμείς (αν τα βάζουμε). Είναι σαν ένα κουβά με άσπρο χρώμα, που αρχίζεις να το νοθεύεις με μαύρο για να γίνει γκρί. Λευκό, λερωμένο άσπρο, μπεζ, οι πολλές αποχρώσεις του γκρι και το μαύρο στο τέλος. Ε, λοιπόν, το ελληνικό γκρουπούσκουλο απλοποίησε τη διαδικασία. Λίγο, ελάχιστο άσπρο, κάτι περίεργα γκρι και κατ’ ευθείαν στο σκατί.
Μου είχε τύχει πολλές φορές να ακούσω το γνωστό ‘’κι εσύ τι προτείνεις;’’. Οι Έλληνες δεν έχουν πρόταση, άρα δεν υπάρχει περίπτωση να διαφωνήσουν για τις προτάσεις τους. Οι Έλληνες έχουν μόνον έτοιμες αναθέσεις και σκοτώνονται κυριολεκτικά για το ποιανού η ανάθεση θα προκριθεί. Μιλάνε για ‘’κυβερνησιμότητα’’ και εννοούν ‘’αναθεσιμότητα’’.
Το τι θα συμβεί δεν το ξέρουμε. Το πού οδηγείται όμως η κατάσταση, το έχει ήδη πεί ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος στο σενάριο της ταινίας του ‘’Το βλέμμα του Οδυσσέα’’, διά στόματος Θανάση Βέγγου: ‘’H Ελλάδα πεθαίνει’’. Ομολογώ πως στην αρχή στενοχωρήθηκα αλλά γρήγορα συνήλθα γιατί θυμήθηκα πως είχα μια ζωή να ζήσω (30 χρόνια περισσότερα απ’ότι σήμερα). Κι επειδή την άνοιξη την φέρνουν άλλα πράγματα κι όχι οι κούκοι (όσοι κι αν μαζευτούν), σαλπάρισα γι’αλλού.
Στους νέους σε ηλικία φίλους του blog που πήγαν σ’ άλλες πολιτείες (αλαργινές ή όχι) δεν έχω το δικαίωμα να κάνω υποδείξεις. Εξάλλου, το εγχείρημά τους είναι και η απόδειξη πως δεν τις χρειάζονται. Σαν ηλικιωμένος, όμως, ελπίζω να μου επιτρέψουν μια συμβουλή:
Ζήστε τη ζωή σας στους τόπους που επιλέξατε (και σ’όποιους άλλους επιλέξετε στο μέλλον) όπως σας ικανοποιεί και σας εκφράζει καλύτερα. Μη χαραμίζετε χρόνο για αναλύσεις σαν κι αυτή που γράφω. Αφήστε τις αναλύσεις για τους απόμαχους που τους απέμειναν λίγες δυνάμεις κι ακόμα λιγότερος χρόνος. Too much analysis might become paralysis. Στη χώρα που αφήσαμε πίσω μας, ίσως δεν υπήρξε ποτέ δικαιοσύνη. Κι επειδή έχω την υποψία πως η δικαιοσύνη θ’αρχίσει να σκοντάφτει και να παραπαίει και σ’άλλες πολιτείες, είναι ακόμα πιο επιτακτική η ανάγκη να ζήσετε καλά (ή όσο γίνεται καλύτερα).
Κι επειδή οι γέροντες τυχαίνει να γνωρίζουν και μερικές ξεχασμένες παροιμίες, ας χρησιμοποιήσω για επίλογο μία που νομίζω πως ταιριάζει απόλυτα στις μέρες μας:
Αητός κουτσάτος, κουτσοποδαράτος,
περπατάει και φθίνει η δικαιοσύνη.
Με την αγάπη των ηλικιωμένων του blog
Φιόνα & Κωνσταντίνος
Υ.Γ. Ήρθε πίσω από την πλάτη μου, είδε δυο σύντομες φράσεις στη μέση της σελιδας, κατάλαβε πως είναι κάποιο ρητό ή παροιμία, και τώρα ζητάει να της το μεταφράσω. Κι άντε να βρω σωστή απόδοση για το ‘’κουτσοποδαράτος’’!
(Αγαπητέ Κωνσταντίνε, αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα. Γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο. Να είστε καλά και οι δυο. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.