Μες στο μουσείο
Επισκέφτηκα που λες, πιτσιρίκο, ένα μουσείο τεχνολογίας.
Ήμουν με ένα φίλο, και μετά από την επίσκεψη είχαμε μια από τις ίδιες συζητήσεις που κάνω συχνά τώρα τελευταία με συνεργάτες και θαυμαστές του Μαρκ.
Αν υπήρχε το ΚΛΙΚ σήμερα, θα τους έστελνα ένα άρθρο για τους “10 διαφορετικούς τύπους υπαλλήλων του Μαρκ”, μετά βέβαια αυτό για τους “10 διαφορετικούς λόγους που φοράμε σανδάλια με κάλτσες”, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει πια. Κάποια μέρα θα βρεθεί και αυτό στο μουσείο της ανθρώπινης εξαθλίωσης.
Του έλεγα λοιπόν: ο Μαρκ τώρα το παίζει φίλος σου και υπερασπιστής της ελευθερίας του λόγου, όπως και ο Ελον που είναι φανερά ναζιστής, και σε βοηθάει και στη δουλειά σου, αλλά αργότερα θα αλλάξουν και θα είναι πολύ αργά, μπλαμπλα, μπλαμπλα, τζιτζιτζιτζι, από το ένα αυτί μπαίναν, από το άλλο βγαίναν.
Σε κάποια φάση που του έλεγα ότι “ακόμα και εσύ να νιώθεις δυνατός και ανεξάρτητος ίσως να σκεφτείς τι κάνει στο μυαλό και στην ψυχή των νέων αυτή η εξάρτηση και η υποδούλωση στην τεχνολογία”, μου πετάει το κλασικό “καλά, εδώ γίνεται γενοκτονία, με τον Μαρκ θα ασχολούμαστε;”.
Δεν απάντησα, και μετά από λιγο ξαναείπε.
– Μας τα έχεις πρήξει για τον Μαρκ, αλλά για τη γενοκτονία δε λες.
– Τι να πω;, του λέω.
– Να διαμαρτυρηθείς, να φωνάξεις.
– Πού να διαμαρτυρηθώ δηλαδή;
– Στα Facebook, στο Χ.
Εκεί σιώπησα, αλλά μετά σκέφτηκα ότι κάποιες φορές μπορώ και εγώ να το ρίξω λίγο έξω και να συνεχίσω ανούσιες συζητήσεις, έτσι για τη φάση.
– Το ξέρεις του λέω ότι για να διαμαρτύρεσαι εσύ στο Facebook, υπάρχουν παιδιά στο Κονγκό που δουλεύουν σαν σκλάβοι σε άθλιες συνθήκες για την εξόρυξη του κοβαλτίου; Για αυτά τα παιδιά δε νοιάζεσαι;
– Μην αλλάζεις θέμα, χάρη κάνουμε στα παιδιά του Κονγκό που έχουν μια δουλειά της προκοπής να κάνουν και δεν κυλιούνται στη λάσπη με πρησμένες κοιλιές από την πείνα. Για τα παιδιά της Γάζας λέγαμε, όμως.
– Για τον Μαρκ λέγαμε, όμως, και εσύ άλλαξες θέμα.
– Εγώ άλλαξα θέμα; Εσύ άλλαξες θέμα.
– Ωραία, ας αλλάξουμε θέμα.
– Είδες τα καινούργια μαλλιά του Άδωνι;
– Μα καλά, είναι θέμα αυτό;
– Ναι, είναι θέμα και μάλιστα πολύ καλό.
– Καλά, μες στο μουσείο θέλει να γίνει πορτραίτο και αυτός. Και εσύ τον βοηθάς.
– Εγώ τον βοηθάω; Εσύ τον βοηθάς που δεν τον ξεφωνίζεις και αδιαφορείς.
– Εγώ αδιαφορώ; Που προτείνω να κλείσουμε το Facebook και το Χ για να αυτοκτονήσει;
– Δεν είπαμε θα αλλάξουμε θέμα;
– Για να αλλάξουμε θέμα πρέπει να αλλάξουμε μέσο.
– Τώρα πρέπει να αλλάξω τρένο, μου λέει.
– Καλό τρένο!, του λέω.
ΤζιΤζι
Υ.Γ. Τη φωτογραφία την έχω βγάλει πριν πολλά χρόνια με αναλογική φωτογραφική μηχανή, και είναι νομίζω έργο ενός πολύ μεγάλου άγνωστου καλλιτέχνη, ο οποίος πρόσθεσε στο τέλος αυτής της φοβερής πινακίδας το όνομα του προορισμού και στα Αγγλικά. Αυτή η πινακίδα θα έπρεπε να βρίσκεται σήμερα σε ένα μουσείο τεχνολογίας . “Art brut” που λένε και οι Γάλλοι.
(Φίλε Παναγιώτη, αυτή τη συζήτηση την κάνατε στη Ζυρίχη; Ωραία περνάτε κι εκεί. Παναγιώτη, σκέφτομαι πως οι άνθρωποι, επειδή ζουν κάτι το οποίο είναι παρανοϊκό και δεν ξέρουν τι να κάνουν, τη λένε ο ένας στον άλλον. Κάτι, βέβαια, που δεν έχει κανένα αποτέλεσμα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.