Όλα είναι ένα ψέμα

Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, χρόνια και ζαμάνια! Ξέρω, γίνεται κακός χαμός στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική σκηνή οπότε όλα τα υπόλοιπα έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Εντάξει μωρέ και εσείς, πώς κάνετε έτσι για μία γενοκτονία και για μία υπόνοια προετοιμασίας πολέμου με την Ρωσία; Έχουμε δει και χειρότερα.

Ή για το γεγονός ότι η αμερικάνικη κυβέρνηση προωθεί επίσημα την διακοπή της αντιπυρετικής αγωγής με παρακεταμόλη (ντεπόν) κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, αυξάνοντας την πιθανότητα γέννησης χιλιάδων παιδιών με σοβαρά προβλήματα υγείας;

Κάτι υστερίες που σας πιάνουν μερικές φορές για ασήμαντα πράγματα, δεν σας καταλαβαίνω.

Αλλά δεν σου γράφω για αυτά, ήθελα να σου διηγηθώ μία ιστορία που άκουσα σχετικά με ένα περιστατικό έμφυλης βίας, για να δεις ότι για ακόμα μία φορά ο σοφός λαός έχει δίκαιο όταν λέει ότι μπορεί μεν ο κόσμος να καίγεται, αλλά το αιδoίο διατηρεί το αναφαίρετο δικαίωμά του να χτενίζεται.

Για πάμε!

Διηγείται λοιπόν ένας γνωστός μου, γνωστός μέσα από τον κύκλο των πολεμικών τεχνών και μαχητικών αθλημάτων με τα οποία ασχολούμαι εδώ και χρόνιαζ· θα ήθελα να είμαι στον κύκλο των χαμένων ποιητών, αλλά είμαι πολύ βαρβατίλας αντρουά για κάτι τέτοιο. Έκανα αίτηση και την απέρριψαν με το πού είδαν την τρίχα να πετάγεται μπουκλωτή από το μισάνοιχτο πουκάμισό μου και να μπλέκεται με την χοντρή αλυσίδα που στολίζει το εντυπωσιακά μυώδες στήθος μου…

Έλεγε λοιπόν ο Νίκος για μία αθλήτρια που προπονούσε, την Τάνια. Την είχα γνωρίσει και εγώ περαστικά κάποτε στο γυμναστήριο, μετά εξαφανίστηκε. Αστέρι η Τάνια, κλωτσιά που έριχνε στύλο της ΔΕΗ, τρομερή στην πάλη, στραγγάλιζε άντρες μέχρι λιποθυμίας στις προπονήσεις για πλάκα. Συνδύαζε εμπειρία, τεχνική, μυϊκή δύναμη που εντυπωσίαζε τους πάντες και μία απίστευτη επιθετικότητα, που όμως έβγαινε μόνο μέσα στο γυμναστήριο, και μόνο όταν τα πράγματα σοβάρευαν πραγματικά. Αλλιώς, χαμογελαστή και φιλική η Τάνια, αξιαγάπητη και κυρία, δεν έδινε δικαιώματα γενικά.

Πώς τα έφερε η ζωή και η Τάνια μας έμπλεξε με έναν τύπο, τον Μήτσο με τ’ όνομα. Όχι από τον κύκλο των πολεμικών τεχνών· λίγο περίεργο, γιατί αυτού του τύπου οι γυναίκες συνήθως εκτιμούν άντρες με τα ίδια ενδιαφέροντα. Περισσότερο μάλλον από τον κύκλο των χαμένων ποιητών θα έλεγα. Διανοούμενος, σωματικά αδύνατος και αδύναμος, φανατικός καπνιστής και, δυστυχώς, φανατικός πότης και μπερμπάντης.

Η Τάνια έκανε υπομονή, κάτι έβλεπε που οι άλλοι και οι άλλες δεν έβλεπαν. Προσπάθησε για μήνες να κάνει την σχέση να λειτουργήσει, με αγάπη και υπομονή, με κατανόηση και υποχωρήσεις, πιστεύοντας σε αβάσιμες υποσχέσεις και υποκύπτοντας σε ψυχολογικούς εκβιασμούς, ακόμα και όταν όλο της το είναι φώναζε πως αυτό είναι λάθος.

Κάποιες φορές την έκανε να χάσει την ψυχραιμία της, του φώναξε και αυτή στο τέλος, όταν της φώναζε για δύο ώρες συνέχεια. Τον έβρισε και αυτή, αφού τον άκουγε παθητικά να την βρίζει χωρίς σταματημό και χυδαία. Κοπάνησε μία πόρτα τόσο δυνατά που παρά τρίχα να την ξεριζώσει, όταν μία φορά την έφερε στα όριά της.

Ήρθε όμως η στιγμή που η Τάνια άνοιξε την πόρτα για να φύγει, δεν άντεξε. Ο Μήτσος της επιτέθηκε και την χτύπαγε καθώς αυτή μάζευε τα πράγματά της από το πάτωμα, την έπιανε από τον λαιμό και την τράβαγε από τα μαλλιά. Εδώ η διήγηση διακόπηκε από την ερώτηση μου.

Νίκο, πότε βγήκε ο Μήτσος από την εντατική; Γιατί τον έστειλε στην εντατική, έτσι;

Όχι φίλε, η Τάνια τις έφαγε και έφυγε…

Τι λες ρε μ@λάκα; Ούτε μία κλωτσιά στο πόδι να τον μισερέψει; Ούτε μια μπουνιά στο στομάχι να τον διπλώσει; Έστω, μία φάπα για την ξεφτίλα ρε!

Μ@λάκα τίποτα, γύρισε και έφυγε.

Και μετά;

Της τα ζάλισε, την πιλάτεψε και ξαναγύρισε.

Γιατί;

Για να τον προστατέψει λέει, είναι επικίνδυνος κυρίως για τον εαυτό του λέει και θα καταστρέψει την ζωή του λέει. Ψάξε βρες με τις γυναίκες.

Πολλά λέει η Τάνια… Έλα ρε, η Τάνια που ξέρω θα τον είχε κόψει στα δύο.

Μαζί του δεν είναι η Τάνια που ξέρεις, έξω από το γυμναστήριο είναι σπουργίτι.

Ο Μήτσος γινόταν επιθετικός και βίαιος όταν έπινε· τι μου λες τώρα, συμβαίνουν αυτά τα πράγματα; Όσες φορές και να του το επεσήμανε η Τάνια, όσες υποσχέσεις και να δίνονταν, στο τέλος αθετούνταν. Μία εβδομάδα καλά; Δύο; Ένα βράδυ ο Μήτσος θα έβγαινε με τα φιλαράκια του, τα οποία ήξεραν το πρόβλημά του – γιατί το συζητούσε πάντα για να του δίνουν δίκαιο – και στο “έλα ρε που θα σου πει η Τάνια να μην πίνεις, γ@μησέ την την μαλάκω που θα σου κάνει κουμάντο” και “έλα ρε, όλοι πίνουν, εσύ τι είσαι, άντρας είσαι, τι θα πάθεις με ένα ποτήρι;”, το ένα ποτήρι κρασί γινόταν ενάμισι κιλό και το πρόβλημα στο σπίτι εμφανιζόταν ξανά. Ίδιο και απαράλλαχτο.

Λεκτική βία, υπομονή, υποχωρητικότητα, κλιμάκωση, σωματική βία.

Ο Μήτσος το καταλάβαινε μέσα του, γι αυτό δεν άφηνε την Τάνια. Ήταν η προστασία του από τον κακό του εαυτό. Όμως οι φίλοι του, αντί να τον υποστηρίξουν στην προσπάθειά του να απαλλαγεί από τον δαίμονά του, υποδαύλιζαν την κατάσταση. Γιατί; Γιατί ο Μήτσος ήταν ωραία παρέα όταν έπινε, ήταν αλέγρος, μπερμπάντης και χορευταράς. Τα ωραία τα διανοουμενίστικά του, τα έφτυνε πολυβόλο όταν έπινε. Αυτά τραβούσαν τις γυναίκες σαν μαγνήτης. Όταν ήταν νηφάλιος όμως, κοίταζε γύρω γύρω ανήσυχος, σαν να βαριέται και σαν να τον κυνηγάνε ταυτόχρονα. Δεν έβλεπε την ώρα να σηκωθεί να φύγει, ήταν σιωπηλός όλο το βράδυ. Μιζέρια…

Οπότε, πιες Μήτσο, γ@μα την Τάνια και τις μ@λακίες της.

Ο Μήτσος, με τα πολλά, ζήτησε βοήθεια, δεν ήταν τόσο κακό παλικάρι. Ίσως για αυτό η Τάνια δεν έκανε πίσω. Την αγαπούσε και τον αγαπούσε, όσο περίεργο και να φαίνεται αυτό σε εμάς τους κοινούς θνητούς. Πήγε στον ψυχίατρο, πήρε φάρμακα, η Τάνια τον στήριξε στην προσπάθεια. Και όλα πήγαν καλά για λίγες εβδομάδες. Μέχρι που ένα απόγευμα ο Μήτσος βγήκε με κάτι φίλους, και πάνω στο κέφι δήλωσε ότι θα πιει ένα ποτηράκι. Η Τάνια, που μόλις είχε φτάσει στο τραπέζι, τον κοίταξε απογοητευμένη και θλιμμένη, με ένα βλέμμα όλο νόημα. “Αφού ξέρεις πώς θα καταλήξει πάλι”, έλεγαν τα μάτια της. Απτόητος ο Μήτσος, είχε κέφι και διψούσε.

Και κατέληξε, αλλά όχι όπως τις προηγούμενες φορές. Μετά τις προσβολές και τα υποτιμητικά υπονοούμενα στο τραπέζι μπροστά στους φίλους της, ο Μήτσος κλιμάκωσε την επίθεση μόλις μπήκαν στο σπίτι. Το σπίτι της Τάνιας ήταν μπoυρδέλο, η μάνα της βρομιάρα και πoυτάνα. Το ρεπερτόριο είχε διευρυνθεί. Η Τάνια, όπως πάντα, προσπάθησε να διατηρήσει την ψυχραιμία της και του είπε πως θα τον πάει στο δικό του σπίτι να κοιμηθεί εκείνο το βράδυ. Ο Μήτσος δεν υποχωρούσε, έκατσε στο κρεβάτι και συνέχισε να την βρίζει χυδαία.

Η Τάνια δεν άντεξε, άνοιξε την ντουλάπα και έβγαλε όσα ρούχα είχε μέσα ο Μήτσος. Του είπε να τα μαζέψει μέσα στο σπίτι και να φύγει, αλλιώς θα τα πετάξει έξω και θα αναγκαστεί να τα μαζέψει από τον δρόμο. Πήρε τηλέφωνο έναν φίλο του να έρθει να τον πάρει, αλλά αυτός είπε ότι δεν θα έρθει. Βγήκε από το δωμάτιο να πάρει μία ανάσα, και όταν ξαναπλησίασε την πόρτα έγινε κάτι το οποίο δεν είχε καν φανταστεί – αν και θα έπρεπε, αν κρίνουμε από την μέχρι τώρα διήγηση του Νίκου.

Ο Μήτσος την χτύπησε στο κεφάλι, όχι με το χέρι, με ένα αντικείμενο που κρατούσε. Η Τάνια έφερε το χέρι στον αριστερό της κρόταφο. Είχε ξαναδεχτεί χτυπήματα, και όχι λίγα ή αδύναμα. Αλλά αυτό ήταν ύπουλο και δεν ήταν από χέρι ή πόδι, αλλά από κάτι πιο σκληρό. Κοίταξε το χέρι της που είχε γεμίσει αίμα, το αυτί της έκαιγε και ο πόνος ήταν ασυνήθιστα διαπεραστικός.

Τα μάτια της θόλωσαν, η φωνή της έγινε ατσάλι. “Σου είχα πει τι θα σου κάνω αν με ξαναχτυπήσεις…”.

Εδώ σας έχει κοπεί η ανάσα, ε; Μπορούμε να φανταστούμε την ανάσα του Μήτσου. Ήξερε καλά την Τάνια, πόσο δυνατό ήταν το σώμα της. Είχε δει βίντεο από τις προπονήσεις της. Ήξερε πως θα τον έστελνε στο νοσοκομείο αν τον χτύπαγε, έστω μία φορά.

Αλλά δεν του κόπηκε η ανάσα γι αυτό, του κόπηκε γιατί η Τάνια έκανε ακριβώς αυτό που του είχε πει ότι θα κάνει. Χωρίς καν να τον χτυπήσει, τον άρπαξε και με μία λαβή τον ακινητοποίησε μπρούμυτα στο πάτωμα. Του έδεσε τα χέρια με την ζακέτα που φορούσε, ακριβώς όπως του είχε πει ότι θα έκανε, και έστειλε στο 100 το sms που είχε ήδη γράψει κρυφά πριν από λίγη ώρα.

Ο Μήτσος δεν το πίστευε, μέχρι που το κινητό της Τάνιας χτύπησε. Οι δύο αστυνομικοί είχαν φτάσει έξω από το σπίτι. Έλυσε τον Μήτσο και βγήκε έξω για να τους εξηγήσει. Οι αστυνομικοί της είπαν πως, επειδή το μήνυμα είχε σταλεί στα κεντρικά, θα έπαιρναν τον Μήτσο στο τμήμα.

Τα πόδια του Μήτσου ήταν κομμένα από τον φόβο, χειρότερα από το να είχαν φάει απανωτές κλωτσιές από την Τάνια. Άρχισε να κλαψουρίζει και αρνήθηκε να ακολουθήσει στο περιπολικό. Οταν οι αστυνομικοί τον πλησίασαν για να τον πιάσουν με την βία, ένας από τα δεξιά και ένας από τα αριστερά, ο Μήτσος ήταν στα όρια μεταξύ κρίσης πανικού και λιποθυμίας. Η Τάνια παρενέβη και τους παρακάλεσε να δείξουν λίγη κατανόηση, πράγμα που έκαναν. Τον έπεισε να μπει στο περιπολικό ώστε να λήξει η υπόθεση όσο πιο γρήγορα γινόταν.

Η Τάνια ακολούθησε με το αυτοκίνητό της. Στο τμήμα έδωσε πλήρη κατάθεση στον αστυνομικό που την κοίταζε από πάνω μέχρι κάτω. Πώς μπορούσε μία τέτοια γυναίκα, που φαινόταν από τη σωματική της διάπλαση ότι θα μπορούσε να σπάσει έναν τέτοιο άντρα (αλλά και έναν διπλάσιο από τον Μήτσο) στα δύο με το ένα χέρι, να τον φοβηθεί τόσο πολύ ώστε να καλέσει την αστυνομία;

Στην δική του κατάθεση ο Μήτσος ήταν ειλικρινής, δεν έκρυψε τίποτα. Μετά της διηγήθηκε ότι ο αξιωματικός υπηρεσίας, αλλά και οι αστυνομικοί μέσα στο περιπολικό, τον ενθάρρυναν έμμεσα αλλά και άμεσα να καταθέσει ο ίδιος καταγγελία ενάντια στην Τάνια, γιατί τον είχε ακινητοποιήσει και του είχε προκαλέσει μώλωπες κατά την διαδικασία αυτή. Ουσιαστικά, του έλεγαν πως, για να μην τον τραβήξει η Τάνια χειρότερα, να εκμεταλλευτεί το γεγονός ότι αυτός υστερεί στη σωματική του διάπλαση απέναντί της και το ότι αυτή είναι αθλήτρια μαχητικών αθλημάτων, ώστε να υποστηρίξει πως η κακοποίηση και η βία άρχισε από την Τάνια. Αφού μπορούσε.

Πολλά πράγματα ήταν ο Μήτσος απ’ όσο ξέρουμε, αλλά τόσο καθίκι δεν ήταν. Τουλάχιστον όχι εκείνη την ημέρα. Αρνήθηκε.

Στο μεταξύ, η Τάνια, όσο ήταν κρατούμενος και δεν μπορούσε να φύγει, έτρεχε να του πάρει τσιγάρα, καφέ, κάτι να φάει. Όταν τον είδε να λυγίζει από τη νύστα τα ξημερώματα, ζήτησε από τον αξιωματικό υπηρεσίας να φέρει το αυτοκίνητό της μπροστά στο τμήμα ώστε να τον βάλει να ξαπλώσει μέσα. Ο αστυνομικός απάντησε πως, αν θέλει να ξαπλώσει, υπάρχει το κρατητήριο και εκεί θα έπρεπε να είναι έτσι κι αλλιώς όλη εκείνη την ώρα. Χάρη του έκαναν που τον άφηναν στην καρέκλα. Ο Μήτσος πανικοβλήθηκε, συνειδητοποίησε για πρώτη φορά ότι τον είχαν συλλάβει αυτόφωρο.

Έγινε η αλλαγή βάρδιας τα ξημερώματα, περιμένοντας να πάει η ώρα να τηλεφωνήσουν στον εισαγγελέα για να προχωρήσουν την διαδικασία. Ο καινούργιος αξιωματικός υπηρεσίας τους ενημέρωσε για κάτι που δεν είχαν ακούσει πριν, κάτι που λέγεται “ποινική διαμεσολάβηση”. Εν συντομία, ο κατηγορούμενος υπογράφει ότι θα συμμορφωθεί και πως, αν δεν το κάνει και ξαναγίνει καταγγελία, θα έχει όλες τις συνέπειες του νόμου, και το θύμα υπογράφει πως αποδέχεται την υπόσχεση του θύτη. Ο εισαγγελέας διατηρεί το δικαίωμα να την απορρίψει αν κρίνει πως συντρέχει σοβαρός κίνδυνος.

Η Τάνια είπε στον Μήτσο να υπογράψει και υπέγραψε και αυτή. Δεν του χρειαζόταν περισσότερη ταλαιπωρία από αυτή. Ο εισαγγελέας ενέκρινε την ποινική διαμεσολάβηση, θεωρώντας – όπως άλλωστε και οι αστυνομικοί προφανώς – από τις λεπτομέρειες της κατάθεσής τους και την ευκολία με την οποία η Τάνια εξουδετέρωσε τον Μήτσο, ότι την επόμενη φορά η Τάνια θα καλέσει κατευθείαν το ΕΚΑΒ να μαζέψει έναν ξυλοδαρμένο πολυτραυματία αντί για την αστυνομία. Έχοντας ήδη την ποινική διαμεσολάβηση υπογεγραμμένη, μάλλον κανείς δεν θα της έδινε άδικο. Πού να τρέχεις τώρα, δουλειά θα μαζεύουμε;

Πώς τελείωσε η ιστορία αυτή, δεν το μάθαμε ποτέ. Ούτε εγώ, ούτε ο Νίκος που μου την διηγήθηκε. Η Τάνια και ο Μήτσος χάθηκαν από την πιάτσα. Το μόνο που ξέρουμε είναι πως τα φιλαράκια του έβγαλαν την θεωρία ότι ο Μήτσος ήταν θύμα και πως η Τάνια του την έστηνε καιρό για να τον πάει στην αστυνομία, γιατί τελικά μπορούσε να του είχε σπάσει τα μούτρα αν ήθελε -σιγά μην τον φοβόταν- αλλά ήθελε να τον καταστρέψει, γιατί έτσι κάνουν αυτές οι γελοίες πoυτάνες οι καριόλες στους ανυπεράσπιστους και αθώους άντρες, οι οποίοι καμιά φορά πίνουν κανένα ποτηράκι και λένε δυο κουβέντες παραπάνω και ρίχνουν και κανένα χαστούκι ή χτυπάνε με ό,τι βρουν τις γαμιόλες τις γυναίκες τους και τους σκίζουν το αυτί. Και τι έγινε; Έτσι είναι οι σχέσεις.

Α, το είπε και ο αξιωματικός υπηρεσίας όταν έφευγαν από το τμήμα, όλοι τσακώνονται καμιά φορά. Μην το κάνουμε θέμα.

Είδατε η πουτάνα η πατριαρχία; Πάλι στο πλευρό του άντρα, με την μία ή την άλλη δικαιολογία. Τρομακτική ιστορία!

——————————————————————————-

Τώρα αντιστρέψτε όλο αυτό που διαβάσατε, γιατί σας είπα ψέματα. Ο Νίκος δεν υπάρχει, μάλλον υπάρχει αλλά είναι ο προπονητής μου στο κικ μπόξινγκ και δεν μου διηγήθηκε ποτέ την ιστορία αυτή.

Η Τάνια είναι ένας παιδικός φίλος μου, και ο Μήτσος είναι η κοπέλα που του ασκούσε ψυχολογική και σωματική βία. Τα υπόλοιπα συνέβησαν ακριβώς με αυτόν τον τρόπο, και θα προσθέσω εδώ ότι κάποιες λεπτομέρειες, που είναι ακόμα πιο επιβαρυντικές, επέλεξα να τις αποσιωπήσω. Την ιστορία την ξέρω από μέσα, και επειδή ο φίλος μου πάταγε το record στο κινητό του κάθε φορά που η κοπέλα έπινε, έχω ακούσει όλες τις καταγραφές και δεν έχω κανέναν λόγο να αμφισβητήσω την διήγησή του.

Για να καταλήξω κάπου, γιατί κάπου θέλω να καταλήξω, θα πω το εξής: Υπάρχει μία τεράστια παρεξήγηση σχετικά με την έμφυλη και την ενδοοικογενειακή βία και, όπως έχω ξαναγράψει, μεγάλο κομμάτι της προέρχεται από το γυναικείο φύλο. Αλλά δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ακόμα και ο σχετικός νόμος είναι διατυπωμένος έτσι ώστε να θεωρεί εξ ορισμού πως ο θύτης είναι άντρας και τα θύματα είναι αποκλειστικά γυναίκες. Ισχύει και για την βία ενάντια στα παιδιά, πάντα ο πατέρας είναι θύτης…

Ένας άλλος άντρας πιθανώς να είχε αντιδράσει διαφορετικά σε αυτά τα περιστατικά. Να την χτυπούσε. Λιγότερο, περισσότερο, δυνατότερα. Να την τραυμάτιζε άσχημα. Να την σκότωνε. Όλα αυτά κάτω από τα μάτια των φίλων της, που την ενθάρρυναν να πίνει, να τον χτυπάει, να τον βρίζει, να τον ταπεινώνει μπροστά τους, και απλά χασκογελούσαν αντί να την συνετίσουν. Το διασκέδαζαν.

Γιατί αυτοί οι άνθρωποι, άντρες ή γυναίκες, απομονώνουν όλους όσους δεν τους υποστηρίζουν. Σιγά σιγά χάνουν οποιοδήποτε υγιές στοιχείο βρισκόταν στον κοινωνικό τους περίγυρο, όπως χάνεται όποιος δεν συμφωνεί με τις απόψεις μας στα κοινωνικά δίκτυα. Μένουν ουσιαστικά μόνοι τους, με κόλακες, γλείφτες, θαυμαστές, και με έτοιμα συγχωροχάρτια για κάθε ατόπημα, ακόμα και για τα πιο σοβαρά.

Δεν είναι μόνο τα θύματα που κανονικοποιούν την κακοποίηση, είναι και οι θύτες. Γιατί κανείς γύρω τους δεν τους λέει πως κάνουν λάθος, πως χρειάζονται βοήθεια, πως αυτό θα καταλήξει άσχημα.

Μην το κάνετε αυτό στους φίλους και στις φίλες σας, αν τους αγαπάτε πραγματικά. Και αν επειδή προσπαθείτε να τους βοηθήσετε σας απομακρύνουν στο τέλος, καλύτερα να τους χάσετε από φίλους παρά να είστε συνένοχοι σε αυτό που θα συμβεί στους ίδιους ή στους/στις συντρόφους τους. Γιατί αυτό που θα συμβεί είναι άσχημο, και μερικές φορές τραγικό.

Στέλνω την αγάπη μου, από την μαγευτική Εύβοια.

Βασίλης

(Φίλε Βασίλη, θέλω μια ιστορία που να είναι δυο που να αγαπιούνται τρελά -ανεξαρτήτως φύλου- και να έχουν παιδάκια με ξανθά μαλλιά και γαλανά μάτια. Δεν μπορώ τη βία, δεν μπορώ τις φωνές, δεν μπορώ τους σκοτωμούς. Και εντυπωσιάζομαι από το πόσοι άνθρωποι φτιάχνονται με όλα αυτά. Είναι για να έχεις δουλειά εσύ. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.