Δεν είναι δολοφονία, είναι ιδιωτική πρωτοβουλία
Ο καπιταλισμός αποθεώνει το άτομο και την ιδιωτική πρωτοβουλία. Σου λέει «πάρε τη ζωή στα χέρια σου, μη βασίζεσαι στο κράτος, φτιάξε το δικό σου success story». Ε, αυτό ακριβώς έκανε και ο Τάιλερ Ρόμπινσον, ο φερόμενος ως δολοφόνος του Τσάρλι Κερκ: δεν περίμενε από το κράτος να τον απαλλάξει από την παρουσία του Κερκ, ανέλαβε δράση.
Ο καπιταλισμός είναι υπέροχος. Διδάσκει σε όλους μας ότι το μυστικό της επιτυχίας είναι η ιδιωτική πρωτοβουλία. Ο καπιταλισμός σου λέει να γίνεις το αφεντικό του εαυτού σου.
Και μετά εμφανίζεται ο δολοφόνος του Τσάρλι Κερκ και όλοι πέφτουν από τα σύννεφα. Μα γιατί; Δεν έκανε τίποτα διαφορετικό από αυτό που μας λένε κάθε μέρα οι τηλεοπτικοί και διαδικτυακοί γκουρού της επιχειρηματικότητας: «Πίστεψε στον εαυτό σου, κάνε το δικό σου project, βγες στην αγορά με κάτι καινοτόμο».
Ε, ο άνθρωπος καινοτόμησε. Χωρίς κρατική επιχορήγηση, χωρίς ρυθμιστικό πλαίσιο, χωρίς άδειες. Lean, agile, disruptive. Ακριβώς όπως το θέλει η αγορά.
Κι αντί να του δώσουν το βραβείο του επιχειρηματία της χρονιάς, τον λένε εγκληματία. Ενώ αν σκότωνε γυναικόπαιδα με drones στη Γάζα, με κρατική βούλα και λογότυπο πάνω στη βόμβα, τότε θα ήταν «πατριώτης».
Όταν σκοτώνει ο ιδιώτης είναι έγκλημα, όταν σκοτώνουν οι κυβερνήσεις είναι διπλωματία. Φτάνει πια με τον κομμουνισμό, θέλουμε γνήσιο καπιταλισμό!
Αν το καλοσκεφτούμε, ο Τάιλερ Ρόμπινσον είναι ένας πραγματικός entrepreneur της βίας. Self-made killer. Startup με ένα μόνο προϊόν: τον θάνατο. Και μάλιστα δεν χρειάστηκε ούτε επιδοτήσεις από ΕΣΠΑ, ούτε κρατικά συμβόλαια, ούτε ΜΚΟ, ούτε …ΟΠΕΚΕΠΕ. Τίμια πράγματα.
Άλλωστε, τι μας λένε; Να σεβόμαστε και να τιμούμε τους ανθρώπους που παίρνουν ρίσκα. Ε, υπάρχει μεγαλύτερο ρίσκο από το να σηκωθείς το πρωί και να πεις «σήμερα θα σκοτώσω έναν διάσημο δεξιό σχολιαστή»;
Αυτό που με συγκινεί πραγματικά είναι ότι, μέσα στον ωκεανό του κρατισμού, βρέθηκε ένας άνθρωπος που είπε «όχι, δεν θα περιμένω από την κυβέρνηση, ούτε από την κοινωνία, ούτε από το Θεό· θα το κάνω μόνος μου». Δηλαδή, αν ο δολοφόνος του Τσάρλι Κερκ δεν είναι το αποκορύφωμα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, τότε ποιος είναι;
Ας δούμε την πραγματική εικόνα: όλες οι μεγάλες εταιρείες της εποχής μας ξεκίνησαν από ένα γκαράζ. Ο δολοφόνος ξεκίνησε από ένα υπόγειο. Μικρή η διαφορά. Το σημαντικό είναι ότι πήρε την τύχη του στα χέρια του. Κι αν ζούσε σήμερα ο Άνταμ Σμιθ, θα του έδινε ένα χρυσό στεφάνι, ή έστω μια κουκούλα.
Οπότε, ας δείξουμε λίγη κατανόηση στον δολοφόνο, ας σεβαστούμε την διαφορετικότητά του και ας του αναγνωρίσουμε την ιδιωτική πρωτοβουλία.
Στο κάτω-κάτω, όπως μας διδάσκει ο καπιταλισμός, στον καπιταλισμό δεν υπάρχουν θύματα και θύτες· στον καπιταλισμό υπάρχουν νικητές και ηττημένοι της αγοράς. Και σ’ αυτήν την αγορά, ο Τσάρλι Κερκ απλώς έκανε μια κακή επένδυση.
Στον καπιταλισμό, λοιπόν, δεν υπάρχουν εγκλήματα· υπάρχουν μόνο κακές επενδύσεις.
(σ.σ. Δοκιμάζω τα όρια της ελευθερίας της έκφρασης. Κρίμα που αυτό το κείμενο δεν είναι γραμμένο στα αγγλικά, να το διαβάσουν και οι γνήσιοι καπιταλιστές στις ΗΠΑ.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.