Το καλλιτεχνικό μεγαλείο θα πρέπει να θεωρείται επιβαρυντικό στοιχείο στο νόμο

Διάβασα το προηγούμενο άρθρο μου, πιτσιρίκο, και διαφώνησα μαζί μου. Πώς είναι δυνατόν το καλλιτεχνικό μεγαλείο να θεωρείται ελαφρυντικό στοιχείο;

Εδώ στην Ελβετία ο κόσμος στέκεται στο κόκκινο ακόμα και αν δεν περνάει κανένα αυτοκίνητο, όταν βρίσκονται παιδιά κοντά, για να μη δίνουν το κακό παράδειγμα.

Όταν λοιπόν κάποιος, ή κάποια, αποδέχεται την ιδιότητα του “μεγάλου” καλλιτέχνη και δέχεται να παίξει αυτό το ρόλο στην κοινωνία παίρνει μια ευθύνη, γίνεται πρότυπο.

Είναι επιλογή να γίνεται κανείς “μεγάλος” καλλιτέχνης. Και η επιλογή αυτή έρχεται με σημαντικές ευθύνες.

Πολλοί μεγάλοι καλλιτέχνες δεν αποδέχθηκαν αυτό το ρόλο και είτε δεν τους γνωρίζουμε είτε έχουν περάσει στα ψιλά γράμματα, παρόλο το τεράστιο ταλέντο τους.

Άλλοι επιλέγουν να αποθεωθούν. Ωραία.

Αλλά αυτοί που επιλέγουν να ανέβουν στο βωμό του μεγάλου καλλιτέχνη πρέπει να τιμωρούνται ακόμα πιο αυστηρά, όταν κάνουν μια παράνομη ή ανήθικη πράξη.

Καλά, η μεγαλύτερη τιμωρία για αρκετούς από αυτούς, τους ερωτευμένους με τον εαυτό τους, είναι η πλήρης αδιαφορία, αλλά άντε να το εξηγήσεις αυτό χωρίς να δείξεις ενδιαφέρον.

Είναι και άλλοι βέβαια που είναι τόσο μεγάλοι που τους ανεβάζουν στο βωμό με το ζόρι και τους εξολοθρεύουν. Αλλά αν η κοινωνία τους απέρριπτε για αυτό ακριβώς το λόγο, και ο νόμος γινόταν πιο αυστηρός για αυτούς, ίσως να απέφευγαν την καταστροφή.

Τώρα που έγραψα το εντελώς αντίθετο με το προηγούμενο, σκέφτομαι πόσο ωραία τα γράφει ο Πήτερ Κίνγκσλει στο βιβλίο του Πραγματικότητα για τον Παρμενίδη και τον Εμπεδοκλή, που αναιρούσαν τον εαυτό τους, και ο ένας τον άλλο, σε έναν κρυφό διάλογο μέσα στο χρόνο.

Και προσπαθώ να σκεφτώ τι θα μπορούσε να ειπωθεί για να μεταδώσει κανείς το μήνυμα αυτού του βιβλίου χωρίς να χρειαστεί να το διαβάσει κάποιος, μια και είναι μεγάλο και δεν χωράει σε ένα ίνστα στόρι.

Ίσως το πιο εύκολα κατανοητό είναι η προτροπή να προσπαθούμε να παρατηρούμε όσο πιο πολύ μπορούμε τον εαυτό μας “από ψηλά” ενώ μιλάει, ενώ σκέφτεται, ενώ νιώθει, ενώ ζει. Σύμφωνα με τον Πήτερ, ο Αριστοτέλης έλεγε ότι αυτό είναι αυτονόητο και δεν χρειάζεται προσπάθεια (χοντρικά, όπως τα κατάλαβα τα γράφω), ενώ, αν το επιχειρήσει κανείς (δοκιμάστε το!), συνειδητοποιεί αμέσως ότι δεν είναι καθόλου προφανές.

Είναι συγκλονιστικό για εμένα πώς αποδεικνύει ο Πήτερ με πολύ αντικειμενικά στοιχεία πώς η διδασκαλία του Παρμενίδη και του Εμπεδοκλή παραποιήθηκε για να ταιριάξει στο καλούπι της “λογικής” και της “επιστήμης”.

Αλλά και πώς η διδασκαλία αυτή στην πιο αγνή μορφή της κατάφερε να επιβιώσει “κάτω από το ραντάρ”.

Καλή επιβίωση!

ΤζιΤζι

(Φίλε Παναγιώτη, έτσι που το γράφεις, είναι σαν να ζούμε ανάμεσα σε μεγάλους καλλιτέχνες. Σαν να τους πατάμε. Εγώ δεν βλέπω και πολλούς σπουδαίους καλλιτέχνες -όλο βαρετούς και καμένους ανθρώπους βλέπω-, χώρια που ζούμε σε μια εποχή που κάποιοι κάνουν cancel τον Πικάσο, τον Νερούδα και άλλους σπουδαίους νεκρούς. Ο καλλιτέχνης οφείλει να γίνει το παράδειγμα σε έναν κόσμο που γίνεται γενοκτονία και ο πολιτισμένος δυτικός κόσμος την επιβραβεύει;  Για σκέψου το λίγο. Εγώ θα ντρεπόμουν να ήμουν παράδειγμα σε τέτοιους σκατάδες.  Παναγιώτη, εγώ δεν θέλω να τιμωρήσω κανέναν. Και οι καλλιτέχνες είναι άνθρωποι όπως εμείς, οπότε δεν θα τους περιμένω στο φανάρι να δω αν θα περάσουν με κόκκινο. Γέμισε ο τόπος χωροφύλακες, να μη γίνουμε κι εμείς. Αν το σκεφτείς, όλοι οι σπουδαίοι συγγραφείς, σκηνοθέτες, ζωγράφοι και λοιποί άνθρωποι της Τέχνης του παρελθόντος, είχαν τα πάθη τους. Αν δεν έχεις πάθη, σπουδαία Τέχνη δεν θα κάνεις. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.